Księga Ezechiela 39:1 – znaczenie i zastosowanie

Proroctwo zaczyna się tak samo jak poprzednie: „Wystąpię przeciwko tobie i zawrócę cię z drogi” (Księga Ezechiela 38:3–4). Bóg powtarza te słowa, aby Jego ostrzeżenie mocno zapadło w pamięć: ma ono ujawnić, kim są wrogowie Izraela, a przyjaciołom Izraela przynieść otuchę.

Podobnie jak wcześniej, Bóg zapowiada, że sprowadzi tego wroga z dalekiej północy. Dawno temu z północy przybyli Babilończycy (Księga Jeremiasza 1:14), a znacznie później północne narody najechały Cesarstwo Rzymskie. Bóg sprowadzi tego wroga na góry Izraela (Księga Ezechiela 39:2), gdzie najpierw jego złe zamiary dojdą do kresu, a potem on sam zostanie pokonany.

Pierwszy cios polega na tym, że żołnierze wroga zostaną rozbrojeni i nie będą mogli przeprowadzić ataku. Nawet jeśli silni wojownicy są gotowi do walki, cóż z tego, skoro Bóg pozbawia ich zdolności czynienia krzywdy i niszczy ich łuki oraz strzały (Księga Ezechiela 39:3)? Broń wymierzona przeciwko Syjonowi, ludowi Bożemu, nie odniesie skutku.

Następnie on i większość jego wojska zginą w bitwie (Księga Ezechiela 39:4). Polegnie na górach Izraela, właśnie tam, gdzie zgrzeszył, i tam, na świętych górach Boga, poniesie śmierć. Dawno temu Bóg złamał tam łuk wroga (Księga Psalmów 76:3). Góry Izraela zostaną wręcz splamione krwią nieprzyjaciół i nią użyźnione.

Wróg polegnie również na otwartym polu (Księga Ezechiela 39:5), nie mając żadnej drogi ucieczki. Nie znajdzie szlaku, którego mógłby się trzymać w górach, ani drogi ucieczki na równinie. Zginie razem ze swoimi oddziałami: zarówno z wyszkolonymi żołnierzami, jak i z tłumem, który przyłączył się do wyprawy, licząc na łupy. Ci, którzy łączą się z ludźmi niegodziwymi, by dzielić z nimi zyski (Księga Przysłów 1:14), powinni liczyć się z tym, że podzielą również ich zgubę. Rzeź będzie tak wielka, że ocaleje zaledwie jedna szósta (Księga Ezechiela 39:2). Żadna armia nie poniosła tak całkowitej klęski. Aby jeszcze bardziej upokorzyć pokonanych, ich ciała staną się pokarmem dla ptaków drapieżnych (Księga Ezechiela 39:4). Zobacz też Księgę Ezechiela 39:17. Bóg wypowiedział te słowa i tak się stanie. Najsławniejsi władcy, nawet ten zwany „Epifanesem”, czyli „znakomitym”, oraz największe armie upadną, zanim zawiedzie choćby jedno słowo Boga.

Spustoszony zostanie także kraj wroga. Bóg mówi: „Ześlę ogień na Magog” (Księga Ezechiela 39:6) oraz na tych, którzy bezpiecznie mieszkają na wyspach, czyli wśród narodów pogańskich. Wróg zamierzał zniszczyć ziemię Izraela, lecz nie tylko mu się to nie uda: sam straci swoją ziemię w wyniku niszczycielskiego sądu. Ci, którzy ograbiają innych, słusznie tracą to, co należy do nich.

Dzięki tym wydarzeniom Bóg sprawi, że Jego imię będzie otaczane większą czcią. Izraelici lepiej poznają Jego imię, moc, dobroć, troskę i wierność. To, jak Bóg z nimi postępuje, poprowadzi ich do głębszego poznania Go. Każde zrządzenie opatrzności powinno prowadzić do takiego poznania, podobnie jak każde kazanie. Bóg mówi: „Sprawię, że moje święte imię będzie znane pośród mojego ludu”. W Judzie Bóg jest znany, ale ci, którzy już Go znają, powinni poznawać Go coraz lepiej. Przede wszystkim powinni coraz lepiej rozumieć, że Jego imię jest święte.

Poznają Go jako doskonale czystego i sprawiedliwego, jako Tego, który nienawidzi wszelkiego grzechu. Następnie Bóg mówi: „Nie pozwolę już więcej bezcześcić mojego świętego imienia”. Ci, którzy naprawdę znają święte imię Boga, nie będą go lekceważyć. Ludzie grzeszą przeciwko imieniu Boga, bo nie znają Go tak, jak powinni. Bóg najpierw otwiera umysł, a potem kształtuje całe życie. Najpierw uczy nas poznawać swoje święte imię, a następnie powstrzymuje nas od znieważania go i pobudza do oddawania mu czci.

Taki jest błogosławiony skutek wspaniałych czynów, których Bóg dokonuje dla swojego ludu. W ten sposób dopełnia swoich darów, uświęca je i czyni z nich prawdziwe błogosławieństwo. Przez nie poucza swój lud i pomaga mu się przemieniać. Gdy Wszechmocny rozpraszał królów, Jego ziemia stała się biała jak śnieg na górze Salmon (Księga Psalmów 68:14).

Poznają Go również narody, nawet te, które nigdy wcześniej Go nie znały albo odmawiały uznania Go za Boga. Dowiedzą się, że jest Panem, Świętym pośród Izraela. Bolesne doświadczenie nauczy je, że Bóg jest potężny i ratuje swój lud. Najsilniejsi władcy na próżno próbują z Nim walczyć. Nikt, kto zatwardził serce przeciwko Bogu, nie wyszedł na tym dobrze.