Księga Ezechiela 43:7 – znaczenie i zastosowanie

Bóg niejako odnawia przymierze ze swoim ludem, Izraelem, gdy ponownie obejmuje świątynię w posiadanie. Ezechiel przemawia tu w imieniu Boga, podobnie jak wcześniej Mojżesz. Miało to dodać wiele otuchy wygnańcom po ich powrocie, dając im zarówno wskazówki, jak i odwagę. Słowa te sięgają jednak dalej i odnoszą się także do tych, którzy korzystają z błogosławieństw świątyni ewangelii, aby wiedzieli, jak mają żyć przed Bogiem.

Bóg najpierw przypomina im o dawnych grzechach, które przez długi czas sprowadzały na nich znaki Jego gniewu. To ostrzeżenie ma przygotować drogę pocieszeniu, którego Bóg chce im udzielić. Choć Bóg obdarowuje i nie wypomina, powinniśmy jednak uznać własną winę, gdy przebacza nam nasze przewinienia. Niech więc najpierw pamiętają, że bezcześcili święte imię Boga, profanując święte rzeczy, przez które dawał się im poznać (Księga Ezechiela 43:7).

Oni i ich królowie przynosili wstyd wyznawanej przez siebie wierze oraz przymierzu z Bogiem przez duchowe cudzołóstwo, bałwochwalstwo i kult wizerunków. Nazywali te wizerunki swoimi królami, bo takie znaczenie ma imię Moloch, albo swoimi panami, bo takie znaczenie ma imię Baal. Były one jednak jak martwe ciała: pozbawione życia, bezużyteczne i nieczyste, ustawione na wyżynach ku ich czci. Bezeceństwem swoich praktyk plugawili imię Boga.

Ich grzech polegał na tym, że stawiali swoje progi przy Bożych progach, a swoje odrzwia przy Bożych odrzwiach. Innymi słowy, dodawali własne pomysły do Bożych przykazań i narzucali je wszystkim tak, jakby miały taką samą moc i autorytet, nauczając ludzkich nakazów jako zasad wiary (Księga Izajasza 29:13). Albo, co gorsza, stawiali ołtarze swoim bożkom na dziedzińcach świątyni, otwarcie znieważając chwałę Boga. W ten sposób wznosili mur oddzielający ich od Boga, który odcinał ich od Jego łaski i niszczył ich kult. Zobaczmy, jak grzesznicy znieważają Boga, stawiając własne mury naprzeciw Jego murów i wypierając Go z tego, co do Niego należy. Zobaczmy też, jak sami sobie szkodzą: im bliżej zbliżają się do Boga ze swoimi grzechami, tym bardziej Go od siebie oddalają.

Niektórzy rozumieją te słowa tak: choć ich domy stały tuż obok domu Boga, a ich odrzwia i progi niemal sąsiadowały z Jego odrzwiami i progami, między Mną a nimi był tylko mur. Mieszkali więc blisko świątyni i powinni dobrze znać Boga oraz starać się Mu podobać, a jednak nie byli wobec Niego nawet jak dobrzy sąsiedzi. Niestety często okazuje się, że im bliżej ktoś jest kościoła, tym dalej może być od Boga. Zewnętrznie wyznawali przymierze z Bogiem, a jednak bezcześcili miejsce Jego tronu i podnóżka Jego stóp, Jego świątynię, w której mieszkał i panował. Jerozolimę nazwano miastem wielkiego Króla (Księga Psalmów 48:2) oraz Jego podnóżkiem (Księga Psalmów 99:5; Księga Psalmów 132:7). Gdy bezcześci się Boże przykazania, profanuje się Jego święte imię.

Po drugie, Bóg mówi, że właśnie z tego powodu spierał się z nimi podczas niedawnych nieszczęść. Nie mogli słusznie Go oskarżać, bo sprowadził na nich jedynie to, na co zasłużyli przez swoje grzechy: dlatego wytraciłem ich w swoim gniewie. Ci, którzy bezczeszczą święte imię Boga, ściągają na siebie Jego sprawiedliwy gniew.

