Księga Ezechiela 30:20 – znaczenie i zastosowanie

To krótkie proroctwo o słabnącym Egipcie zostało wygłoszone mniej więcej wtedy, gdy egipskie wojsko próbowało przerwać oblężenie Jerozolimy, lecz poniosło porażkę i wróciło bez powodzenia. Następnie król Babilonu wznowił oblężenie i osiągnął swój cel. Egipt był starożytnym królestwem i od dawna cieszył się potęgą, podczas gdy Babilon dopiero niedawno doszedł do wielkiej świetności i siły, zajmując miejsce Asyrii. W ramach Bożej opatrzności jedne narody rosną w siłę, a inne upadają: jedne muszą się rozwijać, a drugie słabnąć.

Proroctwo zapowiada, że król Egiptu będzie coraz słabszy. Granice jego państwa się skurczą, a jego bogactwo i potęga zmaleją. Będzie też mniej zdolny niż kiedykolwiek wcześniej, by pomóc sobie i swoim sprzymierzeńcom. Zaczęło się to już częściowo spełniać, gdy Bóg oznajmił, że złamał ramię faraona (Księga Ezechiela 30:21). Za złamane ramię tego królestwa można uznać porażkę wojska faraona Neko zadaną przez króla Babilonu pod Karkemisz (Księga Jeremiasza 46:2) oraz przejęcie przez niego wszystkich ziem należących do Egiptu, od Rzeki Egipskiej po Eufrat (Druga Księga Królewska 24:7).

Egipt przez długi czas budował swoją siłę i rozszerzał panowanie, dlatego zgodnie z Bożym działaniem jego upadek nastąpił powoli, krok po kroku. Stało się to wkrótce po tym, jak król Egiptu zabił dobrego króla Jozjasza. Jeszcze za tego samego panowania Egipt otrzymał śmiertelny cios, po którym już się nie podniósł. Zanim złamane zostały jego serce i kark, najpierw złamano mu ramię. Boże sądy często przychodzą etapami, dając ludziom czas na nawrócenie. Kiedy Bóg złamie ramię Egiptu, nikt inny nie zdoła go uleczyć, bo tylko Bóg może uzdrowić rany, które zadaje. Gdy odbiera potędze zdolność działania, ta nie może już ponownie chwycić za miecz.

Sąd ten miał się powtórzyć i przybrać pełniejszą postać. Jedno ramię zostało już wcześniej złamane i próbowano je nastawić, jakby można było uleczyć śmiertelną ranę. Teraz jednak Bóg zapowiada, że występuje przeciwko faraonowi i złamie mu oba ramiona: to silne oraz to, które było już złamane i zostało nastawione (Księga Ezechiela 30:22). Jeśli mniejsze sądy nie upokorzą grzeszników i nie skłonią ich do poprawy, Bóg zsyła większe. Sprawi, że faraon wypuści miecz, który chwycił, sądząc, że jest dość silny, by go utrzymać.

Ta sama zapowiedź powraca: Bóg złamie ramiona faraona (Księga Ezechiela 30:24). Faraon był niegdyś okrutnym ciemiężycielem ludu Bożego, a w późniejszym czasie okazał się słabym oparciem, niczym nadłamana trzcina. Teraz Bóg miał złamać mu ramiona i rozliczyć go z obu tych przewinień. Bóg ma prawo odebrać siłę każdemu, kto wykorzystuje ją, by czynić zło lub zwodzić innych.

Na tym nie koniec. Król Egiptu straci ducha, gdy zobaczy nadciągające wojska króla Babilonu. Będzie przed nim jęczał jak człowiek śmiertelnie ranny. Ci, którzy w czasach powodzenia są najbardziej dumni, często najdotkliwiej załamują się w obliczu nieszczęścia. Faraon będzie jęczał, zanim jeszcze dosięgnie go miecz, jakby już został śmiertelnie ugodzony.

Mieszkańcy Egiptu zostaną też rozproszeni między narodami (Księga Ezechiela 30:23, 30:26). Wśród Egipcjan osiedlili się ludzie z innych narodów (Księga Ezechiela 30:5), a teraz sami Egipcjanie zostaną rozproszeni pośród innych ludów i zmuszeni, by szukać tam schronienia. W ten sposób przekonają się, że Pan ma słuszność we wszystkim, co czyni.

Proroctwo zapowiada również, że król Babilonu będzie coraz silniejszy (Księga Ezechiela 30:24, 30:25). Bóg wzmocni jego ramiona, aby mógł wykonać powierzone mu zadanie. Włoży też swój miecz w rękę króla Babilonu, czyli da mu władzę i siłę do prowadzenia wojny, zwłaszcza przeciwko Egiptowi. Ani sędziowie, ani dowódcy wojskowi, tacy jak Piłat (Ewangelia Jana 19:11) i Nabuchodonozor, nie mają żadnej władzy, która nie pochodziłaby z góry.