Księga Ezechiela 29:21 – znaczenie i zastosowanie

Ta obietnica pojawia się wśród długich wyroczni przeciwko Egiptowi, w których Bóg oddaje ziemię egipską Nabuchodonozorowi jako zapłatę dla jego wojska. W Księdze Ezechiela 29:21 ton się jednak zmienia. Mowa o wzroście potęgi domu Izraela i o proroku, któremu zostaje oddany głos. Obraz wyrastania przywodzi na myśl coś, co rośnie powoli i bez krzyku. Najbardziej poruszające w tym wersecie jest to, że Bóg mówi o otwartych ustach. Prorok ma usłyszeć, że jego słowo znów będzie mogło wybrzmieć pośród ludzi, którzy dotąd go nie słuchali. Można sobie wyobrazić, że dla kogoś, kto długo mówi do obojętnych uszu, taka zapowiedź bywa ulgą, bo oznacza, że jego świadectwo nie przepadło. Tekst jednak opisuje zamiar Boga, a nie uczucia proroka. Werset zamyka się formułą: „Wtedy poznają, że Ja jestem Pan”. Poznanie Boga ma tu wypływać z wydarzeń, które wskażą na Pana, a nie z przyjemnego nastroju czy łatwego pocieszenia. Ta obietnica dotyczy proroka i domu Izraela, dlatego nie należy z niej wyciągać ogólnej gwarancji dla każdego, kto mówi trudne słowa. Pokazuje natomiast, że w historii, także w tej bolesnej, Bóg objawia, kim jest.

Werset 21 zamyka wyrocznię przeciw Egiptowi, ale kieruje uwagę także ku Izraelowi. Bóg zapowiada, że „wyrośnie potęga domu Izraela” i że Ezechiel będzie mógł przemówić pośród ludu. Obraz potęgi przypomina o odzyskanej sile i znaczeniu wspólnoty, która wcześniej doświadczyła upadku. Tekst nie określa tu szczegółowo, jak ani kiedy nastąpi odnowa. W poprzednich wersetach Egipt zostaje oddany Nabuchodonozorowi jako zapłata za jego wysiłek przeciw Tyrowi. W tle pobrzmiewa więc wyraźny kontrast: faraon przypisywał sobie rzeki i ich moc, lecz o losie królestw rozstrzyga Bóg. Teraz zapowiedź dotycząca Izraela pokazuje, że osąd Egiptu nie jest jedynym słowem tej wyroczni. Otwarcie ust Ezechiela oznacza możliwość jawnego przemawiania pośród Izraelitów; jego słowa mają potwierdzić, że działanie Boga nie było przypadkiem ani ludzką kalkulacją. Finał brzmi: „Wtedy poznają, że Ja jestem Pan”. To rozpoznanie obejmuje zarówno zmianę losu Izraela, jak i prawdę o władzy Boga nad narodami. Nadzieja nie wynika tu z samowystarczalności Izraela, lecz z działania Boga, który może przywrócić wspólnocie znaczenie.

Werset Księgi Ezechiela 29:21 zamyka fragment o Egipcie, w którym Pan zapowiada, że Nabuchodonozor otrzyma ziemię egipską jako zapłatę za pracę wykonaną dla Niego. Ten werset przechodzi jednak od losów narodów do losu jednego człowieka. Pan mówi, że w tym dniu sprawi, iż wyrośnie potęga domu Izraela, a prorok otrzyma pozwolenie, by pośród tego ludu otworzył usta. Ważna jest tu kolejność. Najpierw mówi się o Bożym działaniu wobec ludu, a dopiero potem o mówieniu proroka. Ezechiel nie zabiera głosu z własnej inicjatywy i nie decyduje, kiedy jego słowo zostanie usłyszane. Jego mówienie wpisuje się w większą sprawę, którą prowadzi sam Bóg. Taki obraz daje spokój. Prorok dostaje zapowiedź, że przyjdzie chwila, w której jego słowa zostaną zrozumiane jako słowa od Boga. Tekst nie opisuje, jak ta chwila będzie wyglądać ani jak długo potrwa. Mówi tylko o tym, co się wtedy wydarzy: „Wtedy poznają, że Ja jestem Pan”.

W Księdze Ezechiela 29:21 po zapowiedzi sądu nad Egiptem pojawia się słowo skierowane ku przyszłości Izraela: „W tym dniu sprawię, że wyrośnie potęga domu Izraela”. Nie jest to obietnica, że każdy trud natychmiast ustąpi ani że Izrael sam zdobędzie siłę. To Bóg mówi, że odnowa Jego ludu zależy od Jego działania. Obraz rosnącej potęgi niesie nadzieję, ale nie triumfalizm. Pośród narodów i królów, którzy przypisują sobie władzę, Bóg pozostaje Tym, który może podnieść swój lud. Nadzieja nie polega tu na zapomnieniu o zranieniu, lecz na tym, że osąd i osłabienie nie muszą być ostatnim słowem nad Izraelem. Ezechiel otrzymuje możliwość otwarcia ust pośród ludu. Jego głos ma znaczenie w chwili, gdy wydarzenia potwierdzą, że przemawiał w imieniu Boga. Wtedy Izraelici poznają: „Ja jestem Pan”. To rozpoznanie nie jest tylko zgodą na prawdę o Bożej potędze; wyrasta ze spotkania z Jego wiernością w historii. W tym wersecie odnowa i poznanie Boga splatają się: siła ludu staje się znakiem, że Bóg nie porzucił swojego zamysłu.