Księga Ezechiela 36:1 – znaczenie i zastosowanie

Prorok otrzymał wcześniej polecenie, by zwrócić się ku górom Izraela i prorokować przeciwko nim (Księga Ezechiela 6:2). Wtedy Bóg występował przeciwko swojemu ludowi, teraz jednak powraca do niego z miłosierdziem, dlatego Ezechiel ma skierować do tych gór słowa dobre i pełne pociechy (Księga Ezechiela 36:1, 36:4). Bóg wzywa góry, a przez nie także wzgórza, rzeki, doliny, miejsca zrujnowane i opuszczone miasta, by słuchały Jego słowa (Księga Ezechiela 36:4, 36:6). Lud rozproszył się we wszystkie strony, a przemawiać można było już tylko do samej ziemi, której Babilończycy nie zdołali zabrać. Ziemia trwa na wieki.

Aby pokazać miłosierdzie, które zachował dla swojego ludu, Bóg przemawia tak, jakby wciąż darzył tę ziemię cichą życzliwością. Gdyby Pan zamierzał opuścić ją na zawsze, nie wzywałby jej, by słuchała Jego słowa, ani nie składałby jej tak dobrych obietnic. Widzimy tu najpierw, jak Bóg z troską dostrzega ziemię Izraela w jej zrujnowanym stanie. Stała się łupem i przedmiotem szyderstw okolicznych narodów (Księga Ezechiela 36:4). Była łupem, bo wszyscy wzbogacili się na jej grabieży. Kiedy Babilon podbił Izrael, sąsiedzi rzucili się na niego jak ludzie plądrujący miejsce katastrofy statku, a każdy brał, co zdołał zagarnąć (Księga Ezechiela 36:3). Spustoszyli ją i pochłonęli ze wszystkich stron, tak że stała się własnością narodów, a także tych nielicznych, którzy sami z trudem uniknęli podobnej zagłady. Nikomu nie wydawało się czymś złym ograbianie Izraelity. Ludzie często chwalą sukces, a gardzą porażką.

Ziemia stała się dla nich również przedmiotem szyderstw. Najpierw zabrali wszystko, a potem wyśmiewali się z tego, co zrobili. Nieprzyjaciel mówił: „Ach! Nawet odwieczne wyżyny należą do nas” (Księga Ezechiela 36:2). Ani wiek tej ziemi, ani jej cześć i świętość, ani jej umocnienia nie zdołały jej ochronić. Im większym szacunkiem ją otaczano i im bardziej ją podziwiano, tym większą przyjemność czerpali nieprzyjaciele z jej grabieży. Świadczy to o małoduszności i nikczemności, bo im większa dawna chwała, tym boleśniejszy upadek. Bóg wspomina o tym jako o części obecnej niedoli Izraela: wszędzie o nim mówiono, a wśród narodów traktowano go jak hańbę (Księga Ezechiela 36:3). W całej okolicy rozprawiano o upadku Judy, zwykle dodając złośliwą lub szyderczą uwagę. Byli pośmiewiskiem ludzi żyjących w dostatku i wzgardą pysznych (Księga Psalmów 123:4). Ludzie, którzy zawsze mają coś do powiedzenia o innych, ale nigdy nic życzliwego, sprawili, że lud Boży stał się publicznym pośmiewiskiem. Podobnie działo się z chrześcijaństwem w czasach jego cierpień, gdy wszędzie mówiono o nim źle.

Po drugie, widzimy sprawiedliwy gniew Boga wobec tych, którzy świętowali upadek Izraela, zwłaszcza sąsiednich ludów, które jeszcze pozostały, oraz Edomu. Przywłaszczyli sobie znaczne części ziemi należącej do ludu Bożego, a Bóg nazywa ją „moją ziemią”, bo rzeczywiście do Niego należała (Księga Ezechiela 36:5). Nie poprzestali na zagarnięciu własności sąsiada, lecz sięgnęli po to, co należało do samego Boga. Była to ziemia święta, a oni wyciągnęli po nią chciwe ręce. Nie uznawali, że Bóg wciąż ma do niej prawo, i zachowywali się tak, jakby zdobyli ją w sprawiedliwej wojnie. Działali bez bojaźni Bożej, nie zważając na Jego sądy i nie okazując litości cierpiącemu Izraelowi. Cieszyli się, że zdobyli ziemię, a nienawidzili Izraela za to, że ją utracił. Dla człowieka o świeckim usposobieniu zysk osiągnięty za wszelką cenę jest wystarczającym powodem do radości. Dla człowieka złośliwego radością jest także cudza niedola. Ci, którzy nie mieli okazji ograbić ludu Bożego, przynajmniej z niego szydzili, przez co stał się on hańbą wśród narodów (Księga Ezechiela 36:6). Wszyscy z niego drwili. Owszem, wiele z tego sprowadził na siebie własnym grzechem, dlatego Bóg słusznie go osądził. Narody jednak postępowały okrutnie.

