Księga Ezechiela 36:16 – znaczenie i zastosowanie

Gdy Bóg obiecał ubogim wygnańcom wspaniały powrót do ich ziemi, mogli łatwo poczuć się przytłoczeni wstydem. Wiedzieli, że nie zasługują na tak wielkie miłosierdzie. Dlatego Bóg wyraźnie mówi, że zadziała ze względu na swoje imię, aby odbierało ono chwałę w nich i przez nich. Chce ukazać wielkość swego miłosierdzia i dobroci, które należą do Jego największej chwały. Powrót Izraela z wygnania zapowiadał nasze odkupienie przez Chrystusa, uczy więc także, że najwyższym celem naszego zbawienia jest chwała Boga.

Chrystus wskazał na to w swojej modlitwie: „Ojcze, otocz chwałą swoje imię”. Bóg odpowiedział z nieba, że już je otoczył chwałą i uczyni to ponownie (Ewangelia Jana 12:28). Warto zauważyć, że imię Boga ucierpiało zarówno z powodu grzechów Izraela, jak i jego nędzy. Miało to większe znaczenie niż ich osobiste cierpienie, ponieważ wierni bardziej troszczą się o cześć Boga niż o własny komfort.

Chwała Boga została nadszarpnięta przez grzechy Izraela, popełniane wtedy, gdy lud żył we własnej ziemi (Księga Ezechiela 36:17). Była to dobra i święta ziemia, otoczona Bożą opieką. Izraelici jednak ją splamili swoim postępowaniem i obraniem złej drogi. Musimy ponosić wstyd z powodu własnego grzechu. Grzech ludu kala jego ziemię, sprawia, że staje się ona obrzydliwa w oczach Boga, a życie na niej staje się trudne dla samych ludzi. Gdy umysł i sumienie są splamione winą, nic nie wydaje się czyste ani pokrzepiające. Ich postępowanie przed Bogiem przypominało nieczystość kobiety podczas menstruacji, przez którą nie mogła wejść do świątyni, a wszystko, czego dotknęła, stawało się rytualnie nieczyste (Księga Kapłańska 15:19).

Izraelici przelewali krew i oddawali cześć bożkom (Księga Ezechiela 36:18), a tymi grzechami kalali ziemię. Dlatego Bóg wylał na nich swój gniew i rozproszył ich wśród narodów. Ich własna ziemia jakby nie mogła ich już znieść, więc zostali wysłani do innych krajów. Bóg postąpił słusznie i nikt nie mógł zarzucić Mu krzywdy. Otrzymali to, na co zasługiwały ich czyny i postępowanie (Księga Ezechiela 36:19). Ludzie jednak nie rozumieli właściwie, dlaczego tak się stało, i Bóg nie odbierał z tego powodu chwały. Narody mówiły raczej, jak obawiał się Mojżesz w odniesieniu do Egipcjan, że Bóg wyprowadził Izraelitów tylko po to, by ich zgładzić. Sąsiedzi postrzegali ich bardziej jako święty lud niż jako grzeszników, dlatego nieszczęścia Izraela wykorzystywali, by szydzić z Boga, zamiast Go czcić. Ci, którzy go uciskali, nieustannie bluźnili Jego imieniu (Księga Izajasza 52:5).

Gdy Izraelici znaleźli się wśród narodów, nie przynosili tam Bogu chwały. Przeciwnie, bezcześcili Jego święte imię (Księga Ezechiela 36:20). Po pierwsze, bezczeszczenie to wynikało z grzechów Izraelitów. Gdziekolwiek się pojawiali, przynosili wstyd wierze, którą wyznawali. Z ich powodu obrażano imię Boga i Jego świętą naukę (List do Rzymian 2:24). Gdy ludzie podający się za należących do Boga postępowali niemoralnie, ulegali własnym pragnieniom, byli nieuczciwi w interesach i nie dotrzymywali słowa, dostarczali Jego wrogom wielu powodów do bluźnierstw. Jeszcze gorzej było wtedy, gdy skarżyli się na Boga za to, że ich karci.

