Księga Ezechiela 30:1 – znaczenie i zastosowanie

Proroctwo o zagładzie Egiptu jest bardzo szczegółowe i budzi głęboki niepokój. Co może ochronić lud, który wciąż prowokuje Boga, gdy sprawiedliwy Bóg przychodzi, by się z nim rozprawić?

Po pierwsze, zagłada ta przyniesie wielki smutek i żałobę. Bóg zapowiada lament, bo nadchodzi dzień sądu, a Egipcjanie w końcu będą wołać z przerażenia. Ten dzień jest bliski. To dzień Pana, w którym objawi się On jako Bóg sądzący grzech. Egipcjanie mieli swój czas, gdy zdawali się panować nad wszystkim i wszystkimi, lecz wkrótce nadejdzie dzień Boga, kiedy objawi się Jego sprawiedliwy sąd (Księga Psalmów 37:13).

Będzie to dzień pochmurny, ciemny i ponury, bez promyka pociechy. Zagrozi im też burza ognia, siarki i straszliwej nawałnicy. Bóg rozliczy wtedy narody z ich pogańskich praktyk. To czas, o którym mówił Dawid: Bóg wyleje swój gniew na narody (Księga Psalmów 79:6), a one pod nim upadną (Księga Psalmów 9:15).

Po drugie, zagłada spadnie na sam Egipt, a także na kraje z nim sprzymierzone i leżące w jego sąsiedztwie. Egipt padnie pod mieczem Chaldejczyków, czyli Babilończyków, a będzie to zwycięski miecz, bo wielu zginie od niego i przed nim. Jeśli kraj jest gęsto zaludniony, jego liczni mieszkańcy zostaną wybici. Jeśli zaś wydaje się silny i dobrze ugruntowany, jego fundamenty zostaną wyrwane, a cała budowla runie.

Upadną z Egiptem także jego sąsiedzi i ci, którzy w nim mieszkają. Gdy tak wielu zginie w Egipcie, Etiopię ogarnie wielki ból — zarówno afrykańską krainę leżącą przy Egipcie, jak i azjatyckie ziemie po drugiej stronie. Kiedy płonie dom sąsiada, inni nie mogą nie obawiać się o własny, a w tym przypadku ich lęk okaże się uzasadniony, bo oni również padną od miecza (Księga Ezechiela 30:5). Razem z Egiptem upadną Etiopia i Libia, potomkowie Chama, a także Lidia, znana ze swoich łuczników i sprzymierzona z Egiptem, oraz Chub, czyli Chaldejczycy z wewnętrznych obszarów Libii. Upadną również różne ludy, przybyłe z wielu narodów i mieszkające w Egipcie. Zginą nawet ludzie związani przymierzem z Bogiem, to znaczy niektórzy z ocalałych z Izraela i Judy. Osiedlili się w Egipcie wbrew Bożemu nakazowi, więc podzielą los tego kraju. Ci, którzy wybierają towarzystwo wrogów Boga, podzielą także ich los, nawet jeśli nazywa się ich ludem przymierza (Dzieje Apostolskie 3:25) albo dziećmi obietnicy (List do Galatów 4:28).

Po trzecie, upadną wszyscy, którzy zdają się wspierać słabnącą potęgę Egiptu. Jego sprzymierzeńcy pójdą na dno razem z nim, a wtedy sam Egipt musi upaść. Widać w tym sprawiedliwość Boga. Kiedy Jerozolima słabła, Egipt udawał, że ją wspiera, lecz okazał się jedynie trzciną, która się łamie. Teraz ci, którzy udają, że wspierają Egipt, okażą się równie zawodni. Oszuści często otrzymują zapłatę własną monetą i sami zostają oszukani.

Czy Egipt sądzi, że podtrzymuje go nieograniczona władza króla? Ta dumna potęga zostanie obalona (Księga Ezechiela 30:6). Władza króla była jego chlubą, lecz Bóg ją złamie i upokorzy. A może Egipt opiera się na liczbie swoich mieszkańców? Zginą oni od miecza, nawet w Syene, na najdalszym krańcu kraju, gdzie wtargnie nieprzyjaciel. Zniszczeniu ulegną wsie i miasta, rolnicy i kupcy (Księga Ezechiela 30:7), jak zapowiedziano już wcześniej (Księga Ezechiela 29:12). Liczni mieszkańcy Egiptu zostaną wybici (Księga Ezechiela 30:10). Gęsto zaludniony kraj opustoszeje i zapełni się poległymi (Księga Ezechiela 30:11).

Czy Egipt opiera się na Nilu i jego licznych odnogach? Bóg zapowiada, że wysuszy rzeki (Księga Ezechiela 30:12). Naturalne zabezpieczenia, które miały być nie do pokonania, okażą się bezużyteczne. A może Egipt pokłada ufność w swoich bożkach? Zostaną zniszczeni, a ci rzekomi pomocnicy okażą się bezsilni. Posągi są tylko posągami, gdy przypisuje się im moc ocalenia i ochrony (Księga Ezechiela 30:13). Bóg sprawi, że bożki znikną z Nof. Czy Egipt opiera się na rodzinie królewskiej? W kraju nie będzie już księcia, a królewski ród, który trwał tak długo, zostanie przerwany.

