Księga Ezechiela 31:10 – znaczenie i zastosowanie

Widzieliśmy już, że król Egiptu przypominał króla Asyrii bogactwem, potęgą i powodzeniem. Teraz widzimy, że podobnie jak on popadł w pychę (Księga Ezechiela 31:10). Jedno zepsute serce często bardzo przypomina inne, a te same pokusy, które niszczą niektórych w czasach dobrobytu, prowadzą do upadku wielu innych. Król Egiptu wynosił się z powodu swojego bogactwa i potęgi (Księga Ezechiela 29:3), a król Asyrii postąpił tak samo, gdy urósł w siłę. Jego serce wzbiło się wraz z jego wzrostem; stał się arogancki i bezwzględny, przeciwstawiał się Bogu i gnębił Jego lud. Widać to w wiadomościach i liście, które asyryjski król wysłał do Ezechiasza, króla Judy (Księga Izajasza 36:4).

Pycha leżała u podłoża także innych grzechów, zwłaszcza ucisku ludu Bożego, zarzucanego wspólnie Egiptowi i Asyrii (Księga Izajasza 52:4). Tutaj jednak grzech zostaje ukazany u samego źródła. Pycha rodzi pogardę, a ludzie pyszni są nią przepełnieni. Gdy rośnie pozycja człowieka, często rośnie też jego mniemanie o sobie, a pokornego ducha rzadko spotyka się pośród wielkiego powodzenia.

Król Egiptu przypominał króla Asyrii także tym, że miał upaść. Bóg mówi, że ponieważ Asyryjczyk się wywyższył, wydał go w ręce potężnego władcy spośród narodów, którego użył jako swojego narzędzia (Księga Ezechiela 31:11). Cyaksares, król Medów, w dwudziestym szóstym roku swojego panowania sprzymierzył się z Nabuchodonozorem, królem Babilonu, w pierwszym roku jego panowania. Razem zniszczyli Niniwę i imperium asyryjskie. Nabuchodonozor nie był jeszcze największym władcą spośród narodów, ale później stał się nim w sposób wyraźny i niezwykły.

Upadek Asyryjczyka opisano na trzy sposoby. Po pierwsze, zarządził go sam Bóg. Mówi, że wydał go w ręce wroga i wypędził. Bóg jest Sędzią, który poniża jednego władcę, a wywyższa drugiego (Księga Psalmów 75:7). Gdy zechce, może usunąć tych, którzy wydają się mocno zakorzenieni i bezpieczni. Po drugie, do zguby doprowadził Asyryjczyka jego własny grzech. Bóg mówi, że wypędził go z powodu jego nieprawości. Utrata czci, władzy czy majątku nie następuje bez grzechu, który w jakiś sposób się do niej przyczynia. Po trzecie, Bóg posłużył się potężnym władcą spośród narodów, aby wykonać wyrok. Bóg często używa jednego niegodziwego człowieka, by ukarać drugiego. Pyszni i wyniośli prędzej czy później napotykają kogoś, kto potrafi się z nimi rozprawić.

Obraz cedru jest tu kontynuowany. Asyryjczyk wyrósł wysoko i rozprzestrzenił się daleko, ale nadszedł dzień jego upadku. Najpierw wielki cedr został ścięty. Powalili go „najgroźniejsi spośród narodów”, czyli uzbrojeni żołnierze, którym powierzono zabijanie i niszczenie. Najpierw odcięli jego gałęzie, odbierając mu część jego władztwa i wyrywając ją spod jego panowania. Miasta i ziemie w otaczających go górach, dolinach, na wyżynach i nizinach oraz wzdłuż rzek odłączały się od potęgi Asyrii. Odebrano mu to, co można porównać do pożyczonych piór, a z całego drzewa pozostał nagi pień.

Po drugie, został opuszczony. Ludzie, którzy wcześniej szukali u niego schronienia, zeszli spod jego cienia i odeszli. Gdy nie mógł już ich chronić, nie czuli się zobowiązani, by mu służyć. Wielcy ludzie nie powinni chełpić się tłumami wokół siebie ani tymi, którzy od nich zależą, bo wielu przywiązuje się do nich tylko ze względu na własne korzyści. Gdy Bóg zwraca się przeciwko takim ludziom, ich zwolennicy szybko się rozpraszają.

Po trzecie, jego upadek stał się przedmiotem szyderstwa i przestrogą. Ptaki niebieskie gnieżdżą się wśród jego ruin, a inne drzewa cieszą się z jego upadku albo drżą przed podobnym losem. Drzewa Edenu, czyli wielcy i wyniośli władcy, którzy już zostali powaleni, są przedstawieni jako pocieszeni w krainie umarłych, gdy widzą, że ten dumny cedr został sprowadzony do ich stanu. Cierpiącym przynosi pewną ulgę to, że nie są sami w swoim nieszczęściu. Cedry Libanu, które wciąż stały w pełni sił, opłakiwały go, a drzewa polne mdlały z żalu, bo widziały w jego upadku zapowiedź własnego losu. Jeśli zachwieje się cedr, cyprysy także powinny zawodzić (Księga Zachariasza 11:2).