Po drugie, imię Boga bezczeszczono z powodu cierpień Izraela. Wrogowie wykorzystywali nieszczęścia ludu, by szydzić z Boga, jakby nie potrafił ochronić tych, którzy Go czczą, ani dotrzymać im swoich obietnic. Narody mówiły w istocie: „To lud Pana, a jednak lud niegodziwy. Bóg nie potrafił sprawić, by byli Mu posłuszni, ani zapewnić im Jego przychylności. Wyszli z ziemi Pana, a wyglądają jak najgorszy odpad narodów. Czy to lud, który ma tak sprawiedliwe prawa, a prowadzi tak nieprawe życie? Czy to naród sławiony za mądrość i rozeznanie, o którym mówi się, że jest blisko Boga? Czy należą do tego wielkiego i świętego narodu, skoro wyglądają na tak nędznych i hańbiących?”. W ten sposób lud Boga został wydany na pohańbienie, a On nie otrzymał nic w zamian (Księga Psalmów 44:12). Hańba ludu odbijała się na Nim.

Teraz widać, jak Bóg miał odzyskać cześć, ochronić ją i ponownie wywyższyć. Miał tego dokonać, głęboko odmieniając swój lud, a potem obdarzając go wielkim zbawieniem. Pozostawiłby ich rozproszonych wśród narodów, gdyby nie obawiał się zuchwałości wrogów (Księga Powtórzonego Prawa 32:26–27). Izraelici nie zasługiwali na Jego dobroć, ale Bóg ulitował się nad swoim świętym imieniem. Boleśnie było patrzeć, jak to imię jest deptane i znieważane. Z litością spojrzał na własną cześć, jakby krwawiła pośród narodów, niczym drogocenny przedmiot wleczony w prochu. Dom Izraela bezcześcił Jego imię nawet w kraju, do którego został uprowadzony (Księga Ezechiela 36:21).

Ze względu na swoją cześć Bóg miał wyprowadzić Izraelitów spośród narodów, bo ich grzechy przynosiły tam jeszcze większy wstyd niż w ich własnej ziemi. Mówi: „Zgromadzę was ze wszystkich krajów i sprowadzę do waszej ziemi” (Księga Ezechiela 36:24). Podkreśla, że nie uczyni tego dla nich, jak gdyby na to zasługiwali, bo byli całkowicie niegodni. Uczyni to ze względu na swoje święte imię (Księga Ezechiela 36:22), aby na nowo ukazać jego wielkość (Księga Ezechiela 36:23). Święte imię Boga jest Jego wielkim imieniem. Jego świętość jest Jego wielkością, bo tak właśnie sam pojmuje wielkość. Nic nie czyni człowieka naprawdę wielkim poza prawdziwą dobrocią i udziałem w świętości Boga.

Bóg uczyni swoje imię wielkim jako imię święte, ponieważ ponownie ukaże jego świętość: „Uświęcę moje imię, które bezcześciliście”. Uświęcić znaczy oddzielić jako święte i ukazać jako święte. Gdy Bóg spełnia to, co przysiągł na swoją świętość, uświęca swoje imię. Skutek tego będzie radosny i trwały. Narody poznają, że On jest Panem, gdy na ich oczach ukaże się jako święty w swoim ludzie, a także w oczach samego ludu. Gdy Bóg potwierdza świętość swojego imienia, a Jego lud je wysławia, On odbiera chwałę pośród nich, a wiedza o Nim się szerzy.

Zwróćmy uwagę na dwie rzeczy. Po pierwsze, przyczyny, dla których Bóg okazuje miłosierdzie, płyną z Jego własnego wnętrza. Wyprowadzi swój lud z Babilonu nie dlatego, że na to zasługuje, lecz ze względu na swoje imię, które ma zostać otoczone chwałą.

Po drugie, dobroć Boga jaśnieje jeszcze mocniej na tle ludzkiego grzechu. Dlatego Bóg otoczy swoje imię chwałą, przebaczając grzech, którym ludzie już je znieważyli.