Księga Ezechiela 42:15 – znaczenie i zastosowanie

Po pomiarach symbolicznej świątyni ukazuje się nam rozległość otaczającego ją świętego terenu. On również zostaje zmierzony i okazuje się, że zajmuje bardzo dużą powierzchnię.

Najpierw zwróćmy uwagę na jego rozmiary. W każdym kierunku mierzył 500 prętów (Księga Ezechiela 42:16–19). Ponieważ jeden pręt miał nieco ponad 3,5 jarda, czyli około 3,2 metra, każdy bok miał mniej więcej 1,6 kilometra. Teren miał kształt kwadratu, więc jego obwód przekraczał 6,4 kilometra. Te rozległe przestrzenie wokół świątyni wskazują na szeroki zasięg Kościoła w czasach ewangelii, gdy wszystkie narody miały być nauczane, a królestwa świata miały stać się królestwami Chrystusa. Bóg miał uczynić miejsce na swoich dziedzińcach dla licznych pogan, czyli narodów nieżydowskich, którzy mieli przybyć, jak zapowiedział Izajasz (Księga Izajasza 49:18; Księga Izajasza 60:4). Ten proces już się rozpoczął, gdy poganie dołączyli do Kościoła. W pełni ujawni się, gdy wejdzie pełna liczba pogan i cały Izrael zostanie zbawiony.

Zastanówmy się też, dlaczego ten teren był tak rozległy. Miał oddzielać sanktuarium od tego, co powszednie, przez stworzenie między nimi dużej odległości. Dlatego otaczał go mur, który nie dopuszczał osób nieczystych i oddzielał to, co święte, od tego, co zwyczajne. Uczy nas to, że musi istnieć wyraźna różnica między tym, co powszednie, a tym, co święte; między imieniem Boga a innymi imionami; między Jego dniem a innymi dniami; między Jego księgą a innymi księgami; a także między wyznaczonym przez Niego sposobem oddawania czci a innymi praktykami. Nasze działania związane ze światem powinny być też wyraźnie oddzielone od tych związanych z wiarą, abyśmy zawsze przystępowali do oddawania czci Bogu z należytą powagą.