Księga Ezechiela 41:12 – znaczenie i zastosowanie

Najpierw opisano budowlę stojącą przed wydzielonym miejscem, czyli przed świątynią, po jej zachodniej stronie (Księga Ezechiela 41:12). Jej wymiary podano i porównano z wymiarami głównej świątyni (Księga Ezechiela 41:13); okazuje się, że były takie same. Budowla stała na osobnym dziedzińcu, którego wymiary opisano w Księdze Ezechiela 41:15. W tym samym miejscu opisano też boczne pomieszczenia lub galerie, odrzwia, okna i ich zdobienia (Księga Ezechiela 41:15–17).

Nie dowiadujemy się, do czego służyła ta druga budowla. W tej wizji może ona wskazywać na ustanowienie Kościoła wśród pogan — Kościoła, który nie będzie mniejszy od świątyni żydowskiej, lecz będzie się od niej różnił i wkrótce zajmie jej miejsce.

Po drugie, opisano zdobienia świątyni i drugiej budowli. Wewnętrzne ściany od góry do dołu ozdobiono cherubinami i palmami, umieszczonymi na przemian, podobnie jak w świątyni Salomona (Pierwsza Księga Królewska 6:29). Każdy cherub miał dwa oblicza: oblicze człowieka zwrócone ku palmie po jednej stronie i oblicze młodego lwa zwrócone ku palmie po drugiej stronie (Księga Ezechiela 41:19).

Wydaje się, że przedstawia to aniołów. Ich mądrość przewyższa ludzką, a odwaga przypomina odwagę lwa. Oba oblicza zwracają się ku palmowym gałęziom, które symbolizują zwycięstwo i triumf, a z pewnością wezmą udział w każdej walce z mocami ciemności. Aniołowie są szczególnie obecni podczas zgromadzeń świętych (Pierwszy List do Koryntian 11:10).

Po trzecie, opisano odrzwia świątyni i sanktuarium, czyli Miejsca Najświętszego. Miały one kształt czworokątny, a nie zaokrąglony jak kolumny (Księga Ezechiela 41:21), i wyglądały tak samo. W przybytku i świątyni Salomona wejście do sanktuarium było węższe niż wejście do świątyni, tutaj zaś oba wejścia miały taką samą szerokość. Pokazuje to, że w czasach Ewangelii droga do Miejsca Najświętszego jest wyraźniej otwarta niż w czasach Starego Testamentu (List do Hebrajczyków 9:8), dlatego wejście jest szersze.

Opis drzwi znajduje się w Księdze Ezechiela 41:23–24. Zarówno świątynia, jak i sanktuarium miały drzwi, a w obu przypadkach były to drzwi dwuskrzydłowe, otwierane przez składanie skrzydeł.

Po czwarte, opisano ołtarz kadzenia, nazwany tutaj ołtarzem z drewna (Księga Ezechiela 41:22). Nie wspomniano, że był pokryty złotem, ale z pewnością tak było. W przeciwnym razie nie wytrzymałby ognia używanego do spalania kadzidła, chyba że miał służyć jedynie do stawiania na nim kadzielnic. Możliwe też, że oznacza to, iż kadzidło w świątyni czasów Ewangelii będzie całkowicie duchowe, podobnie jak ogień, więc nie zniszczy drewnianego ołtarza.

Dlatego ołtarz nazwano również stołem: „To stół, który stoi przed Panem”. Jak już wcześniej, widzimy, że ołtarz staje się stołem. Skoro złożono już wielką ofiarę, naszym obowiązkiem jest karmić się nią przy stole Pańskim.

Po piąte, drzwi i okna ozdobiono palmami, aby pasowały do ścian budowli (Księga Ezechiela 41:25–26). W ten sposób żywe świątynie zdobi nie złoto, srebro ani kosztowne szaty, lecz ukryte piękno serca, które nie przemija ani nie niszczeje.