Księga Ezechiela 45:13 – znaczenie i zastosowanie

Po przedstawieniu zasad sprawiedliwego postępowania wobec innych, które są przecież częścią prawdziwej pobożności, prorok przechodzi do obowiązków wobec Boga. To kolejny element pełnej prawości. Lud Boży miał składać Mu ofiarę z tego, co posiadał (Księga Ezechiela 45:13). Taką ofiarę mieli przynosić wszyscy mieszkańcy kraju (Księga Ezechiela 45:16). Jako dzierżawcy należącej do Boga ziemi mieli płacić coś w rodzaju czynszu swemu wielkiemu Właścicielowi.

Wcześniej polecono im oddać część samej ziemi, święty obszar wydzielony dla Boga (Księga Ezechiela 45:1). Teraz mieli składać ofiarę także ze swojego majątku: dóbr i zwierząt. W ten sposób przyznawali, że wszystko, co posiadają, pochodzi od Boga, zależy od Niego i powinno być Mu oddane z wdzięczności. Cokolwiek posiadamy, powinniśmy tym czcić Boga, oddając Mu należną część. Nie dlatego, że Bóg czegokolwiek od nas potrzebuje albo że możemy Mu w ten sposób pomóc (Księga Psalmów 50:9). To po prostu ofiara, którą Mu przynosimy. Prawdziwa korzyść wraca do nas albo służy Jego ubogim, którzy są naszymi bliźnimi, oraz Jego sługom, którzy działają dla naszego dobra.

Tutaj określono wysokość tej ofiary, czego nie uczyniono w Prawie Mojżeszowym. Nie ma mowy o tytule własności ani formalnym roszczeniu do ziemi, lecz tylko o tej ofierze. Zboża mieli oddawać jedną sześćdziesiątą. Z każdego chomera pszenicy lub jęczmienia, który mieścił dziesięć ef, mieli składać jedną szóstą efy, czyli jedną sześćdziesiątą całości (Księga Ezechiela 45:13). Z oliwy, a prawdopodobnie także z wina, mieli oddawać jedną setną. Z każdego koru, czyli chomera, który mieścił dziesięć batów, mieli składać jedną dziesiątą bata (Księga Ezechiela 45:14). Oliwa była przeznaczona na ołtarz, ponieważ do każdej ofiary z pokarmów należało dodać mąkę wymieszaną z oliwą.

Ze swoich stad mieli oddawać jedno jagnię na każde dwieście (Księga Ezechiela 45:15). Był to najmniejszy udział ze wszystkich. Jagnię miało jednak pochodzić z najlepszych pastwisk Izraela. Nie należało ofiarować Bogu zwierzęcia wziętego ze zwykłego stada, lecz to najtłustsze i najlepsze, jakie posiadali. Zwierzęta te były przeznaczone na ofiary całopalne i ofiary pojednania. Ofiary całopalne miały oddawać chwałę Bogu, a ofiary pojednania służyć proszeniu Go o miłosierdzie, łaskę i pokój. Kiedy składamy Bogu duchowe ofiary, są to nadal dwa główne cele, z jakimi przychodzimy przed tron Jego łaski. Jednak aby którykolwiek rodzaj ofiary został przyjęty, konieczne było przebłaganie, czyli zadośćuczynienie za grzech i pojednanie z Bogiem. Chrystus jest naszą ofiarą przebłagalną, Tym, przez którego dokonuje się pojednanie. Powinniśmy pamiętać o Nim, składając wszelkie ofiary chwały i dziękczynienia.

Ofiara ta miała być składana za księcia Izraela (Księga Ezechiela 45:16). Niektórzy odczytują ten fragment jako nakaz, by składać ją księciu, i odnoszą go do Chrystusa, który naprawdę jest Księciem Izraela. Powinniśmy przynosić Mu nasze ofiary i oddawać je w Jego ręce, aby przedstawił je Ojcu. Możliwe też, że chodzi o to, iż lud miał składać ofiarę razem z księciem. Każdy z osobna miał przynieść swój udział, a potem miał on zostać złożony wraz z darem księcia, ponieważ w następnym wersecie czytamy, że do księcia należało zapewnienie wszystkich ofiar i dokonanie przebłagania za dom Izraela (Księga Ezechiela 45:17). Lud miał przynosić mu swoje ofiary zgodnie z wcześniej podanymi zasadami, a on miał zanieść je do sanktuarium i uzupełnić własnymi środkami to, czego brakowało.

Pokazuje to, że rządzący powinni troszczyć się o religię i dopilnowywać, aby podlegający im ludzie właściwie wypełniali związane z nią obowiązki. Niczego, co jest potrzebne do sprawowania kultu, nie powinno zabraknąć. Władza świecka odpowiada za obie tablice Prawa: obowiązki wobec Boga i obowiązki wobec bliźniego. To błogosławione, gdy ludzie mający władzę i zaszczyty dają przykład służby Bogu.