Czy Egipt pokłada ufność w swojej odwadze, dzielnych żołnierzach i sile militarnej? To również zawiedzie, bo Bóg zapowiada, że napełni kraj lękiem. A może oparciem są młodzi, dzieci i nadzieje na przyszłość? Także ta nadzieja zostanie zniszczona. Młodzieńcy polegną od miecza (Księga Ezechiela 30:17), a dziewczęta pójdą do niewoli (Księga Ezechiela 30:18). Egipt zostanie pozbawiony wszystkiego, na czym opierał swoje nadzieje na przyszłość.

Po czwarte, to sam Bóg sprowadzi na Egipt te niszczycielskie sądy. Egipcjanie poznają, że On jest Panem, większym od wszystkich bogów, gdy rozpali ogień w Egipcie (Księga Ezechiela 30:8). Ogień, który pochłania narody, pochodzi z ręki Boga. Gdy wznieci On pożar sądu nad jakimś ludem, zniszczeni zostaną również wszyscy, którzy mu pomagają. Ci, którzy spróbują ugasić ogień, sami się w nim spalą, bo któż może się ostać, gdy Bóg się gniewa? Gdy wyleje swój gniew na jakąś krainę i rozpali w niej ogień (Księga Ezechiela 30:15; Księga Ezechiela 30:16), nie pomoże ani siła, ani liczebność.

Po piąte, narzędziami, którymi Bóg posłuży się, by dokonać tego zniszczenia, będą król Babilonu i jego wojsko. Liczni mieszkańcy Egiptu zostaną wybici ręką króla Babilonu (Księga Ezechiela 30:10). Ci, którzy próbowali kiedyś chronić Izraela przed Babilonem, nie zdołają ochronić samych siebie. Chaldejczycy, którzy zniszczą Egipt, zostają opisani na trzy sposoby. Są obcymi przybyszami (Księga Ezechiela 30:12), więc dawna przyjaźń nie skłoni ich do szczególnej łagodności. Są najstraszniejszym z narodów (Księga Ezechiela 30:11) — zarówno ze względu na siłę, jak i okrucieństwo — i wyrządzą ogromne szkody. Są też niegodziwi: nie kierują się rozumem, sumieniem ani zasadami sprawiedliwego postępowania między narodami. Bóg zapowiada, że wyda kraj w ręce niegodziwych.

Postępują niesprawiedliwie, bo są niegodziwi. Jednak kiedy Bóg posługuje się nimi jak narzędziami do wykonania swojego sądu, Jego działanie pozostaje sprawiedliwe. Bóg często czyni jednego niegodziwca karą dla drugiego. Nawet niegodziwi mogą w wojnie zyskać prawo do łupu, jakby wynikało ono z praw wojny, bo to Bóg wydał zdobycz w ich ręce.

Żadna część Egiptu nie będzie bezpieczna przed atakiem wojsk chaldejskich — ani najpotężniejsze miejsca, ani te położone najdalej. Miecz przemierzy cały kraj. Wymieniono tu kilka miejscowości: Patros, Soan i No (Księga Ezechiela 30:14), Sin i Nof (Księga Ezechiela 30:15; Księga Ezechiela 30:16), Awen i Pi-Beset (Księga Ezechiela 30:17) oraz Tachpanches (Księga Ezechiela 30:18). Miasta te opustoszeją, zostaną spalone i poddane sądowi Boga, gdy wyleje się na nie Jego gniew.

Egipska potęga i liczebność zostaną zredukowane. Kraj zazna wielkiego bólu, rozdzierającego lęku i nieustannych udręk. Jego dzień stanie się ciemny: odebrane zostaną mu cześć, pociecha i nadzieja. Jego jarzma zostaną złamane, więc Egipt nie będzie już uciskać i bezlitośnie panować, jak dotąd. Skończy się chluba jego siły. Okryje go tak gęsta chmura, że nie dostrzeże przez nią żadnej nadziei, a jego chwała przestanie być widoczna i jaśnieć.

Cierpienie i lęk dotkną także mieszkających daleko Etiopczyków oraz ludzi, którzy osiedlili się wśród Egipcjan. Bóg w swojej opatrzności sprawi, że wieść się rozejdzie, a beztroskich Etiopczyków ogarnie strach (Księga Ezechiela 30:9). Bóg może napawać lękiem nawet tych, którzy czują się najbezpieczniej. Gdy zechce, przerażenie może zaskoczyć nawet najbardziej dumnych i pewnych siebie obłudników.

Proroctwo kończy się dwiema zapowiedziami. Po pierwsze, Egipt zostanie upokorzony: Bóg wykona nad nim swoje sądy (Księga Ezechiela 30:19). Zagładę Egiptu przedstawiono jako wykonanie sądu, co oznacza, że nie tylko zasłużył na nią swoimi grzechami, lecz także zostanie ona przeprowadzona w sposób uporządkowany i zgodny z prawem, jak wyrok sędziego. Wszystko, co Bóg czyni w sądzie, jest zgodne z Jego sprawiedliwymi rozstrzygnięciami.

Po drugie, przez to zostanie uwielbiony Bóg Izraela: ludzie poznają, że On jest Panem. Poznają to Egipcjanie, a lud Boży zrozumie to jeszcze wyraźniej. Pan daje się poznać przez sądy, które wykonuje.