Księga Ezechiela 39:23 – znaczenie i zastosowanie

To końcowy punkt całego wywodu. Odnosi się nie tylko do proroctw o Gog i Magogu, lecz także do wszystkich proroctw tej księgi dotyczących niewoli Izraela, a następnie jego odnowy i powrotu z wygnania.

Bóg pozwoli narodom zrozumieć prawdziwe znaczenie cierpień swojego ludu. Skoryguje też błędne przekonanie tych, którzy wykorzystywali nieszczęścia Izraela, by znieważać Boga Izraela, jak gdyby nie potrafił go ochronić albo nie dochował mu wierności zgodnie ze swoim przymierzem. Gdy Bóg, po ich nawróceniu i powrocie do Niego, wyzwolił ich z niewoli i sprowadził do ich ziemi, a potem, gdy pozostali na tej nowej drodze, ocalił ich od ataków takich jak najazd Goga, każdy bezstronny obserwator mógł dostrzec, że te zniewagi były bezpodstawne. Izrael poszedł do niewoli nie dlatego, że Bóg nie potrafił go ochronić, lecz dlatego, że jego grzech pozbawił go Bożej przychylności i ochrony (Księga Ezechiela 39:23–24).

Narody miały się dowiedzieć, że dom Izraela poszedł do niewoli z powodu swojej winy — winy podobnej do tej, którą przejął od otaczających go narodów, grzesząc przeciwko Bogu. To był prawdziwy powód, dla którego Bóg zakrył przed nimi swoje oblicze i wydał ich w ręce wrogów. Stało się tak z powodu ich nieczystości i grzechów. Miało to nie tylko uciszyć oskarżenia przeciwko Bogu, lecz także przynieść Mu wielką cześć. Kiedy cierpienia ludu Bożego ustają i widzimy, jaki przyniosły skutek, rozumiemy je lepiej niż na początku.

W ten sposób chwała Boga miała się objawić na kilka sposobów. Po pierwsze, Bóg karze grzech także wśród swojego ludu, ponieważ szczególnie nienawidzi go u tych, którzy są Mu najbliżsi i najdrożsi (Księga Amosa 3:2). Sprawiedliwość zyskuje uznanie, gdy jest bezstronna i nie faworyzuje nikogo. Po drugie, kiedy Bóg wydaje swój lud na cierpienie, robi to, by go skorygować i odnowić, a nie po to, by zadowolić jego wrogów (Księga Izajasza 10:7; Księga Izajasza 42:24). Dlatego wrogowie nie powinni popadać w pychę. Po trzecie, gdy tylko lud Boży uniża się poddany karceniu, Bóg ponownie okazuje mu miłosierdzie.

Bóg pozwoli też swojemu ludowi dostrzec, jak wielką przychylność dla niego zachował mimo cierpień, które na niego dopuścił (Księga Ezechiela 39:25–26). Zapowiada, że sprowadzi z powrotem uprowadzonych z domu Jakuba. Dlaczego właśnie teraz? Ponieważ teraz okaże miłosierdzie całemu domowi Izraela. Czyni to przede wszystkim dlatego, że nadszedł czas, by bronił swojej chwały, naruszonej przez cierpienia Izraela. Zapowiada, że będzie gorliwie bronił swojego świętego imienia, aby nie było już znieważane. Czyni to również dlatego, że Izraelici żałują teraz za swoje grzechy. Uznali swoją hańbę i wszystkie swoje występki.

Gdy grzesznicy żałują za swoje czyny i sami uznają swoją winę, Bóg jest gotów im przebaczyć i przywrócić im godność. Szczególnie miłe jest Mu, gdy skruszeni ludzie spoglądają daleko wstecz na swoje życie i wstydzą się wszystkich grzechów popełnionych wtedy, gdy mieszkali bezpiecznie w swojej ziemi i nikt nie napawał ich strachem. Powinni pamiętać o doświadczonym tam miłosierdziu i Bożej ochronie, a to powinno jeszcze bardziej uświadomić im ciężar ich grzechów. Żyli bezpiecznie i mogliby nadal tak żyć, gdyby pozostali wierni. Właściwie grzeszyli właśnie dlatego, że żyli bezpiecznie. Zewnętrzne poczucie bezpieczeństwa często prowadzi do wewnętrznej beztroski, a ta otwiera drogę do wszelkiego grzechu (Księga Psalmów 73).

Teraz są gotowi uznać swoją hańbę i przyznać, że Bóg słusznie sprowadził ich do kraju pełnego udręk, gdzie wszyscy napawają ich strachem, ponieważ zgrzeszyli przeciwko Niemu w spokojnej ziemi, gdzie nikt nie budził w nich lęku. Kiedy uniżają się pośród upokorzeń, Bóg wyzwoli ich z niewoli.

Co nastąpi potem? Gdy Bóg zgromadzi ich spośród wrogów i sprowadzi z powrotem do domu, zostanie za to uwielbiony. Zapowiada, że okaże się święty wśród nich wobec wielu narodów (Księga Ezechiela 39:27). Tak jak znieważano Boga, gdy Izraelici byli zawstydzeni na wygnaniu, tak będzie On otoczony czcią, gdy ich odnowi i uświęci, a następnie przywróci im dawną radość i chwałę.

Oni sami również odniosą z tego pożytek (Księga Ezechiela 39:28). Poznają, że to Pan, ich Bóg. Bóg działa dla dobra swojego ludu, a Jego łaska towarzyszy Jego działaniu i uczy ludzi dostrzegać we wszystkim Pana, swojego Boga. Wtedy Jego działanie przynosi im pożytek. W nieszczęściu poznają Go jako Pana, swojego Boga, wiedząc, że to On posłał ich do niewoli. Powinni więc nie tylko poddać się Jego woli, lecz także starać się zrozumieć Jego zamysł. W czasie pomyślności również poznają Go jako Pana, swojego Boga, wiedząc, że sprowadził ich z powrotem do ich ziemi i nie pozostawił nikogo pośród narodów.

Zmiany, których doświadczamy, mogą pomóc nam lepiej poznać różne cechy Boga i Jego zamysły, jeśli we wszystkim zwracamy się ku Niemu.

Odtąd Bóg i Jego lud już nigdy się nie rozdzielą (Księga Ezechiela 39:29). Bóg wyleje na nich swojego Ducha, aby nie odwrócili się od Niego i nie powrócili do głupiego postępowania, lecz wytrwali w wypełnianiu swoich obowiązków. Nie będzie już więcej zakrywał przed nimi swojego oblicza, jak czynił to wcześniej, ani nie przestanie okazywać im przychylności. Nigdy nie przestanie im czynić dobra, a żeby mieć pewność, że tak będzie, sprawi, iż nie odwrócą się od służenia Mu. Duch mieszkający w nas jest pewnym znakiem, że Bóg nadal będzie nam okazywał przychylność. Nie zakryje już swojego oblicza przed tymi, na których wylał swojego Ducha. Dlatego prosząc Boga, by nigdy nie odrzucił nas od swojej obecności, powinniśmy równie żarliwie prosić, by nie odbierał nam swojego Ducha Świętego (Księga Psalmów 51:11).