Księga Ezechiela 38:1 – znaczenie i zastosowanie

Badacze Biblii od dawna próbują ustalić, kim byli Gog i Magog. Nie powinniśmy udawać, że potrafimy rozstrzygnąć te spory. Gog wydaje się królem, a Magog — królestwem, podobnie jak faraon i Egipcjanie. Niektórzy umiejscawiają ich daleko, w Scytii, Tatarii i Rosji. Inni sądzą, że znajdowali się bliżej Izraela, w Syrii i Azji Mniejszej.

Ezechiel otrzymuje polecenie, by prorokować przeciw Gogowi i powiedzieć, że Bóg również występuje przeciw niemu (Księga Ezechiela 38:2, 38:3). Bóg nie tylko dostrzega obecnych wrogów swojego Kościoła i staje przeciwko nim. Widzi też tych, którzy dopiero staną się wrogami, i ostrzega ich przez swoje słowo. Nawet wtedy może posłużyć się nimi, by zrealizować swoje zamierzenia dla swojej chwały, bo z pewnością nawet gniew ludzi przyniesie Mu chwałę, a resztę gniewu powściągnie (Księga Psalmów 76:10).

Zwróćmy uwagę na zamęt, jaki Bóg zamierzał wywołać wśród wrogów. Uderza to, że właśnie od tego zaczyna się proroctwo. Zanim Ezechiel opisze, jak Gog wystąpi przeciw Izraelowi, mówi, że Bóg założy mu haki na szczęki i zawróci go (Księga Ezechiela 38:4). Dzięki temu lud miał mieć pewność, że zostanie ocalony, jeszcze zanim usłyszy opis niebezpieczeństwa. Bóg troszczy się o pocieszenie swojego ludu i uważa, by go nie przestraszyć. Zanim zacznie się utrapienie, mówi mu, że wszystko dobrze się skończy.

Przyjrzyjmy się teraz wyprawie, w którą Bóg zamierzał wciągnąć Goga, aby poniósł klęskę i doznał zawodu. Narody, które miały przyłączyć się do ataku na Izrael, były liczne, wielkie i potężne (Księga Ezechiela 38:5, 38:6), a wśród nich znalazły się Persja i Etiopia. Antioch, prześladujący król, miał armię złożoną z wymienionych tu narodów i wielu innych. Ludy te często były ze sobą skłócone, a jednak połączyły siły przeciw Izraelowi. Jak wielu wrogów podnosi się przeciw ludowi Bożemu!

Byli też dobrze uzbrojeni. Wyruszali konno, wyposażeni w tarcze, puklerze i miecze (Księga Ezechiela 38:4). Wydano rozkazy, by poczynić wszelkie możliwe przygotowania do wyprawy (Księga Ezechiela 38:7). Gog ma się przygotować i nieustannie czynić dalsze przygotowania. Ma sprawdzić, czym już dysponuje, a potem zgromadzić jeszcze więcej. Jako głównodowodzący ma być osłoną dla pozostałych sprzymierzeńców, zapewniać im bezpieczeństwo i ich chronić. Przywódcy nie powinni lekkomyślnie narażać żołnierzy ani trwonić ich życia w beznadziejnych przedsięwzięciach. Gdy wysyłają ich w niebezpieczeństwo, powinni starać się ich osłaniać. To wezwanie do przygotowań brzmi ironicznie, jakby Bóg mówił: „Zróbcie, co w waszej mocy, a i tak zawrócę was z drogi”. Podobne ostrzeżenie znajdujemy w Księdze Izajasza 8:9: „Uzbrójcie się, a zostaniecie rozbici”.

Celem ataku są góry Izraela (Księga Ezechiela 38:8), kraj, który zaznał wybawienia od wojny. Niedawno został spustoszony mieczem. Przez długi czas wyniszczały go kolejne nieszczęścia. Dopiero co zgromadzono jego mieszkańców spośród wielu ludów i sprowadzono z powrotem z różnych narodów. Pokój trwał krótko, a kraj zaledwie zdążył odzyskać siły po wojnie i niewoli. Z tego powodu sąsiedzi nie mieli powodu, by się go obawiać. I właśnie dlatego tak okrutne było zaatakowanie go tak szybko.

