Księga Ezechiela 33:26 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment brzmi jak ostre oskarżenie, ale słychać w nim także coś bardzo ludzkiego: pragnienie pewności. Ci, do których mówi Bóg w Księdze Ezechiela 33:26, ufają mieczowi, czyli sile, która ma zapewnić im kraj i spokój. Ta sama wypowiedź wymienia jednak obrzydliwość, bezczeszczenie żony bliźniego i naruszenie cudzego domu. Kto chce czegoś, co do niego nie należy, bardzo szybko przestaje widzieć drugiego człowieka. Warto zauważyć, że Ezechiel nie mówi tu z pozycji wyższości. Wcześniej był niemy, a jego usta otworzyły się dopiero wtedy, gdy nadeszła wieść o upadku miasta. Słowo, które przekazuje, nie służy więc jego dumie, lecz ujawnia prawdę o tych, którzy czują się bezpieczni i uprawnieni do ziemi. Pod ich pewnością widać pragnienie posiadania, które nie liczy się z cudzą krzywdą. Ten fragment pokazuje, że posiadanie oparte na przemocy nie daje prawdziwego oparcia. Im mocniej ufa się własnej sile, tym bardziej trzeba jej bronić. Słowo Boże obnaża serce, które potrafi nazwać bezpieczeństwem to, co w rzeczywistości jest zawłaszczeniem.

W Księdze Ezechiela 33:26 pytanie o zawładnięcie krajem nie dotyczy wyłącznie politycznych roszczeń. Zostaje zestawione z konkretnym postępowaniem: zaufaniem do miecza, dopuszczaniem się obrzydliwości i bezczeszczeniem żony bliźniego. Ten układ odsłania sprzeczność: ludzie powołują się na prawo do ziemi, choć ich czyny przeczą przymierzu, na które się powołują. Kontekst wyjaśnia, skąd bierze się to roszczenie. Mieszkańcy ruin mówią, że skoro Abraham, będąc sam, otrzymał kraj, tym bardziej należy się on im, bo są liczni. Ezechiel nie rozstrzyga tu abstrakcyjnej zasady dziedziczenia. Przekazuje Boże wezwanie do uznania, że obietnica nie jest usprawiedliwieniem przemocy ani niewierności. „Ufacie swojemu mieczowi” wskazuje na pokładanie nadziei w sile; dalsze oskarżenia pokazują, jak ta postawa splata się z lekceważeniem bliźniego i Bożego prawa. Werset nie przedstawia więc samej utraty ziemi jako niespodziewanego nieszczęścia. W świetle następnych słów jest ona sądem nad postępowaniem mieszkańców. Sednem jest rozdźwięk między roszczeniem do Bożego daru a życiem, które zaprzecza jego dawcy.

Mieszkańcy zniszczonej ziemi uważają się za prawowitych dziedziców. Przywołują obietnicę daną Abrahamowi i liczą na przewagę: Abraham był sam, a ich jest wielu (Księga Ezechiela 33:24). Odpowiedź Boga zaczyna się od pytania, które burzy ich pewność siebie: „Ufacie swojemu mieczowi, dopuszczacie się obrzydliwości, każdy z was bezcześci żonę swojego bliźniego i chcielibyście zawładnąć krajem?” (Księga Ezechiela 33:26). Prorok nie zostawia wątpliwości co do konkretnych czynów. Zaufanie do przemocy, bezczeszczenie cudzego małżeństwa i pragnienie posiadania ziemi stoją tu obok siebie. Ziemia nie staje się czyjąś przez liczbę ani przez pamięć o dawnej obietnicy. Sama przynależność do narodu nie zwalnia z odpowiedzialności za to, jak się żyje. Ten fragment ma też prostą lekcję dla codzienności. Pragnienie czegoś dobrego nie uświęca drogi, którą się do tego idzie. Ktoś, kto chce zbudować dom, nie zrobi tego na skradzionych cegłach, nawet jeśli pamięta, że dom był mu kiedyś obiecany. Wierność i uczciwość tworzą fundament, na którym dziedzictwo może się utrzymać. Obietnica Boża zachowuje swoją wagę, ale zawsze wiąże się z życiem zgodnym z Jego wolą.

W Księdze Ezechiela 33:26 prorok przekazuje oskarżenie Boga wobec mieszkańców Izraela, którzy pośród ruin twierdzą, że kraj należy się im, bo jest ich wielu. Ich nadzieja na posiadanie ziemi nie idzie jednak w parze z prawym życiem: ufają mieczowi, dopuszczają się obrzydliwości i bezczeszczą żony bliźnich. Pytanie o zawładnięcie krajem odsłania więc sprzeczność między roszczeniem a postępowaniem. Miecz staje się tu znakiem siły, na której ludzie próbują oprzeć przyszłość. Lecz żadna przewaga nie może uczynić krzywdy sprawiedliwą ani zamienić cudzej żony w przedmiot własnego pragnienia. W świetle wcześniejszych słów o Abrahamie liczebność i pamięć o przodku nie wystarczają, by uznać ziemię za należne dziedzictwo, niezależnie od sposobu życia. Ten werset nie składa obietnicy, że uczciwym zawsze przypadnie doczesne bezpieczeństwo. Wzywa do poważnego spojrzenia na odpowiedzialność: kraj, dom i przyszłość nie są dobrami, które można zdobyć samą siłą. W Bożym sądzie wspólnota nie może oddzielić nadziei na przyszłość od krzywdy wyrządzanej bliźniemu.