Księga Ezechiela 29:8 – znaczenie i zastosowanie

To wyjaśnia wcześniejszą zapowiedź, przekazaną w sposób symboliczny, a zarazem wskazuje na coś więcej. Oto proroctwo.

Pierwsza część dotyczy upadku Egiptu. Ostrzeżenie jest bardzo szczegółowe, a grzechem, który sprowadza tę klęskę, jest pycha (Księga Ezechiela 29:9). Egipcjanie mówili: „Rzeka należy do mnie, ja ją stworzyłem”, dlatego ich własna ziemia ich wypluje. Bóg występuje przeciwko całemu Egiptowi: królowi i ludowi, a także rzekom tego kraju. Wody często symbolizują ludy i tłumy (Apokalipsa św. Jana 17:15).

Wielu Egipcjan polegnie od miecza wojny. Bóg sprowadzi miecz, który zgładzi ludzi i zwierzęta. Będzie to miecz wojny domowej. Kraj opustoszeje i stanie się pustkowiem (Księga Ezechiela 29:9). Nie będzie się tam uprawiać roli, a miasta nie będą zamieszkane. Bogactwo kraju i jego miast podsycało pychę Egipcjan, więc Bóg im je odbierze. Cały kraj stanie się zupełnym pustkowiem (Księga Ezechiela 29:10). Nikt nie będzie przez niego przechodził, nie będzie tam ludzi ani zwierząt i nikt tam nie zamieszka (Księga Ezechiela 29:11). Egipt stanie się pustkowiem pośród innych opustoszałych krajów (Księga Ezechiela 29:12).

Stało się tak nie tyle z powodu wojen, które Egipcjanie wcześniej wszczynali, ile z powodu wojny, którą wytoczył im babiloński król Nabuchodonozor. Kraj opustoszeje od jednego krańca do drugiego, od wieży w Syene po granicę Etiopii. Grzech pychy wystarczy, by doprowadzić do upadku całego narodu. Lud zostanie także rozproszony między narodami (Księga Ezechiela 29:12). Ci, którzy sądzili, że układ sił zależy od nich, staną się ludem wzgardzonym. Pycha zawsze prowadzi do bolesnego upadku.

Druga część dotyczy odnowy Egiptu po pewnym czasie (Księga Ezechiela 29:13). Egipt opustoszeje na czterdzieści lat (Księga Ezechiela 29:12), a potem Bóg sprowadzi wygnańców z powrotem do ich kraju (Księga Ezechiela 29:14). Niektórzy liczą te czterdzieści lat od zniszczenia Egiptu przez Nabuchodonozora, inni od wcześniejszego okresu spustoszenia. W obu ujęciach okres ten kończy się mniej więcej w pierwszym roku panowania Cyrusa, kiedy dobiegło końca siedemdziesiąt lat niewoli Judy, albo niedługo później.

Proroctwo spełni się wtedy na dwa sposoby. Po pierwsze, Bóg zgromadzi Egipcjan ze wszystkich krajów, do których zostali rozproszeni, sprowadzi ich z powrotem do ich ziemi i pozwoli im tam na nowo osiąść (Księga Ezechiela 29:14). Bóg wie, jak poniżyć pysznych, ale nie prowadzi sporu bez końca, nawet z nimi, w tym świecie. Po drugie, Egipt nie odzyska dawnej potęgi. Znów będzie królestwem, lecz najniższym pośród królestw (Księga Ezechiela 29:15). Będzie miał niewiele bogactwa i siły i nie będzie już podbijał innych tak jak dawniej. Stanie się ogonem narodów, a nie ich głową.

To miłosierdzie, że Egipt znów stanie się królestwem, lecz Bóg poniży go, czyniąc z niego królestwo wzgardzone. Minie wiele czasu, zanim kraj odzyska choć część dawnej chwały. Stanie się tak z dwóch powodów. Po pierwsze, Egipt nie może już panować nad sąsiadami, wynosić się ponad narody ani nimi rządzić tak jak wcześniej. Musi poznać, czym jest niskie położenie i wzgarda. Ci, którzy nadużywają władzy, zasługują na jej utratę, a Bóg, Król nad narodami, broni praw i wolności nie tylko swojego ludu, lecz także innych narodów.

Po drugie, Egipt nie może już być pułapką dla ludu Bożego (Księga Ezechiela 29:16). Nie będzie już oparciem dla domu Izraela. Izraelici nie będą już kuszeni, by pokładać ufność w Egipcie, jak robili to wcześniej. Grzech ten przywodzi na myśl ich winę, czyli pobudza Boga do ukarania ich nie tylko za niego, lecz także za wszystkie pozostałe grzechy. Może też przypominać im o dawnym bałwochwalstwie, bo gdy zwracają się ku bałwochwalcom, pojawia się pokusa, by na nich polegać. Rzeczy, którym ufamy, często zostają zniszczone, bo nie ma innego skutecznego sposobu, by uwolnić nas od nadmiernego polegania na nich. Bóg zapowiada więc spustoszenie całego Egiptu, aby Izrael nie wpadł ponownie w tę pułapkę. Dawniej dał Egipt jako okup za Izraela (Księga Izajasza 43:3), a teraz wyda Egipt, by skarcić Izraela. Bóg zniszczy Egipt, zamiast dopuścić, by Izrael nie zmienił swojego postępowania w tej sprawie. W swojej sprawiedliwości, mądrości i dobroci wobec nas Bóg usuwa podpory, na których zbytnio polegamy, i pozbawia je mocy, abyśmy przestali pokładać w nich ufność.