Księga Ezechiela 45:1 – znaczenie i zastosowanie

Te wersety podają wskazówki dotyczące podziału ziemi po powrocie ludu. Skoro Bóg polecił ją podzielić, uczynienie tego, zanim lud rzeczywiście objął ją w posiadanie, byłoby aktem wiary, a nie nierozsądkiem. Dla wygnańców była to dobra wiadomość: obiecano im nie tylko powrót do własnej ziemi, lecz także znaczny wzrost liczebny, tak aby ziemia znów się zaludniła.

Obietnica ta nigdy nie spełniła się w pełni w państwie żydowskim po powrocie z niewoli. Wskazuje jednak na przyszły kształt Kościoła chrześcijańskiego, który był czymś zupełnie nowym i znacznie większym, ponieważ dołączono do niego pogan, czyli ludzi niebędących Żydami. Spełni się w pełni w Królestwie niebieskim, którego obrazem zawsze był Kanaan.

Najpierw wyznaczono część ziemi dla sanktuarium: pośrodku miała stać świątynia, a wokół niej znajdować się dziedzińce. Pozostały pobliski obszar przeznaczono dla kapłanów. Nazywa się go darem dla Pana, bo to, co przeznacza się na utrzymanie kultu i służby religijnej, Bóg przyjmuje jako dar dla siebie, jeśli ofiarowuje się to ze szczerego serca. Był to święty obszar, wydzielony jako pierwszy, podobnie jak pierwociny, które uświęcają cały plon.

Przeznaczenie ziemi na utrzymanie religii i jej sług jest dziełem oddania, które daje późniejszym pokoleniom równie trwałe korzyści jak każde inne. Ten święty obszar należało dokładnie wymierzyć i wyznaczyć jego granice, aby sanktuarium nie zajęło większej części, niż mu przyznano, a potem stopniowo nie wchłonęło całej ziemi. Ziemie Kościoła miały sięgać właśnie tak daleko, a nie dalej. Dawniej ustawy o tak zwanej martwej ręce ograniczały przekazywanie ziemi Kościołowi.

Obszar przeznaczony dla sanktuarium miał 25 000 miar trzcinowych długości i 10 000 szerokości, choć niektórzy sądzą, że chodziło o łokcie. Według jednego przeliczenia było to około 130 km na 50 km, a według innego około 40 km na 16 km. Kapłani i lewici, czyli słudzy świątynni, którzy przychodzili pełnić służbę, mieli mieszkać na tym obszarze, wokół sanktuarium, aby być blisko swojej pracy. Za czasów Jozuego miasta kapłanów i lewitów były rozproszone po całym kraju. Wskazuje to, że słudzy Ewangelii powinni mieszkać blisko ludzi, którym służą, i miejsca swojej pracy.

Obok ziemi sanktuarium miały znajdować się ziemie miejskie. Przeznaczono je pod budowę świętego miasta, a dochody z tych ziem miały zapewniać mu utrzymanie (Księga Ezechiela 45:6). Miasto miało należeć do całego domu Izraela, a nie, jak wcześniej, do jednego lub dwóch pokoleń. Mieli w nim mieszkać ludzie ze wszystkich pokoleń, jak widać w Księdze Nehemiasza 11:1–2. Dział miejski miał taką samą długość jak dział sanktuarium, lecz był o połowę węższy, ponieważ miasto prowadziło handel i potrzebowało mniej ziemi.

Po ziemiach Kościoła i miasta miały następować ziemie władcy (Księga Ezechiela 45:7–8). Nie podano ich dokładnej wielkości, ale miały leżeć po obu stronach ziem Kościoła i miasta. Pokazuje to, że władca, dysponujący majątkiem i władzą, miał ich strzec. Niektórzy sądzą, że jego dział był równy łącznej powierzchni działów sanktuarium i miasta. Inni uważają, że miał stanowić trzynastą część pozostałej ziemi, a pozostałe dwanaście części miało przypaść dwunastu pokoleniom.

Władca, który musiał nieustannie zajmować się sprawami publicznymi, potrzebował środków wystarczających na utrzymanie swojej godności i dostatnie życie, by nie ulegać pokusie uciskania ludu. W przypadku wielu rządzących bogactwo nie powstrzymuje ucisku, tutaj jednak miała temu zapobiec łaska Boga, który obiecuje: „Moi władcy nie będą już uciskać mojego ludu”. Sprawi, że urzędnicy będą służyć pokojowi, a poborcy podatków sprawiedliwości. Mimo to po powrocie Żydów do ich ziemi zarzucano władcom, że zabierają zbyt wiele. Nehemiasz nie postępował jednak jak dawni namiestnicy i prowadził dwór z należnym honorem (Księga Nehemiasza 5:15, 18).

To, co powiedziano o władcy w tym symbolicznym, świętym państwie, pokazuje, że w Kościele ewangelicznym rządzący powinni być jak ojcowie troszczący się o swoje dzieci, a chrześcijańscy władcy powinni chronić Kościół i go wspierać. Wyznawana przez nich święta wiara powinna, na ile się jej podporządkują, powstrzymywać ich przed uciskaniem ludu Bożego, który należy bardziej do Boga niż do nich.

Pozostałą ziemię należało podzielić między lud według pokoleń. Ludzie mieli dobry powód, by czuć się bezpiecznie i pewnie, ponieważ blisko znajdowały się zarówno świadectwo Izraela, jak i tron sądu.