Księga Ezechiela 38:14 – znaczenie i zastosowanie

Końcowa część tego rozdziału powtarza wcześniejsze zapowiedzi. Widzenie zostaje powtórzone, ponieważ sprawa jest pewna i trzeba jej uważnie się przyjrzeć. Ponownie zapowiedziano, że ten okrutny wróg przypuści potężny atak na ziemię Izraela (Księga Ezechiela 38:15). Nadciągnie z północy, z Syrii leżącej na północ od Kanaanu, na czele wielkiej armii. Przybędzie jak chmura i okryje ziemię ludu Bożego, Izraela (Księga Ezechiela 38:16).

Słowa: „Gdy mój lud izraelski będzie bezpiecznie mieszkał, czy tego nie zauważysz?” można rozumieć na dwa sposoby. Po pierwsze, mogą wskazywać, co skłoni Goga do ataku. Usłyszy, że Izrael żyje bezpiecznie, a widząc, że lud ten nie zachowuje ostrożności, uzna to za impuls do realizacji swojego planu. Gdy spostrzeże, że Izraelici są nie tylko zamożni, ale także wydają się łatwym celem, postanowi na nich uderzyć. Warto dostrzegać Bożą opatrzność nawet w drobnych sposobnościach, a także w pierwszych myślach, z których rodzą się wielkie plany. Bóg pozwala ludziom zdobywać wiedzę, którą potem wykorzystają w złym celu, jak dzieje się tutaj, aby zrealizować własne zamiary.

Po drugie, słowa te mogą zapowiadać rozczarowanie Goga atakiem. Gdy lud Boży, Izrael, będzie mieszkał bezpiecznie nie tylko we własnym przekonaniu, lecz naprawdę, pod Bożą ochroną, Gog przekona się, że jego wysiłki spełzły na niczym. Doświadczy, że żadna magiczna moc nie może zwyciężyć Jakuba i że żadna broń wymierzona przeciw ludowi Bożemu nie okaże się skuteczna. Ze wstydem zrozumie, że choć Izrael nie ma murów, zasuw ani bram, sam Bóg jest wokół niego murem ognia. Kto go dotyka, dotyka źrenicy Bożego oka, a kto go krzywdzi, szkodzi samemu sobie. Bóg sprowadzi tego potężnego wroga na swój lud, aby cały świat poznał tę prawdę. Ci, którzy zebrali się przeciw Izraelowi, mówili: „Zagarnijmy łupy i zdobądźmy zdobycz”, lecz nie rozumieli zamiaru Pana (Księga Micheasza 4:11-12).

„Sprowadzę cię przeciw mojej ziemi”. To zaskakująca zapowiedź. Bóg nie tylko pozwoli wrogom wystąpić przeciw swoim dzieciom, ale sam ich sprowadzi. Gdy jednak rozumiemy Jego zamiar, możemy przyjąć nawet to. Czyni tak, aby narody poznały, że tylko On jest Bogiem żywym i prawdziwym, gdy ukaże swoją świętość przez Goga, to znaczy przez jego klęskę i zagładę na oczach wszystkich. Wtedy narody zobaczą i powiedzą, że nie ma nikogo podobnego do Boga Jeszuruna, który przemierza niebiosa, aby przyjść z pomocą swojemu ludowi. Bóg często dopuszcza, by Jego lud znalazł się w niebezpieczeństwie i ucisku, bo wtedy może otrzymać chwałę za jego wybawienie. Pozwala, by wrogowie Jego Kościoła przez pewien czas odnosili sukcesy, choć przez swoje grzechy znieważają Jego imię. Ostatecznie jednak Bóg zwycięża i uświęca swoje imię przez ich upadek.

Ma się to wydarzyć w dniach ostatecznych, czyli w późniejszym okresie istnienia Kościoła starotestamentowego. Krzywdy, jakie Izrael wycierpiał z rąk Antiocha, odpowiadają temu wzorcowi. W późniejszym okresie istnienia Kościoła nowotestamentowego miał powstać inny wróg tego samego rodzaju i zostać pokonany w podobny sposób. Bóg już wcześniej zgromadził więc w swoim Słowie niezawodną pomoc na wypadek ucisków i niebezpieczeństw, które mogą spotkać Kościół nawet w odległej przyszłości, w dniach ostatecznych.

Jest tu także nawiązanie do zapowiedzi wcześniejszych proroków (Księga Ezechiela 38:17): „Czy to o tobie mówiłem dawno temu?”. Mojżesz wspomniał o tym w proroctwie dotyczącym dni ostatecznych, zapowiadając, że Bóg odpłaci swoim wrogom (Księga Powtórzonego Prawa 32:43). Mówił o tym Dawid w Księdze Psalmów 9:15, a także w wielu innych miejscach Księgi Psalmów. Izajasz zapowiadał pojawienie się Lewiatana, czyli wielkiego potwora morskiego (Księga Izajasza 27:1). Joel mówił o zgromadzeniu narodów (Księga Joela 3:1). Wielu proroków mogło zapowiadać to wydarzenie, nawet jeśli nie wszystkie ich słowa zostały zapisane. Tak czy inaczej, wszyscy mówili i pisali o rzeczach, które do niego pasują. Wśród proroków Pana panuje piękna harmonia, choć żyli w różnych epokach, bo wszyscy byli prowadzeni przez tego samego Ducha.