Jak Bóg odpowie tym, którzy krzywdzili Jego lud słowami i czynami? Wypowiedział się przeciwko narodom i wydał na nie wyrok. Z powodu swojej gorliwości wymierzy im karę, dbając o własną cześć i o cześć swojego ludu (Księga Ezechiela 36:5). Jego miłość do obu jest wielka i równie wielka jest Jego troska o ich dobre imię. Narody przemawiały przeciwko ludowi Bożemu ze złośliwością, a Bóg przemówi przeciwko nim w swojej gorliwości. Nie ma wątpliwości, czyj głos okaże się silniejszy. Bóg przemówi w gorliwości i gniewie (Księga Ezechiela 36:6). Bóg nie podlega ludzkim namiętnościom, ale wystąpi przeciwko nim z taką mocą, że Jego działanie będzie równie dotkliwe jak ludzki gniew. Przemówi do nich w gniewie i dotknie ich w swojej wielkiej zapalczywości. Jego słowa są nieodwołalne, bo potwierdza je przysięgą. Podniósł rękę i przysiągł na samego siebie; nie zmieni zdania.

Czego dotyczy ta stanowcza, uroczyście ogłoszona obietnica? Tego, że okoliczne narody poniosą swoją hańbę (Księga Ezechiela 36:7). Bóg, który jest sprawiedliwy i do którego należy pomsta, odpłaci hańbą za hańbę. Ci, którzy okazywali ludowi Bożemu pogardę, prędzej czy później sami jej zaznają, być może już w tym życiu, przez własne szaleństwo lub nieszczęścia, a najpóźniej w dniu, gdy wszyscy, którzy nie chcą się nawrócić, powstaną na hańbę i wieczną pogardę.

Po trzecie, widzimy Boże obietnice łaski dla Izraela i zapewnienie, że czeka go jeszcze wielkie miłosierdzie. Bóg wykorzystuje zniewagi i okrucieństwo nieprzyjaciół, by pokazać, jak bardzo się o Izrael troszczy i jak gotowy jest wyświadczać mu dobro. Dawid miał nadzieję, że Bóg odpłaci mu dobrem za przekleństwa Szimeja; tutaj widzimy podobną zasadę: niech oni przeklinają, Ty błogosław. Tak jak na wiele innych sposobów, również krzywdy wyrządzone przez nieprzyjaciół Boga mogą służyć Jego ludowi, choć nieprzyjaciele nigdy nie mają takiego zamiaru. Nie mamy powodu narzekać, jeśli im mniej życzliwi są wobec nas ludzie, tym więcej życzliwości okazuje nam Bóg; jeśli im łaskawiej przemawia do nas przez swoje słowo i Ducha, tym łaskawiej działa dla nas w swojej opatrzności.

Prorok ma powiedzieć górom Izraela, teraz spustoszonym i wzgardzonym, że Bóg jest po ich stronie i okaże im troskę (Księga Ezechiela 36:9). Tak jak z powodu ludzkiego grzechu przekleństwo Boga dosięga ziemi, tak może ją dosięgnąć również Jego błogosławieństwo. Dalej następuje obietnica nadziei dla ziemi i dla ludu.

Po pierwsze, prawowici właściciele powrócą do swojej ziemi. Bóg mówi: „Mój lud Izrael jest bliski powrotu” (Księga Ezechiela 36:8). Mogą przebywać daleko od ojczyzny, rozproszeni po wielu krajach i powstrzymywani przez nieprzyjaciół, ale wrócą do swoich granic (Księga Jeremiasza 31:17). Mówi się, że ten czas jest bliski, bo powrót jest pewny, a niektórzy z nich jeszcze go doczekają. Dla Boga tysiąc lat jest jak jeden dzień.

