Księga Ezechiela 33:30 – znaczenie i zastosowanie

W poprzednich wersetach mowa była o Żydach, którzy pozostali w ziemi Izraela. Doświadczyli miłosierdzia, a jednak nie wrócili do Pana. Teraz Pan napomina tych, którzy przebywali w niewoli babilońskiej pod Jego karceniem, lecz nie pozwolili, by to ich odmieniło. Nie popełniali tak jawnych grzechów jak tamci i zachowywali pewne zewnętrzne pozory religijności. Ich serca nie były jednak prawe przed Bogiem.

Ich grzechem było naśmiewanie się z posłańców Pana — jednym z grzechów, które doprowadziły ich do tego upadku. Nie porzucili tego zwyczaju. Naśmiewali się z proroka Ezechiela na dwa sposoby. Po pierwsze, w swoim gronie mówili o nim wrogo i niesprawiedliwie, robiąc wszystko, by przedstawić go jako człowieka bez wartości. Ezechiel o tym nie wiedział, ale Bóg mu powiedział: „Twoi rodacy wciąż mówią przeciwko tobie” (Księga Ezechiela 33:30). Osoby publiczne często stają się celem powszechnej krytyki, a wielu ludzi czuje się uprawnionych, by osądzać je według własnego uznania.

Wierni duszpasterze często nie wiedzą, jak wiele mówi się o nich każdego dnia. Niejednokrotnie lepiej, że o tym nie wiedzą, bo mogłoby ich to głęboko zniechęcić. Bóg dostrzega wszystko, co mówi się przeciwko Jego sługom: nie tylko formalne ataki, lecz także lekkomyślne rozmowy sąsiadów, wieczorem, pod ścianami i w drzwiach domów. Jeśli ludzie na osobności naśmiewają się ze sług Boga albo ich zniesławiają, Bóg pociągnie ich do odpowiedzialności. Prorocy Boga nie będą wiecznie pośmiewiskiem pijaków.

Ci ludzie nie mieli żadnego prawdziwego zarzutu wobec proroka. Po prostu lubili mówić o nim niedbale, z pogardą i drwiną. Mówili mniej więcej tak: „Chodźmy posłuchać, jakie słowo Pan ma dziś dla nas. Może będzie to coś nowego i zabawnego”. To wielki brak szacunku. O poważnych sprawach należy mówić poważnie. Gdy ludzie potrafią zamienić głoszenie i słuchanie słowa Bożego w żart, upadli już bardzo nisko w grzechu.

Po drugie, naśmiewali się z Ezechiela, udając szacunek, gdy przychodzili słuchać jego nauczania. Obłudnicy naśmiewają się z Boga i Jego proroków, ale ich obłuda nie jest przed Bogiem ukryta. Pewnego dnia zostanie ujawniona. Sprawiali wrażenie pobożnych, podobnie jak ci, którzy zbliżają się do Boga ustami i czczą Go wargami, choć ich serca są od Niego daleko (Ewangelia Mateusza 15:8).

Regularnie i pilnie korzystali ze środków łaski, czyli z tego, co Bóg wykorzystuje, by udzielać duchowej pomocy. Przychodzili do Ezechiela tak, jak przychodzili inni. W Babilonii nie mieli świątyni ani synagogi, więc udawali się do domu proroka (Księga Ezechiela 8:1), a prawdopodobnie w dni nowiu i szabaty uczestniczyli w praktykach religijnych (Druga Księga Królewska 4:23). Prorok był skrępowany, ale słowo Pana nie było skrępowane. Nie mieli pełnej pomocy duchowej, jakiej pragnęli, powinni więc byli być wdzięczni za to, co mieli. W niewoli było to dla nich źródłem pociechy.

Ci obłudnicy przychodzili równie regularnie i wcześnie jak inni. Słowa „tak jak przychodzi lud” sugerują, że przychodzili, bo przychodzili też pozostali. Nie kierowało nimi sumienie zwracające się ku Bogu, lecz towarzystwo, zwyczaj i moda. Można nie mieć w sercu miłości do Bożych ustanowień, a mimo to regularnie uczestniczyć w zewnętrznych praktykach religijnych. Kain złożył ofiarę, podobnie jak Abel. Faryzeusz poszedł do świątyni się modlić, tak samo jak celnik.

Podczas publicznego nabożeństwa zachowywali się też jak należy. Nie szeptali, nie śmiali się, nie rozglądali wokół ani nie spali. Siedzieli przed Ezechielem jak lud Boży, okazując na zewnątrz powagę i spokój. Wysłuchiwali wszystkiego bez oznak znużenia i nie życzyli sobie, by kazanie już się skończyło.

Uważnie słuchali słowa. Nie zajmowali się w myślach czymś innym. Słyszeli słowa Ezechiela i zapamiętywali to, co mówił. Udawali nawet, że darzą proroka wielkim uczuciem i szacunkiem. Za jego plecami nie potrafili mówić o nim dobrze, ale w jego obecności okazywali mu wiele życzliwości. Prawdopodobnie zachowywali się jak jego najbliżsi przyjaciele i sprzymierzeńcy, być może nawet udawali troskę o to, że przemęczy się głoszeniem albo narazi się Chaldejczykom, czyli Babilończykom.