Następnie wzywa ich do pokuty i odwrócenia się od grzechu. Aby to uczynić, muszą zawstydzić się swojego postępowania (Księga Ezechiela 43:9). Mają porzucić swoje cudzołóstwo. Teraz, gdy tak dotkliwie odczuli jego skutki, a Bóg w miłosierdziu do nich powraca i znów ustanawia pośród nich swoją świątynię, muszą odrzucić bożki i zerwać z nimi wszelkie więzi. Dzięki temu nie utracą ponownie przywilejów, których wartość poznali, gdy je stracili. Mają odsunąć od Boga te nieczyste wizerunki swoich fałszywych królów, by już więcej Go nie prowokowały.

Była to mądra rada, skoro prorok ukazał im już wzór świątyni. Gdy go zobaczą, z pewnością zawstydzą się swoich grzechów (Księga Ezechiela 43:10). Widząc, jakie miłosierdzie Bóg dla nich przygotowuje, choć wcale na nie nie zasługują, poczują wstyd z powodu swojej niewierności wobec Niego. Dobroć Boga powinna prowadzić nas do pokuty, a zwłaszcza do pokornego zawstydzenia.

Niech sami zmierzą ten wzór i zobaczą, o ile jest wspanialszy od poprzedniego. Niech na tej podstawie osądzą, jak wielkie rzeczy Bóg dla nich przygotował. Z pewnością zawstydzą się, gdy pomyślą o tym, na co zasłużyli przez swoje grzechy. A jeśli zawstydzą się swoich grzechów, zostanie im ukazany dalszy fragment wzoru (Księga Ezechiela 43:11). Jeśli po ogólnym poznaniu Bożej dobroci zawstydzą się wszystkiego, co uczynili, mogą otrzymać pełniejszy i bardziej szczegółowy obraz świątyni. Ci, którzy dobrze korzystają z tego, co już wiedzą o Bożej dobroci, poznają jej więcej. Jesteśmy gotowi przyjąć Boże łaski tylko wtedy, gdy prawdziwie uniżamy się z powodu własnej głupoty.

Pokaż im plan domu, aby zobaczyli, jak wspaniała będzie to budowla, a także przedstaw im jego przepisy i prawa. Obietnicy pocieszenia słusznie towarzyszy nauka o naszym obowiązku. Wraz z przywilejami domu Boga trzeba poznać jego porządek. Pokaż im te przepisy, aby ich przestrzegali i byli im posłuszni. Uczymy się, co mamy czynić, aby to czynić i doznawać błogosławieństwa w swoim działaniu.

Na koniec Bóg obiecuje, że lud będzie postępował tak, jak powinien, a wtedy On będzie dla niego tym, kim lud pragnie, by był (Księga Ezechiela 43:7). Dom Izraela nie będzie już bezcześcił Jego świętego imienia. Na tym polega łaska ewangelii. Prawo mówi: „Nie wolno ci bezcześcić Mojego imienia”. Ewangelia mówi: „Nie będziesz go bezcześcić”. To, czego wymaga przymierze, przymierze również obiecuje (Księga Jeremiasza 32:40).

Bóg będzie mieszkał pośród nich na zawsze; tę samą obietnicę powtarza w Księdze Ezechiela 43:9. Bóg umacnia swoją przychylność wobec nas, dokonując w nas swojego dobrego dzieła. Jeśli nie będziemy bezcześcić Jego imienia, możemy być pewni, że nas nie opuści.

Następnie zostaje podana ogólna zasada dotycząca domu Boga (Księga Ezechiela 43:12). Dawniej tylko sanktuarium, czyli miejsce święte, było najświętsze. Teraz święta będzie cała góra, na której stoi świątynia. Cały jej obszar, łącznie ze wszystkimi dziedzińcami i komnatami, będzie jak miejsce najświętsze. Pokazuje to, że w czasach ewangelii cały Kościół uczestniczy w przywileju dostępu do miejsca najświętszego, czyli bliskości Boga. Wszyscy wierzący mają teraz śmiały przystęp do miejsca świętego (List do Hebrajczyków 10:19), nie przez krew byków i kozłów, lecz przez krew Jezusa; gdziekolwiek jesteśmy, przez Niego mamy przystęp do Ojca.

Pokazuje to również, że cały Kościół ma poważny obowiązek dążyć do pełnej świętości, tak jak święty jest Ten, który nas powołał. Teraz wszyscy mają być najświętsi.

Świętość przystoi domowi Boga na zawsze, a w czasach ewangelii jest to jeszcze ważniejsze. Taka jest zasada dotycząca tego domu: nikt nie powinien oczekiwać jego ochrony, jeśli nie chce żyć zgodnie z tą zasadą.