To lud, którego wszyscy mieszkańcy żyją bezpiecznie w osadach bez murów, bram i zasuw (Księga Ezechiela 38:11). Brak umocnień pokazuje, że nie zamierzają krzywdzić sąsiadów, bo sami nie obawiają się z ich strony krzywdy. Ci, którzy się nie bronią, raczej nie zamierzają napadać na innych, a to jeszcze bardziej obciąża winą najeźdźców. Haniebne i okrutne jest knuć zło przeciw sąsiadowi, który żyje obok nas w poczuciu bezpieczeństwa i niczego się nie spodziewa (Księga Przysłów 3:29). Widać jednak, jak w tym świecie jedno utrapienie następuje po drugim i jak niewiele mamy powodów, by czuć się całkowicie bezpiecznie, dopóki nie znajdziemy się w niebie. Izrael dopiero co został wybawiony od miecza jednego wroga, a już kolejny podnosi przeciw niemu broń. Dawne trudności nie chronią nas przed przyszłymi. Gdy wydaje nam się, że na jakiś czas możemy odłożyć zbroję, nowy alarm może wezwać nas, by znów ją założyć. Dlatego nigdy nie powinniśmy chełpić się ani tracić czujności.

Celem wroga jest zdobycie bogactwa, a nie ziemi. Chce złupić kraj i zagarnąć jego dobra. Właśnie wtedy, gdy Bóg doprowadza do tych wydarzeń, w umyśle wroga pojawiają się złe myśli i niegodziwe plany (Księga Ezechiela 38:10). Wszelkie zło wyrządzane przez ludzi, a zwłaszcza krzywda zadawana Kościołowi Bożemu, zaczyna się od złych myśli. Mogą to być myśli pełne ambicji lub chciwości, albo nienawiści do pobożnych właśnie dlatego, że są pobożni.

Antiochowi przyszło na myśl, że ci religijni Żydzi są ludem odrębnym, a ich sposób oddawania czci potępia bałwochwalcze praktyki sąsiadów. Kierując się nienawiścią do ich religii, zamierzał ich dręczyć. Pomyślał też, że są zamożni i mają stada oraz dobra pośród kraju (Księga Ezechiela 38:12). Widział, jak słabi są i jak niewielki opór mogą stawić, a także jak łatwo będzie zagarnąć ich dobytek. Rozważał również, ile uznania może zdobyć dzięki temu rabunkowi. Jedna zła myśl prowadziła do kolejnej, aż w końcu postanowił: „Wyruszę przeciw krajowi osad bez murów. Zdobędę go dla siebie. Napadnę na ludzi, którzy żyją spokojnie, nie ostrzegając ich wcześniej” (Księga Ezechiela 38:11, 38:12). Nie miał żadnego rzeczywistego powodu, by wypowiadać wojnę. Nie mógł twierdzić, że Żydzi stają się zbyt potężni, obrażają go czy wyrządzili mu krzywdę. Chciał jedynie zdobyć łupy i zagarnąć zdobycz (Księga Ezechiela 38:12), jawnie łamiąc zasady sprawiedliwości, jak rozbójnik, który zabija podróżnego, by zabrać mu pieniądze.

Takie były myśli tego niegodziwego władcy, a Bóg je znał. Co więcej, znał je, zanim w ogóle pojawiły się w umyśle władcy, bo rozumie nasze myśli z daleka (Księga Psalmów 139:2).

Zgodnie z tym planem Gog rzuci wszystkie swoje siły na kraj Izraela i znajdzie innych gotowych mu pomóc, mających te same nadzieje (Księga Ezechiela 38:9). Nadciągnie jak burza, z całą możliwą siłą, furią i gwałtownością. Będzie jak chmura, która zakrywa kraj, zaciemnia go i zagraża mu. Przyprowadzi nie tylko wszystkie własne oddziały i wojska, które zdoła zebrać, lecz także wielu innych ludzi (Księga Ezechiela 38:13).

Wśród tych ludów będą Saba i Dedan, Arabowie i Edomici, kupcy z Tarszisz, Tyru, Sydonu i innych nadmorskich miast, a także ich młode lwy, czyli chciwi sprzymierzeńcy żyjący z grabieży. Zapytają: „Czy przybywasz, by złupić ten kraj?”. Z jednej strony pytają, bo chcą, by mu się powiodło. Z drugiej mogą mu zazdrościć albo czuć urazę, że to on, a nie oni, odniesie sukces.

Mogą też z niego szydzić, bo wiedzą, że Bóg stoi po stronie Izraela, i spodziewają się, że jego atak zakończy się niepowodzeniem. Przewidują, że spotka go rozczarowanie i nie zdobędzie łupów, które sobie obiecał. A jeśli rzeczywiście wyruszy po łupy, mogą przyłączyć się do niego i wzmocnić jego armię. Gdy Lizjasz, dowódca armii Antiocha, ruszył przeciw Żydom, przyłączyły się do niego okoliczne narody (Pierwsza Księga Machabejska 3:41). Uczestniczyły w jego winie, licząc na udział w łupach. „Gdy widziałeś złodzieja, zgadzałeś się z nim”.