W tym miejscu ustanowiono także kilka szczególnych świąt. Jedno z nich przypada na początek roku i wydaje się zupełnie nowe, nieobecne w Prawie Mojżeszowym. Był to doroczny obrzęd oczyszczenia sanktuarium. Pierwszego dnia pierwszego miesiąca, w dzień nowego roku, należało złożyć ofiarę, aby oczyścić sanktuarium (Księga Ezechiela 45:18). Chodziło o przebłaganie za grzechy związane ze świętymi rzeczami w minionym roku, tak aby nie obciążały służby w nowym roku. Chodziło również o prośbę o łaskę, która uchroniłaby od takich grzechów i pomogła lepiej pełnić służbę w sanktuarium w nadchodzącym roku. Na znak tego krew ofiary za grzech miała zostać umieszczona na odrzwiach bramy wewnętrznego dziedzińca (Księga Ezechiela 45:19). Pokazywało to, że dokonuje się przebłaganie za grzechy wszystkich służących w tym domu: kapłanów, lewitów i ludu, w tym za grzechy popełnione podczas całego sprawowania kultu.

Ziemskie sanktuaria również potrzebują oczyszczenia i trzeba je oczyszczać często. Sanktuarium w niebie nie potrzebuje oczyszczenia. Ci, którzy wspólnie oddają cześć Bogu, powinni często razem wyznawać swoje liczne uchybienia, prosić o przebaczenie dzięki krwi Chrystusa i odnawiać postanowienie, by w przyszłości postępować uważniej. Właściwie jest rozpoczynać rok od takiego działania, jak uczynił Ezechiasz po długim okresie zaniedbania (Druga Księga Kronik 29:17). Nakazano oczyścić sanktuarium pierwszego dnia miesiąca, ponieważ czternastego dnia mieli obchodzić Paschę. Spośród wszystkich nakazów Starego Testamentu właśnie ten najdobitniej wskazywał na Chrystusa i łaskę Ewangelii. Dlatego słuszne było rozpoczęcie przygotowań do niej dwa tygodnie wcześniej, od oczyszczenia sanktuarium.

Ofiarę tę należało powtórzyć siódmego dnia pierwszego miesiąca (Księga Ezechiela 45:20). Tym razem miała służyć przebłaganiu za każdego, kto błądzi, i za każdego, kto postępuje nieświadomie. Każdy, kto grzeszy, schodzi z właściwej drogi i okazuje się nierozważny, pozbawiony mądrości. Chodzi tu o grzechy popełnione z niewiedzy, pomyłki lub nieuwagi, zarówno przez kapłanów, lewitów, jak i przez lud. Przewidziano ofiary za grzechy popełnione nieświadomie, zanim człowiek zrozumiał, co zrobił, za czyny, których by się nie dopuścił, gdyby lepiej rozumiał, albo za grzechy, których później żałował. Nie było jednak ofiary za grzechy popełnione zuchwale i świadomie, z podniesioną ręką (Księga Liczb 15:30). Dzięki tym powtarzanym ofiarom dom zostawał pojednany z Bogiem: Bóg nadal zachowywał z nim pokój, objawiał tam swoją obecność i oszczędzał go przez kolejny rok.

Paschę również należało starannie obchodzić w wyznaczonym czasie (Księga Ezechiela 45:21). Chrystus jest naszą Paschą, złożoną w ofierze za nas. W Wieczerzy Pańskiej wspominamy tę ofiarę i przyjmujemy ją wiarą, radując się, że zostaliśmy wyzwoleni z niewoli grzechu, niczym z Egiptu, i ocaleni przed mieczem anioła zagłady, czyli przed mieczem Bożej sprawiedliwości. Wieczerza Pańska jest naszą ucztą paschalną, a całe życie chrześcijańskie jest i powinno być świętem przaśników.

Księciu wyznaczono obowiązek zapewnienia ofiary za grzech, którą należało złożyć za niego samego i za lud: byka pierwszego dnia (Księga Ezechiela 45:22), a kozła w pozostałe dni (Księga Ezechiela 45:23). Uczy nas to, że ilekroć przychodzimy przed Boga, aby trwać z Nim we wspólnocie, powinniśmy pamiętać o wielkiej ofierze za grzech, przez którą grzech został usunięty, a wieczna sprawiedliwość ustanowiona.

Każdego dnia święta miała być także składana ofiara całopalna, przeznaczona wyłącznie na chwałę Boga. Miała obejmować co najmniej siedem byków i siedem baranów oraz ofiarę z pokarmów. Wszystko należało spalić na ołtarzu, a jednak nic nie szło na marne (Księga Ezechiela 45:23–24).

Następnie mowa o Święcie Namiotów, czyli Szałasów (Księga Ezechiela 45:25). Nie wspomniano tu o Pięćdziesiątnicy, która przypadała między Paschą a Świętem Namiotów. Przez siedem dni Paschy należało składać te same ofiary, a podane tu przepisy wykraczają poza to, co ustanowiono w Prawie Mojżeszowym.

Ukazuje to niedoskonałość ofiar za grzech składanych na mocy Prawa. Trzeba je było powtarzać często, nie tylko co roku, lecz także podczas każdego święta i każdego dnia święta, ponieważ nie mogły doprowadzić czciciela Boga do pełnej doskonałości (List do Hebrajczyków 10:1, 10:3). Przypomina to również, że nasze obowiązki religijne trzeba regularnie wypełniać.

Ofiara przebłagalna, która zakrywa grzech, została złożona raz na zawsze. Ofiary chwały i wdzięczności nadal jednak trzeba składać każdego dnia. Powinniśmy wiernie trwać w regularnych świętych obowiązkach, jak pokazuje ten fragment.