Księga Ezechiela 43:1 – znaczenie i zastosowanie

Po uważnym obejrzeniu świątyni Boga, największej ziemskiej chwały, Ezechiel otrzymał wyższą wizję i zaszczyt ujrzenia chwały świata niebiańskiego. Wezwano go, by wstąpił wyżej. Widział już, że świątynia jest wielka i wspaniała, ale dopóki nie napełniła jej chwała Boga, przypominała ciała z wcześniejszej wizji z 37. rozdziału Księgi Ezechiela: nie miały tchnienia, dopóki nie wstąpił w nie Duch dający życie. Teraz Ezechiel widzi dom Boga napełniony Jego chwałą.

I. Ezechiel widzi samą chwałę Boga (Księga Ezechiela 43:2), chwałę Boga Izraela, który zawarł przymierze z Izraelem i któremu lud służy oraz oddaje cześć. Bożki innych narodów nie mają własnej chwały; mogą jedynie odbijać tę, którą nadał im wykonujący je rzemieślnik. Ta natomiast jest chwałą Boga Izraela. Nadchodzi ze wschodu, dlatego Ezechiel zostaje zaprowadzony do bramy zwróconej ku wschodowi, by jej wypatrywać. Gwiazdę Chrystusa dostrzeżono na wschodzie, a On sam jest aniołem wstępującym od wschodu (Apokalipsa św. Jana 7:2). Jest Gwiazdą Poranną, Słońcem sprawiedliwości.

Ezechiel dostrzega dwa aspekty objawiającej się chwały. Po pierwsze, słyszy potęgę Bożego głosu. Jest on jak szum wielu wód: niesie się daleko i ma wielką moc. Cichy szmer strumienia jest przyjemny, lecz ryk morza budzi grozę (Apokalipsa św. Jana 1:15; Apokalipsa św. Jana 14:2). Dlatego Ewangelia Chrystusa, w której jaśnieje Jego chwała, miała być głoszona otwarcie i słyszana daleko. Dla jednych jest wonią prowadzącą do życia, dla innych — do śmierci, zależnie od ich odpowiedzi.

Po drugie, Ezechiel widzi blask Bożej obecności. Ziemia jaśnieje Jego chwałą, bo Bóg jest światłością, a nikt nie może znieść pełnego blasku Jego światła. Nikt nie ujrzał go w pełni i nikt nie może go ujrzeć. Warto zauważyć, że chwała Boga jaśniejąca w Kościele oświetla także świat. Gdy Bóg objawił się Dawidowi, blask Jego obecności rozpędził chmury (Księga Psalmów 18:12).

Ezechiel widzi, że to objawienie Bożej chwały jest takie samo jak wizja, którą otrzymał, gdy po raz pierwszy został powołany (Księga Ezechiela 1:4), nad rzeką Kebar (Księga Ezechiela 43:3). Bóg się nie zmienia, dlatego zechciał objawić się w ten sam sposób. Ezechiel mówi, że było to takie samo objawienie jak to, które widział, gdy przyszedł ogłosić zniszczenie miasta — czyli przepowiedzieć jego zagładę. Mówił z taką powagą i mocą, a wydarzenia tak pewnie potwierdziły jego ostrzeżenie, że można było powiedzieć, iż zniszczył miasto. Jako sędzia przemawiający w imieniu Boga ogłosił wyrok, który wkrótce został wykonany. Bóg objawił się w ten sam sposób, gdy posłał Ezechiela z groźbą i gdy posłał go ze słowami pocieszenia, ponieważ w obu przypadkach Bóg odbiera chwałę. On uśmierca i ożywia, rani i leczy (Księga Powtórzonego Prawa 32:39). O ratunek powinniśmy zwracać się do tej samej ręki, która nas uderzyła. Bóg zranił, ale i opatrzy rany.

II. Ezechiel widzi, jak ta chwała wchodzi do świątyni. Gdy ją ujrzał, upadł na twarz (Księga Ezechiela 43:3), niezdolny znieść blasku Bożej chwały, a może raczej gotów oddać Bogu należną Mu cześć przez pokorne uwielbienie. Gdy chwała Pana weszła do świątyni (Księga Ezechiela 43:4), Duch podniósł Ezechiela (Księga Ezechiela 43:5), aby mógł zobaczyć, jak dom napełnia się chwałą. Wcześniej widział, jak chwała Pana opuszcza świątynię ze smutkiem, ponieważ została ona zbezczeszczona. Teraz widzi jej powrót w radości (Księga Ezechiela 10:18–19; Księga Ezechiela 11:23). Bóg może na krótko opuścić swój lud, ale powróci do niego z miłością, która trwa na zawsze.

Chwała Boga napełniła dom, tak jak wcześniej napełniła przybytek wzniesiony przez Mojżesza i świątynię zbudowaną przez Salomona (Księga Wyjścia 40:34; Pierwsza Księga Królewska 8:10). Nie czytamy, by Szechina, widzialna chwała Boga, w ten sam sposób zamieszkała w drugiej świątyni. Ta wizja musi więc wskazywać na większą chwałę Bożej łaski, która jaśnieje w Kościele, gdzie głoszona jest Ewangelia, i go napełnia. Nie ma tu wzmianki o chmurze napełniającej świątynię, jak wcześniej, ponieważ teraz oglądamy chwałę Pana z odsłoniętą twarzą, w obliczu Chrystusa, a nie przez zasłonę symboli.

III. Ezechiel otrzymuje bezpośrednie wskazówki od chwały Pana, tak jak Mojżesz, gdy Bóg objął przybytek w posiadanie (Księga Kapłańska 1:1). Słyszy, jak Bóg przemawia do niego z wnętrza świątyni (Księga Ezechiela 43:6). Gdy chwała Boga jaśnieje w Kościele, powinniśmy oczekiwać, że właśnie stamtąd usłyszymy Jego własne przesłanie. Człowiek stoi obok Ezechiela. Nie moglibyśmy znieść Bożego głosu, tak jak nie moglibyśmy znieść widoku Jego oblicza, gdyby Jezus Chrystus nie stał przy nas jako Pośrednik, który łączy Boga z ludźmi. Jeśli zaś był to stworzony anioł, warto zauważyć, że gdy Bóg zaczął mówić do Ezechiela, anioł stał obok, a potem się usunął, nie mając już nic do dodania.

Stał przy proroku jak uczeń razem z nim, bo nawet aniołowie poznają przez Kościół wieloraką mądrość Boga, choć sami pragną wniknąć w te sprawy (List do Efezjan 3:10). Człowiek stał przy Ezechielu, by zaprowadzić go tam, gdzie miał otrzymać kolejne wizje (Księga Ezechiela 44:1).