Znaczenie obrazu cedru zostaje wyjaśnione wprost. Ścięcie tego drzewa oznacza zgładzenie potężnego króla i wszystkich, którzy go wspierali. Wszyscy zostają wydani na śmierć i giną od miecza, tak jak cedr pada pod ciosem siekiery. On sam oraz jego książęta, których nazywał królami, schodzą do grobu, w najniższe miejsca ziemi, pośród zwykłych ludzi, bez rangi i wyróżnienia. Umierają jak inni ludzie (Księga Psalmów 82:7), a ich splendor nie chroni ich ani nie towarzyszy im w śmierci. Zostają strąceni do piekła, czyli do krainy umarłych, i pogrzebani w zapomnieniu oraz niepamięci. Wraz z nimi giną wszyscy, którzy byli jego siłą, na których polegał, którzy dla niego działali, a także ci, którzy żyli pod jego ochroną. Wszyscy trafiają wśród zabitych mieczem. Gdy upadają wielcy, często pociągają za sobą wielu innych, tak jak już nieraz działo się wcześniej.

Z tego wszystkiego wynika, jaki cel miał Bóg, sprowadzając upadek potężnego władcy i jego królestwa.

Po pierwsze, chciał w ten sposób ostrzec okoliczne narody. Sprawił, że zatrzymały się i zadrżały na widok jego upadku (Księga Ezechiela 31:16). Były oszołomione, widząc, jak nagle upadł tak potężny władca. Zachwiało to ich poczuciem bezpieczeństwa, bo każde z tych państw obawiało się, że następne będzie jego kolej.

Gdy schodził do grobu, Bóg sprawił żałobę, powszechny smutek przypominający żałobę całego królestwa po śmierci króla (Księga Ezechiela 31:15). Na znak tego powszechnego żalu pogrążył głębię w ciemności, jakby na znak żałoby ustało wszelkie życie i działalność. Zatrzymał rzeki i wielkie wody, tak że wszystko zdawało się pogrążać w żałobie zamiast toczyć zwykłym biegiem. Szczególnie opłakiwał go Liban, czyli królestwo Syrii, które czasami sprzymierzało się z Asyrią. Podobny żal przypisano sprzymierzeńcom Babilonu (Apokalipsa św. Jana 18:9).

Po drugie, miało to być ostrzeżeniem dla narodów i ich królów (Księga Ezechiela 31:14). Żadne drzewo rosnące nad wodami, choćby miało wyjątkowo dobre położenie, nie powinno wynosić się z powodu swojej wysokości, popadać w pychę ani wznosić wierzchołka ponad gęste gałęzie, spoglądając na innych z góry. Żadne nie powinno ufać własnej sile, potędze ani politycznym sojuszom tak, jakby nigdy nie mogło upaść. Niech wszystkie uczą się na przykładzie Asyrii. Niegdyś stała tak wysoko i czuła się tak bezpiecznie jak każda z nich, lecz pycha poprzedziła jej zgubę, a jej pewność siebie okazała się złudna.

Jest to przestroga dla ludzi pysznych i zbyt pewnych siebie. Ich upadek ma uczyć innych pokory. Dobrze by się stało dla Nabuchodonozora, który przyczynił się do upadku Asyrii, gdyby wziął sobie tę przestrogę do serca.

Dalej pojawia się proroctwo, że król Egiptu upadnie w podobny sposób (Księga Ezechiela 31:18). Uważał się za równego Asyrii w chwale i wielkości, górującego nad wszystkimi drzewami Edenu niczym cyprys nad krzewami. On także miał zostać powalony, razem z innymi pięknymi drzewami.

Miał trafić do grobu, do najniższych miejsc ziemi, i spocząć pośród nieobrzezanych, czyli tych, którzy umarli w nieczystości. Oznacza to, że miał umrzeć bez czci, pod sądem Boga i z dala od Jego przychylności. Wtedy ci, których uciskał, mieli odnieść nad nim triumf i powiedzieć, że oto taki los spotkał faraona i cały jego wielki tłum. Jak mały wygląda teraz i jak nisko leży! Co pozostało z jego przepychu i pychy? Tylko tyle.

Wielcy ludzie i wielkie tłumy, z całym rozgłosem i hałasem, jakie czynią na świecie, stają się bardzo mali, gdy Bóg występuje przeciwko nim. Faraon i cały jego tłum wkrótce mieli obrócić się wniwecz.