Księga Ezechiela 35:10 – znaczenie i zastosowanie

W tym miejscu Ezechiel szerzej opisuje grzech Edomitów i ich okrutne postępowanie wobec ludu Bożego. Wspólnota Boża skarżyła się już, że podburzali Babilończyków przeciw Jerozolimie, wołając: „Zburzcie ją, zburzcie ją” (Księga Psalmów 137:7). Zarzuca się im również, że cieszyli się z upadku Jerozolimy i spustoszenia kraju. Bluźnili przeciw górom Izraela, mówiąc z dumą i zadowoleniem, że zostały zniszczone (w Księdze Ezechiela 35:12).

Udręki wspólnoty Bożej pokazują jednocześnie dwie rzeczy. Dowodzą wierności jej prawdziwych przyjaciół, a zarazem obnażają zepsucie jej wrogów. W takich czasach wrogowie często ujawniają głębszą i okrutniejszą złośliwość, niż ktokolwiek się spodziewał. Radość Edomitów z upadku Jerozolimy wynikała z grzesznej nienawiści, zazdrości i gniewu wobec Izraela (w Księdze Ezechiela 35:11). Sami nie byli dość silni, by wyrządzić Izraelowi krzywdę, cieszyli się jednak, że zrobili to za nich Chaldejczycy, czyli Babilończycy.

Ich radość brała się również z chciwości. Mieli nadzieję, że po zniszczeniu Izraela przejmą ziemię, której od dawna mu zazdrościli. Sądzili, że mają do niej jakieś prawo, skoro Izraelici zostali wypędzeni, jakby ziemia miała teraz przypaść kolejnym spadkobiercom albo przynajmniej najbliższym sąsiadom. „Weźmiemy ją w posiadanie” – mówili, jakby samo zajęcie jej jako pierwsi czyniło ich prawowitymi właścicielami. Taki jest duch Edomu: pragnienie, by inni ponieśli porażkę, bo może to przynieść osobistą korzyść.

Gdy straty i rozczarowania, które spotykają innych, pokazują nam, jak marne są sprawy tego świata, nie powinniśmy stawać się chciwi na to, co przemija. Powinniśmy raczej mniej się do tego przywiązywać i pokładać w tym mniejsze nadzieje. Pragnienie ziemi Izraela było jednak czymś gorszym niż zwykła chciwość, bo obrażało samego Boga. Edomici zachowywali się tak, jakby ziemia została im dana, by mogli ją zagarnąć i się wzbogacić. Bóg mówi, że chełpili się przeciw Niemu i mnożyli słowa przeciw Niemu, bo spodziewali się objąć ziemię w posiadanie tylko dlatego, że Izrael został z niej wypędzony. Tymczasem Pan nadal tam był (Księga Ezechiela 35:10).

Świątynia została spalona, a inne znaki obecności Boga zniknęły. Nie unieważniono jednak Jego obietnicy, że da tę ziemię potomkom Jakuba jako ich dziedzictwo. Obietnica ta nadal obowiązywała, a Bóg wciąż zachowywał tę ziemię dla Izraela aż do czasu odnowy. Była to ziemia Immanuela, ziemia, na której miał narodzić się Chrystus (Księga Izajasza 8:8). Skoro Pan tam był i miał tam być Pan Jezus, czasowa utrata ziemi przez Izrael nie odbierała mu do niej prawa. Bóg miał zachować ją dla Izraelitów, aż obietnica Kanaanu ustąpi miejsca obietnicy czegoś nieporównanie lepszego za sprawą Mesjasza.

Wielką zniewagą wobec Boga jest to, gdy Edomici lub ktokolwiek inny uzurpują sobie szczególne dary i pociechę należące do Jego wybranego ludu. Bluźnierstwem przeciw górom Izraela, świętym górom, jest twierdzenie, że skoro narody przez pewien czas po nich depczą (Księga Apokalipsy 11:2), a nawet samo święte miasto jest deptane, to Pan ich opuścił lub zapomniał o nich. Apostoł całkowicie odrzuca taką myśl: „Czy Bóg odrzucił swój lud?” (List do Rzymian 11:1). Nie. Mogą być przez pewien czas poniżeni, ale nie zostali odrzuceni na zawsze. Ci, którzy twierdzą inaczej, znieważają samego Pana.