Zapowiedziano też, że ten groźny i okrutny wróg zostanie całkowicie pokonany podczas ataku na Izrael, a jego własna zagłada będzie tego skutkiem. Wielu uważa, że spełniło się to, gdy Machabeusze, żydowscy przywódcy powstania, zadali siłom Antiocha liczne klęski, a Bóg zesłał surowe sądy na samego Antiocha, który umarł w męczarniach wskutek ciężkiej choroby. Proroctwo posługuje się jednak obrazami, dlatego nie należy oczekiwać, że każdy z nich spełni się w ściśle dosłowny sposób, choć być może wypełnienie było dokładniejsze, niż wiemy.

Bóg zapłonie wielkim gniewem na tego zuchwałego najeźdźcę. Gdy Gog z dumą i wściekłością wystąpi przeciw ziemi Izraela, przekonany, że zdoła wszystko zniszczyć siłą, gniew Boży wybuchnie na jego widok (Księga Ezechiela 38:18). To obraz zaczerwienionej twarzy człowieka, który czuje się głęboko znieważony i jest gotowy okazać gniew. Bóg przemówi przeciw Gogowi z zazdrością o swój lud i w ogniu swego gniewu, wymierzonego w niego i we wszystkich wrogów Izraela (Księga Ezechiela 38:19).

Widać tu, że Boże dopuszczanie grzechu, stawianie przed ludźmi sposobności do grzechu i posługiwanie się grzechem dla realizacji swoich zamiarów może współistnieć z Jego nienawiścią do grzechu i gniewem na niego. Bóg sprowadza tego wroga na swoją ziemię, pozwalając mu uznać Izrael za łatwy cel, a zarazem posługuje się tym, by objawić własną chwałę. Gdy jednak wróg wystąpi przeciw tej ziemi, Bóg zapłonie gniewem i przemówi do niego w ogniu swojej zapalczywości. Jeśli ktoś pyta, dlaczego Bóg nadal oskarża ludzi, skoro nikt nie może sprzeciwić się Jego woli, odpowiedź jest prosta: „Kimże ty jesteś, człowieku, że ośmielasz się odpowiadać Bogu?”.

Wojska Goga ogarną niewyobrażalny zamęt i strach (Księga Ezechiela 38:19). Ziemię Izraela nawiedzi wielki wstrząs, rozległe poruszenie, które dotknie ryb i ptaków, zwierząt i pełzających stworzeń, a tym bardziej ludzi, którzy szybciej odczuwają strach. Trzęsienie ziemi będzie tak silne, że runą góry, naturalne wzniesienia, a także wieże i mury, wzniesienia zbudowane ludzką ręką. Wszystko runie na ziemię. Niektórzy rozumieją to jako strach, który ogarnie Izraelitów z powodu wściekłości wroga. Lepiej jednak uznać, że chodzi o przerażenie, jakie ogarnie wroga z powodu gniewu Boga. Wszystko, co zbudował i na czym polegał, zostanie wstrząśnięte, a jego serce osłabnie.

Jeśli Izraelici nie będą mieli dość siły ani odwagi, by stawić mu opór, Bóg wezwie przeciw niemu miecz (Księga Ezechiela 38:21). Bóg zawsze ma miecze w pogotowiu, jak broń obmytą i naostrzoną w niebie (Księga Izajasza 35:5). Na górach Izraela, gdzie Gog spodziewał się łupów i bogactw, napotka miecze, które go zniszczą. A jeśli zajdzie taka potrzeba, miecz każdego człowieka zwróci się przeciw jego bratu, jak za dni Midianu (Księga Psalmów 83:9).

Wielmoże Syrii doprowadzą do upadku jedni drugich, będą się wzajemnie oskarżać, a nawet staną do pojedynków. Bóg może sprawić i często sprawia, że ci, którzy niszczą Jego lud, niszczą samych siebie i siebie nawzajem. Zniszczy ich jednak także bezpośrednio, biorąc sprawę w swoje ręce, aby dopełnić sądu (Księga Ezechiela 38:22). Mówi: „Wystąpię przeciw niemu z zarazą i krwią”. Gdy Bóg występuje przeciw komuś, ujawnia również powód swojego sądu. W ten sposób ludzie tracą wszelką wymówkę, a sprawiedliwość Boga staje się widoczna, gdy sądzi.

Przeciw wrogom zostanie posłana także broń z nieba: „Spuszczę na niego deszcz nawalny” (Księga Ezechiela 38:22). Gog występuje przeciw Izraelowi jak burza (Księga Ezechiela 38:9), lecz Bóg również wystąpi przeciw niemu jak burza. Ześle wielkie kamienie gradowe, podobne do tych, które uderzyły w Kananejczyków (Księga Jozuego 10:11), ogień i siarkę, jak te, które spadły na Sodomę, oraz straszliwą nawałnicę (Księga Psalmów 11:6). Podobnie Gog i Magog z Nowego Testamentu zostaną zniszczeni przez ogień z nieba i wrzuceni do jeziora siarki (Apokalipsa św. Jana 20:9-10). Taki będzie ostateczny los wszystkich zatwardziałych, niepokutujących wrogów Kościoła i ludu Bożego.

We wszystkim tym Bóg zostanie otoczony chwałą. Jego zamysł zostanie spełniony (Księga Ezechiela 38:16, 23): „Tak ukażę swoją wielkość i objawię swoją świętość”. Gdy grzesznicy zostają zniszczeni, Bóg ukazuje, że jest wielki i święty, i będzie to jasne na zawsze. Jeśli ludzie nie oddają Mu należnej chwały i czci, On sam otoczy się chwałą i czcią. Tego właśnie powinniśmy pragnąć i o co powinniśmy modlić się każdego dnia: „Ojcze, otocz chwałą swoje imię”.