Słowo sprawiało im również prawdziwą przyjemność. Rozkoszowali się poznawaniem słowa Bożego (Księga Izajasza 58:2). Herod chętnie słuchał Jana Chrzciciela (Ewangelia Marka 6:20). Ezechiel był dla nich jak niezwykle piękna pieśń. Jego temat zaskakiwał, język był wyszukany, porównania trafne, głos przyjemny, a sposób przemawiania pełen wdzięku. Mogli słuchać jego nauczania i cieszyć się nim jak przedstawieniem, operą czy koncertem. Był dla nich kimś o miłym głosie, kto pięknie śpiewa lub gra.

To pokazuje, że człowiek może czerpać przyjemność z brzmienia i stylu słowa Bożego, a mimo to pozostać nieporuszony w sumieniu i niezmieniony w sercu. Ucho może być zadowolone, podczas gdy grzeszna natura pozostaje nietknięta.

Obłuda tego wszystkiego była oczywista. Nie kochali naprawdę słowa Bożego. Ich życzliwe słowa płynęły tylko z ust, a ich serce lgnęło do chciwości, czyli żądzy pieniędzy i dóbr. Nadal byli tak samo przywiązani do świata jak wcześniej. Słuchanie słowa było jedynie rozrywką, czymś przyjemnym na godzinę lub dwie. Najważniejsze pozostawały dla nich gospodarstwo i handel, a ich myśli wciąż krążyły wokół tych spraw.

Chciwość prowadzi do zguby wielu ludzi, którzy poważnie wyznają swoją wiarę. Miłość do świata po cichu wypiera z serca miłość do Boga. Troski tego świata i zwodniczość bogactwa są jak ciernie, które zagłuszają zarówno ziarno, jak i duszę. Ci, którzy słuchają słowa Bożego, a jednocześnie myślą o sprawach doczesnych, nie podobają się Bogu i sami sobie nie pomagają. Gdy tak słuchają, Bóg patrzy na ich serca.

Nie byli też naprawdę posłuszni słowu.

„Słuchają twoich słów, ale nie postępują zgodnie z nimi, bo nie chcą ich wypełniać” (Księga Ezechiela 33:31). I dalej: „Nie wypełniają ich” (Księga Ezechiela 33:32). Nic, co mówił prorok — ani powołanie się na autorytet, ani przedstawienie argumentów — nie mogło ich skłonić, by porzucili choć jeden z ukochanych grzechów albo podjęli obowiązek, który był trudny dla ich cielesnej natury.

Wielu ludzi lubi słuchać słowa Bożego, ale nie uważa, że musi być mu posłusznych. Budują więc na piasku i oszukują samych siebie. Samo słuchanie ich nie zbawi, jeśli nigdy nie wprowadzają słowa w czyn.

Co w końcu się stanie? Czy niewiara i lekceważenie tych ludzi pozbawią słowo Boże mocy? Nie. Bóg i tak potwierdzi prawdziwość przesłania proroka, choć ludzie będą z niego szydzić i traktować je lekko (Księga Ezechiela 33:33). To, co Bóg zapowiada, nastąpi i nie zawiedzie ani w najmniejszym szczególe. Nie da się uniknąć przekleństw Prawa, choćby bezbożne umysły z nich szydziły.

Ci ludzie pożałują swojej głupoty, ale będzie już za późno. Gdy zapowiedziane wydarzenia się spełnią, ze wstydem i poczuciem straty zrozumieją, że był wśród nich prorok, choć traktowali go jak miłego mówcę. Ci, którzy nie chcą uznać, że Bóg posłał do nich proroka, i marnują czas, gdy są ostrzegani, będą musieli o tym pamiętać, gdy utracą z oczu to, co mogło przynieść im pokój.

Nadchodzi dzień, w którym ludzie przywiązani do świata spojrzą na te sprawy inaczej niż dzisiaj i odczują ciężar tego, co wcześniej lekceważyli. Zrozumieją, że był wśród nich prorok, gdy wydarzenia dokładnie potwierdzą jego słowa, a sam prorok stanie się świadkiem przeciwko nim. Pokaże, że zostali należycie ostrzeżeni, lecz nie chcieli słuchać.

Gdy Ezechiel odejdzie — ten, o którym teraz mówią źle — i nie będzie już proroka ani nikogo, kto powiedziałby im, jak długo potrwa sąd, przypomną sobie, że niegdyś mieli proroka, ale nie skorzystali z niego jak należy. Ci, którzy nie doceniają Bożych darów, póki je mają, słusznie poznają ich wartość dopiero po ich utracie. Będzie z nimi jak z ludźmi, którzy pragnęli zobaczyć jeden z dni Syna Człowieczego, choć wcześniej go lekceważyli, a później nie mogli już go zobaczyć.