Góry Izraela są teraz spustoszone, ale Bóg sprawi, że znów będą po nich chodzić ludzie, a zwłaszcza Jego własny lud. Nie będą przechodzić przez tę ziemię jak wędrowcy, lecz zamieszkają na niej jako jej mieszkańcy i właściciele. Posiądą ją nie na krótko, ale dla siebie i swoich dzieci. Będzie ich dziedzictwem. Zapowiada to niebiański Kanaan, ostateczny dom całego ludu Bożego, zgromadzonego ze wszystkich miejsc, w których został rozproszony.

Po drugie, ziemia zapewni im obfite i spokojne życie. Po tak wielu latach odpoczynku, latach szabatowych, stanie się potem bardziej urodzajna, bo odpoczynek często przygotowuje do odzyskania sił, zwłaszcza odpoczynek szabatowy. „Będziecie ją uprawiać i obsiewać” (Księga Ezechiela 36:9), a ziemia wyda plon dla mojego ludu Izraela (Księga Ezechiela 36:8). Dla ziemi błogosławieństwem jest służyć ludziom, zwłaszcza dobrym ludziom, którzy z radością wykorzystują jej dary, by służyć Bogu.

Po trzecie, Izrael będzie miał nie tylko pożywienie, lecz także znów znajdzie stały dom. „Miasta będą zamieszkane, a ruiny odbudowane” (Księga Ezechiela 36:10). Bóg mówi: „Osadzę was tak jak dawniej” (Księga Ezechiela 36:11). Ich własny grzech wprowadził w ich życie nieład, ale teraz Boża łaska przywróci im właściwe miejsce. Jak syn marnotrawny, który się opamiętał, wrócą do domu ojca, i to w lepszym położeniu niż wcześniej. Bóg często daje swojemu ludowi na końcu więcej pociechy, niż miał na początku.

Po czwarte, po powrocie będą się rozmnażać i wzrastać, tak że ziemia nie tylko znów zostanie zamieszkana, lecz także zapełni się ludźmi jak dawniej. Bóg sprowadzi z powrotem „cały dom Izraela, wszystkich” (Księga Ezechiela 36:10). Ten mocny nacisk pokazuje, że powracający to prawdziwa reszta Izraela, lud, którego Bóg pobudził do powrotu. Choć początkowo wróciło tylko kilku, później dołączali następni, aż wszyscy zostali zgromadzeni. Potem Bóg mówi: „Rozmnożę ludzi i zwierzęta” (Księga Ezechiela 36:10) oraz: „będą się rozmnażać” (Księga Ezechiela 36:11). Królestwo Boże stale wzrasta. Jego Kościół może przez pewien czas słabnąć, ale odzyska siły i znów się zapełni.

Po piąte, zostanie usunięta dawna hańba związana z tą ziemią. Dawno temu źli zwiadowcy rozpuścili złą wieść o tej ziemi, a niedawno ją odnowiono: przedstawiano ją jako miejsce, które przez głód, choroby i wojny pożera swoich mieszkańców. Kanaan zyskał złą sławę. Niegdyś „wypluł” swoich dawnych mieszkańców (Księga Kapłańska 18:28), a ci, którzy powinni byli właściwie to zrozumieć, wypaczyli tę prawdę i uczynili z niej przedmiot hańby (Księga Liczb 13:32). Później ziemia ta miała też „pożerać” Izraelitów i wypędzić ich z siebie.

Bóg obiecuje jednak, że to już nigdy się nie powtórzy. „Nie będziesz już pozbawiać ich dzieci” i „nie będziesz już pożerać ludzi” (Księga Ezechiela 36:12, 14). Ludzie będą dożywać pełni swoich dni, a ich życie nie będzie przedwcześnie skracane. Porównaj tę obietnicę z Księgą Zachariasza 8:4. Bóg usuwa hańbę swojego ludu, usuwając jej przyczynę. Gdy naród rozkwita w pokoju, dostatku i sile, inne narody przestają z niego szydzić (Księga Ezechiela 36:15). A gdy Bóg przemienia lud i usuwa sam grzech, który jest prawdziwą hańbą każdego narodu, a szczególnie ludu wyznającego, że należy do Niego, znika też jego pohańbienie. Gdy Bóg znów okazuje miłosierdzie ludowi, który powrócił do Niego, dochowując Mu wierności, jego trudności wkrótce zostaną przezwyciężone, a jego godność przywrócona.