Bóg dostrzegł niegodziwą pychę Edomitów i wydał na nich wyrok. „Słyszałem wszystkie twoje bluźnierstwa” (Księga Ezechiela 35:12). Mówi też: „Mnożyłeś słowa przeciwko Mnie, a Ja je słyszałem” (Księga Ezechiela 35:13). Bóg zapamiętał każde słowo. W potoku mowy nie umknie Jego uwadze ani jedno. Ludzie mogą mówić bez zastanowienia i zapomnieć, co powiedzieli, lecz Bóg słyszy wszystko, nawet słowa wypowiedziane bez namysłu, i pociągnie grzeszników do odpowiedzialności.

Dotyczy to każdego wyniosłego i surowego słowa wypowiedzianego przeciw ludowi Bożemu. Bóg słyszy zarówno słowa chełpliwe, jak i te, które są powtarzane. Nic nie jest zbyt błahe, by umknęło Jego wiedzy, ani zbyt zuchwałe, by nie spotkało się z Jego naganą. „Słyszałem wszystkie twoje bluźnierstwa”. To pociesza, gdy spotyka nas złe traktowanie: można znosić zniewagi tak, jakby się ich nie słyszało, wiedząc, że Bóg je słyszy (Księga Psalmów 38:13, Księga Psalmów 38:15).

Skoro Bóg usłyszał bluźnierstwa Edomu, Edomici muszą teraz usłyszeć ogłoszony wyrok (Księga Ezechiela 35:14–15). Ich grzech miał wymiar narodowy, ponieważ bluźnierstwa te wyrażały powszechną postawę i ducha wszystkich Edomitów. Dlatego kara również miała objąć cały naród: miało go spotkać spustoszenie. Miała to być kara szczególna. Tak jak Bóg obdarza Izraela szczególnymi łaskami, tak Edomowi wymierza szczególny sąd. Gdy cała ziemia będzie się radować, Edom zostanie spustoszony. Podczas gdy inne narody mogą odzyskać radość po spustoszeniu, ruina Edomu będzie trwała (Księga Ezechiela 35:9).

Kara miała odpowiadać grzechowi Edomu. Ponieważ Edomici cieszyli się ze spustoszenia domu Izraela, Bóg miał zesłać na nich wielkie spustoszenie. Skoro znajdowali w nim upodobanie, sami mieli zostać spustoszeni. Ci, którzy śmieją się z cierpienia innych, mogą słusznie zaznać podobnego cierpienia i poczuć jego ciężar oraz ból. Niektórzy rozumieją słowa z Księgi Ezechiela 35:14 tak, że cała ziemia będzie się cieszyć, gdy Bóg spustoszy Edom, tak jak Edom cieszył się ze zniszczenia Izraela. Ci, którzy cieszą się z upadku innych, mogą się spodziewać, że inni będą się cieszyć z ich upadku.

Niszcząc wrogów wspólnoty Bożej, Bóg ma na celu także własną chwałę i z pewnością doprowadzi swój zamiar do końca.

Bóg pragnie objawić się jako sprawiedliwy i zazdrosny o swoją cześć, dochowujący przymierza i wierny swemu ludowi oraz sprawie skrzywdzonych (Księga Ezechiela 35:11). Mówi: „Dam się im poznać, gdy będę cię sądził”. Pan daje się poznać przez sądy, które wykonuje.

Ten zamiar zostanie w pełni osiągnięty. Poznają go nie tylko ludzie należący do Boga i znajdą w nim pociechę, lecz także Edomici oraz wszyscy inni wrogowie Jego imienia i ludu poznają, że On jest Panem (Księga Ezechiela 35:4, Księga Ezechiela 35:9, Księga Ezechiela 35:15). Stworzenie i zwyczajna troska Boga o świat pokazują, że Bóg istnieje. Podobnie Jego troska o Izrael pokazuje, że Jahwe, Bóg Izraela, jest jedynym prawdziwym i żyjącym Bogiem.