Księga Ezechiela 42:1 – znaczenie i zastosowanie

Prorok dokładnie obejrzał świątynię i jej zabudowania, a teraz zostaje ponownie wyprowadzony na dziedziniec zewnętrzny, by przyjrzeć się pomieszczeniom w tym czworoboku.

Opis tych pomieszczeń trudno nam zrozumieć, bo nie znamy języka hebrajskiego ani ówczesnych metod budowlanych. Kilka rzeczy jest jednak jasnych. Wokół świątyni, miejsca wspólnego kultu, znajdowały się prywatne pomieszczenia. Uczy nas to, że udział we wspólnym oddawaniu czci Bogu nie zwalnia nas z osobistych obowiązków. Nie powinniśmy jedynie wielbić Boga na dziedzińcach Jego domu, lecz także przed nabożeństwem i po nim udawać się do swoich pokoi i ustronnych miejsc, aby czytać, rozmyślać i modlić się do Ojca w ukryciu. Wielu ludzi Boga znalazło wielkie pocieszenie w tej cichej więzi z Nim.

Pomieszczeń było wiele i miały trzy kondygnacje. Górne były mniejsze od dolnych, a mimo to dobrze służyły jako miejsca cichego odpoczynku i odosobnienia, jak czytamy w Księdze Ezechiela 42:5–6. Było wiele pomieszczeń, aby służyć wiernym na różne sposoby, tak jak Annie, prorokini, która przebywała w świątyni dniem i nocą (Ewangelia Łukasza 2:37). W domu mojego Ojca jest wiele mieszkań. Tak samo jest w Jego domu na ziemi. Wielu przez wiarę znalazło schronienie w Jego świątyni, a miejsca wciąż tam nie brakuje.

Pomieszczenia te były prywatne, a jednak znajdowały się blisko świątyni i w zasięgu wzroku. Uczy nas to, by wspólne nabożeństwo cenić bardziej niż osobistą pobożność, bo Pan bardziej miłuje bramy Syjonu niż wszystkie siedziby Jakuba i my także powinniśmy cenić je bardziej. Jednocześnie osobista pobożność powinna wspierać wspólne nabożeństwo. To, co robimy w swoich pokojach, powinno przygotowywać nas do wspólnego oddawania czci Bogu i pomagać nam wzrastać dzięki niemu, w miarę naszych możliwości.

Przed pomieszczeniami znajdowały się przejścia szerokie na około 4,6 metra (Księga Ezechiela 42:4). Mieszkający tam mogli się spotykać, rozmawiać i wzajemnie sobie pomagać. Mogli razem spacerować i rozmawiać, dzieląc się tym, co wiedzieli i czego doświadczyli. Nie powinniśmy spędzać całego czasu wyłącznie między kościołem a własnymi pokojami, choć i jedno, i drugie może dobrze nam służyć. Bóg stworzył ludzi do życia we wspólnocie, a chrześcijan do wspólnoty świętych, czyli wspólnego życia wierzących. Powinniśmy poważnie traktować zarówno obowiązek, jak i radość płynącą z tej wspólnoty. Jozuemu, arcykapłanowi w Drugiej Świątyni, Bóg obiecał, że da mu miejsca, po których będzie mógł chodzić wśród tych, którzy mu towarzyszą (Księga Zachariasza 3:7).

Pomieszczenia przeznaczono także dla kapłanów, którzy zbliżali się do Pana, aby mogli pozostawać blisko swojej służby i nie oddalać się od niej. Nazywano je świętymi pomieszczeniami, ponieważ korzystali z nich ci, którzy pełnili świętą służbę. Osoby podejmujące publiczną służbę dla Boga i dla dobra dusz potrzebują wiele czasu na osobiste przygotowanie. Duszpasterze powinni spędzać dużo czasu w swoich pokojach na czytaniu, rozmyślaniu i modlitwie, aby ich postępy były widoczne i aby mieli odpowiednią pomoc w tym przygotowaniu.

Kapłani mieli tam przechowywać najświętsze ofiary, czyli te części ofiar, które im przypadały. Mieli je tam także spożywać wraz ze swoimi rodzinami, z czcią należną temu świętemu miejscu. Powinni traktować te posiłki z ofiar inaczej niż zwykłe jedzenie. Mieli tam również przechowywać swoje szaty, szczególne ubrania, które Bóg wyznaczył do służby przy ołtarzu: lniane efody, tuniki, pasy i nakrycia głowy. Po powrocie z niewoli ponownie zadbano o szaty dla kapłanów (Księga Nehemiasza 7:70; Księga Nehemiasza 7:72). Po zakończeniu służby przy ołtarzu mieli odkładać te szaty, pokazując w ten sposób, że były przeznaczone wyłącznie do służby w określonym czasie i porządku. Gdy podejmowali obowiązki skierowane bardziej bezpośrednio do ludu, takie jak nauczanie Prawa i udzielanie odpowiedzi na pytania, mieli wkładać inne ubrania, podobne do tych, które nosili zwykli ludzie. Ich święte szaty należało przechowywać bezpiecznie, czysto i porządnie, aby godnie podkreślały ich służbę.