Księga Ezechiela 35:1 – znaczenie i zastosowanie

Góra Seir została wcześniej wymieniona jako sojuszniczka Moabu w jednym z ostrzeżeń (Księga Ezechiela 25:8). Teraz jest osądzana osobno i otrzymuje własne przesłanie o zagładzie. Prorok ma odważnie wystąpić przeciw Edomowi i skierować przeciw niemu szczególne słowa, bo Bóg Izraela mówi: „Góro Seir, jestem przeciwko tobie”. Gdy Bóg występuje przeciw ludziom, występuje przeciw nim także Jego słowo i wierne ostrzeżenia Jego sług. Nie powinni oczekiwać łagodnych słów, lecz prawdziwego ostrzeżenia przed sądem.

Prorok ma powiedzieć Edomitom, że Bóg ma przeciwko nim sprawę. Najpierw wskazuje powód tej sprawy (Księga Ezechiela 35:5). Bóg ujmuje się za swoim ludem i traktuje krzywdę wyrządzoną jemu tak, jakby została wyrządzona samemu Bogu. Pociągnie do odpowiedzialności tych, którzy krzywdzą Jego lud, dlatego teraz występuje przeciw Edomowi. Jednym z powodów była głęboka nienawiść, którą Edomici od dawna żywili do ludu Bożego. Ich wrogość tkwiła w sercu. Żywili do niego trwałą nienawiść, a nawet samo imię Izraelity budziło w nich wrogość.

Edomici podtrzymywali dawną nienawiść Ezawa do Jakuba, ponieważ Jakub otrzymał pierworództwo i błogosławieństwo. Ezaw pojednał się kiedyś z Jakubem, objął go i pocałował (Księga Rodzaju 33:4). Nie czytamy, by później znów doszło między nimi do sporu. Jednak potomkowie Ezawa nigdy nie żyli w pokoju z potomkami Jakuba. Z pokolenia na pokolenie wciąż ich nienawidzili. Dzieci często szybciej naśladują grzechy rodziców niż ich dobre przykłady, a skruchę naśladują rzadziej niż złe postępowanie. Rodzice powinni uważać, by nie pozostawić po sobie złego przykładu. Nawet jeśli dzięki łasce Bożej sami zawrócą ze złej drogi, mogą nadal przekazać krzywdę swoim dzieciom.

Niestety nienawiść między narodami często jest głęboka i trwa przez długi czas. Nie powinno nas jednak dziwić, że bezbożni Edomici nienawidzili wiernych Izraelitów. Dawna wrogość, którą Bóg ustanowił między potomstwem kobiety a potomstwem węża, będzie trwać aż do końca (Księga Rodzaju 3:15). Nie dziw się więc, jeśli świat Cię nienawidzi.

Kolejnym powodem, dla którego Bóg występuje przeciw Edomowi, jest krzywda wyrządzona Jego ludowi. Edomici przelewali krew mieczem, gdy Izrael znalazł się w trudnym położeniu. Nie atakowali otwarcie jak wrogowie, lecz zastawiali sidła na tych, którym udało się ujść (Księga Abdiasza 1:14). Albo zmuszali uciekających Izraelitów, by zawrócili wprost pod miecze prześladowców, gdzie ginęli. Było to nie tylko okrutne, ale i tchórzliwe. Wykorzystywali swoich sąsiadów w dniu ich nieszczęścia, zamiast okazać im miłosierdzie.

Był to również czas, gdy kara Izraela za grzech osiągnęła swój kres: miara winy ludu się dopełniła i nadszedł sąd. Nawet nad tymi, którzy słusznie cierpią za swoje grzechy, należy się litować, a nie deptać ich w chwili słabości. Jeśli ojciec karci jedno dziecko, oczekuje, że pozostałe będą się tego bały, a nie będą się cieszyć.

Teraz mowa o skutkach i wyniku tej sprawy. Jeśli Bóg wyciągnie rękę przeciw ziemi Edomu, uczyni ją całkowicie spustoszoną (Księga Ezechiela 35:3). Mieszkańcy zginą od miecza (Księga Ezechiela 35:6). Zapowiedź, że Bóg przygotuje Edom do rozlewu krwi, oznacza, że będzie go stopniowo osłabiał, ułatwiając wrogowi podbój. W ten sposób droga do zagłady często jest przygotowywana na długo przed ostatecznym ciosem. Słowa o tym, że Edomici nie znienawidzili rozlewu krwi, znaczą: pokochali go i pragnęli go. Ci, którzy naprawdę nie nienawidzą grzechu, zwłaszcza gdy pokusa jest silna, narażają się na to, że mu ulegną.

Niektórzy rozumieją te słowa jako ostrzeżenie: „Jeśli nie znienawidzisz rozlewu krwi”, to znaczy, jeśli nie porzucisz tej krwawej drogi, „krew będzie cię ścigać”. W takim odczytaniu ostrzeżenie pozostawia miejsce na miłosierdzie, jeśli nastąpi prawdziwa zmiana. Jeśli człowiek się nie odwróci, Bóg naostrzy swój miecz (Księga Psalmów 7:12). Jeśli jednak zawróci ze złej drogi, Bóg odłoży miecz. Krew będzie ścigać Edom jako wina za krew, którą przelali, albo jako kara za tę krew. Krwiożerczy wrogowie będą ścigać Edomitów, dokądkolwiek spróbują uciec. Wielka rzeź spadnie na lud Edomu, zgodnie z wcześniejszą zapowiedzią (Księga Izajasza 34:6). Góry, wzgórza, doliny i potoki zapełnią się poległymi (Księga Ezechiela 35:8). Prześladowcy dopadną uciekających i nie okażą im miłosierdzia.

Gdy Bóg rozlicza się z przelaną krwią, ci, którzy przelewali krew Jego ludu, dostają krew do picia, bo na to zasłużyli. Otrzymują to, czego domagała się ich własna przemoc. Zniszczona zostanie również sama ziemia. Miasta legną w gruzach (Księga Ezechiela 35:4), a cały kraj stanie się wielkim pustkowiem (Księga Ezechiela 35:7). Bóg zgładzi wszystkich, którzy wychodzą i wchodzą. Gdy zabraknie ludzi dbających o miasta, miasta popadną w ruinę. Gdy zabraknie rolników, ziemię szybko porosną ciernie i stanie się pustkowiem.

Ci, którzy przyczyniają się do zagłady Izraela, mogą spodziewać się własnej zagłady. Sąd będzie pełny, bo Edom stanie się pustkowiem na zawsze (Księga Ezechiela 35:9). Jego miasta nigdy nie odzyskają dawnego stanu, a lud nie powróci z wygnania i rozproszenia. Ci, którzy żywią trwałą nienawiść do Boga i Jego ludu, jak ludzie kierujący się cielesnym usposobieniem, mogą oczekiwać jedynie trwałej zagłady. Uparta złośliwość słusznie zostaje ukarana zniszczeniem, którego nie da się naprawić.