Księga Ezechiela 43:13 – znaczenie i zastosowanie

Chodzi tu o ołtarz w tej symbolicznej świątyni, który sam również ma znaczenie symboliczne, ponieważ Chrystus jest naszym ołtarzem. Po powrocie Żydów z wygnania mieli ołtarz, zanim odbudowali świątynię (Księga Ezdrasza 3:3). Tutaj jednak mowa o ołtarzu znajdującym się wewnątrz świątyni.

Najpierw poznajemy wymiary ołtarza (Księga Ezechiela 43:13). U góry miał około 5,5 m długości i szerokości, a u podstawy około 6,4 m. Mierzył około 4,1 m wysokości. Miał dolny występ, zwany tu półką, położony mniej więcej 0,9 m nad ziemią, na którym stali niektórzy kapłani podczas służby. Drugi występ znajdował się około 1,8 m wyżej i służył innym kapłanom. Każdy z występów miał około 0,45 m szerokości i podwyższone krawędzie, dzięki którym kapłani mogli bezpiecznie na nich stać. Zwierzęta ofiarne zabijano przy stole wspomnianym wcześniej (Księga Ezechiela 40:39). To, co miało zostać spalone na ołtarzu, podawano kapłanom stojącym na niższym występie, a ci przekazywali to kapłanom na wyższym, którzy kładli ofiarę na ołtarzu. W służbie Bogu powinniśmy pomagać sobie nawzajem w praktyczny sposób.

Następnie poznajemy przepisy dotyczące ołtarza. Podane tu wskazówki opisują jego poświęcenie na początku. Na poświęcenie należało przeznaczyć siedem dni i każdego dnia składać ofiary. W szczególności miała być składana ofiara za grzech z kozła (Księga Ezechiela 43:25), a pierwszego dnia także ofiara za grzech z młodego byka (Księga Ezechiela 43:19). Uczy nas to, byśmy podczas całego oddawania czci Bogu pamiętali o Chrystusie, wielkiej ofierze za grzech. Ani my sami, ani nasze dzieła nie mogą być miłe Bogu, jeśli grzech nie zostanie usunięty. Może się to stać tylko przez krew Chrystusa, która uświęca zarówno ołtarz, jak i składany na nim dar. Pismo Święte mówi, że Chrystus wszedł przez własną krew (List do Hebrajczyków 9:12).

Miały być też składane ofiary całopalne z byka i z barana (Księga Ezechiela 43:24). Ofiary te były w całości przeznaczone dla chwały Boga i uczą nas, byśmy we wszystkim do niej dążyli. Przedstawiamy siebie jako żywe ofiary, a naszą służbę jako ofiary duchowe, abyśmy wraz z naszymi darami przynosili chwałę Jego imieniu. Poświęcenie ołtarza nazywa się jego oczyszczeniem i uświęceniem (Księga Ezechiela 43:20, 43:26). Chrystus, nasz ołtarz, nie miał żadnej nieczystości, którą należałoby zmyć, a jednak w pełni poświęcił siebie Bogu (Ewangelia Jana 17:19). Gdy poświęcamy Bogu ołtarze naszych serc, aby płonął w nich ogień świętej miłości, musimy zadbać o to, by oczyścić je z przywiązania do świata i pożądliwości ciała.

Warto zauważyć, że niektóre elementy tych obrzędów poświęcenia różnią się od opisanych w Księdze Wyjścia 29. Pokazuje to, że przepisy ceremonialne mogły ulegać zmianom, które zapowiadały ich kres w Chrystusie. Ogólne prawo nakazywało, by każda ofiara była posolona (Księga Kapłańska 2:13), a tutaj kapłani otrzymują szczególny nakaz posypania ofiar solą (Księga Ezechiela 43:24). Sól, która powinna nadawać smak całej naszej służbie, to łaska (List do Kolosan 4:6). Wieczne przymierze nazywa się przymierzem soli, bo nie może ulec zepsuciu. Chwała, która jest dla nas zachowana, jest niezniszczalna i nieskalana, a łaska kształtująca naszą ukrytą wewnętrzną osobę ma cechę tego, co nie podlega zepsuciu.

Po trzecie, widzimy, jak ołtarz miał być używany po poświęceniu. Odtąd kapłani mieli składać na nim ofiary całopalne i ofiary pojednania (Księga Ezechiela 43:27), ponieważ ołtarz został uświęcony, aby uświęcać składane na nim dary. Dowiadujemy się też, kto miał tam służyć: kapłani z rodu Sadoka (Księga Ezechiela 43:19). Salomon powierzył temu rodowi miejsce wcześniej zajmowane przez Abiatara, a Bóg potwierdza tę decyzję. Imię Sadok znaczy „sprawiedliwy”. To odpowiednie imię dla tych, którzy przez Chrystusa, Pana naszej sprawiedliwości, stają się sprawiedliwym ludem i kapłanami Boga.

Widzimy również, jak kapłani mieli przygotować się do tej służby (Księga Ezechiela 43:26). Mieli się poświęcić, napełniając ręce darami ofiarnymi. Pokazywało to, że całkowicie oddawali Bogu siebie i swoje dary. Także my, zanim zaczniemy służyć Panu w sprawach świętych, musimy się Mu poświęcić, mając ręce i serca napełnione tym, co do Niego należy. Widzimy też, jaki miał być rezultat tej służby (Księga Ezechiela 43:27): „Przyjmę was”. Jeśli Bóg przyjmuje naszą pracę, a nasza służba jest Mu miła, to wystarczy. Ci, którzy oddają się Bogu, zostają przez Niego przyjęci najpierw jako osoby, a potem także w swojej służbie, za pośrednictwem Pośrednika.