Księga Ezechiela 29:17 – znaczenie i zastosowanie

Data tego proroctwa ma znaczenie. Zostało ono przekazane w dwudziestym siódmym roku niewoli Ezechiela, szesnaście lat po wcześniejszym proroctwie z tego rozdziału i niemal tyle samo przed proroctwami z kolejnych rozdziałów. Umieszczono je tutaj, aby wyjaśnić wszystko, co zostało zapowiedziane przeciwko Egiptowi. Po zburzeniu Jerozolimy Nabuchodonozor odbył dwie lub trzy wyprawy, podczas których podbił Ammonitów i Moabitów, a następnie przez trzynaście lat oblegał Tyr.

Przez cały ten czas Egipcjanie walczyli z mieszkańcami Cyreny i między sobą. To bardzo ich osłabiło i wyczerpało. Gdy oblężenie Tyru dobiegło końca, Bóg przekazał Ezechielowi to proroctwo. Zapowiadało ono, że pełnego zniszczenia Egiptu, przepowiedzianego piętnaście lub szesnaście lat wcześniej, dokona teraz Nabuchodonozor. Wygląda na to, że proroctwo ciągnie się do dwudziestego wersetu następnego rozdziału. Doktor Lightfoot zauważa, że prawdopodobnie było to ostatnie proroctwo Ezechiela, ale umieszczono je tutaj, aby wszystkie proroctwa przeciwko Egiptowi znalazły się razem.

Upadek faraona Chofry, króla Egiptu, został już wcześniej zapowiedziany (Księga Jeremiasza 44:30). Zapowiedziano także szersze spustoszenie Egiptu przez Nabuchodonozora (Księga Jeremiasza 43:10). Tutaj widzimy, jaką pomyślność Bóg miał dać Nabuchodonozorowi w walce z Egiptem. Bóg oddał mu ten kraj, aby mógł zabrać jego dobra i łupy (Księga Ezechiela 29:19, 20). Podbój miał przyjść łatwo, przy niewielkim rozlewie krwi i małym kosztem. Miał jednak przynieść bogate łupy, a Nabuchodonozor miał wywieźć wiele cennych rzeczy.

Wewnętrzne podziały Egipcjan z pewnością ułatwiły ich podbój. Kiedy ludzie zużywają siły na walkę między sobą, wspólny wróg szybko bierze ich wszystkich w niewolę. Jak wielkie nieszczęście przynosi wojna domowa! Jeremiasz zapowiedział, że Nabuchodonozor przywdzieje Egipt jak płaszcz, niczym pasterz zakładający swoje okrycie. Pokazuje to, jak bogaty i łatwy do zdobycia miał być ten łup.

Bóg miał też powód, by dać Nabuchodonozorowi to zwycięstwo. Miało ono być zapłatą za trud, jaki włożył w zdobycie Tyru (Księga Ezechiela 29:18, 20). Oblężenie było długie i kosztowne. Trwało trzynaście lat, a wojska chaldejskie przez cały ten czas ciężko pracowały, by przejąć miasto. Usypały groblę na części morza między Tyrem a lądem stałym i musiały pokonać wiele innych przeszkód, które zdawały się nie do przezwyciężenia. Wielki władca, który podejmuje się takiego zadania, często czuje się związany honorem i uważa, że musi je dokończyć bez względu na koszty. Z powodu podobnych wyobrażeń o honorze zmarnowano życie wielu tysięcy ludzi.

Podczas tego oblężenia głowy żołnierzy wyłysiały, a ramiona otarły się do krwi od dźwigania ciężarów i pracy w wodzie. Musieli zmagać się zarówno z silnym prądem morskim, jak i z potężnym miastem. Egipt, rozległe królestwo podzielone wewnętrznymi sporami, łatwo było podbić. Tyr, jedno zjednoczone miasto, trudno było sobie podporządkować. W sprawach tego świata jedne przedsięwzięcia posuwają się naprzód znacznie łatwiej niż inne.

Mimo tego ciężkiego trudu Bóg powiedział, że pracowali dla Niego (Księga Ezechiela 29:20). Powierzył im zadanie upokorzenia dumnego miasta i jego króla, choć oni sami nie zamierzali Mu służyć. Pokazuje to, że Bóg posługuje się nawet wielkimi i niegodziwymi władcami. Służą oni Jego zamysłom, nawet gdy realizują własne chciwe i ambitne plany. Bóg panuje nad wszystkim i tak kieruje wydarzeniami, by przynosiły Mu chwałę.

Nabuchodonozor nie otrzymał jednak zapłaty za oblężenie Tyru. Wydał wiele, by zdobyć miasto, a kiedy w końcu mu się to udało, spotkało go rozczarowanie. Tyr wysłał statkami swoje najcenniejsze dobra, a resztę wrzucił do morza, tak że zdobywcy znaleźli tylko puste mury. Często właśnie tak kończą się nadzieje ludzi skupionych na sprawach tego świata. To, czego najbardziej po nim oczekują, zwykle przynosi im rozczarowanie.

Dlatego Bóg dał Nabuchodonozorowi łupy Egiptu jako wynagrodzenie za służbę pod Tyrem. Bóg nigdy nie pozostawia bez zapłaty żadnej wykonanej dla Niego pracy. W taki czy inny sposób za nią odpłaca. Nikt nie rozpala ognia na Jego ołtarzu na próżno. Jednak służba ludzi, którzy kierują się światowymi ambicjami, przynosi im jedynie nagrodę tego świata. Wierni słudzy, którym naprawdę zależy na woli i chwale Boga, nie zadowoliliby się taką zapłatą.

Pomaga to zrozumieć, dlaczego niegodziwi ludzie często dobrze sobie radzą w tym życiu. Bóg wynagradza ich za jakąś pracę, do której ich wykorzystał. Otrzymują już swoją nagrodę. Nikt nie powinien im zazdrościć. Podbój Egiptu nazwano pełną nagrodą Nabuchodonozora, ponieważ w szerokim sensie dopełnił on jego władzy nad ówczesnym znanym światem. Egipt był ostatnim podbitym przez niego królestwem, a gdy został jego panem, stał się złotą głową.

Jest tu także obietnica miłosierdzia dla domu Izraela, które miało nadejść wkrótce. Kiedy przypływ osiąga najwyższy poziom, zaczyna opadać; podobnie dzieje się, gdy osiąga najniższy. Nabuchodonozor był u szczytu chwały, gdy podbił Egipt, ale w ciągu roku popadł w obłęd (Księga Daniela 4). Pozostał w tym stanie przez siedem lat, a rok lub dwa po odzyskaniu zdrowia umarł. Właśnie wtedy, gdy Nabuchodonozor był u szczytu potęgi, Izrael znajdował się w najgorszym położeniu, pogrążony w niewoli niczym martwe, wyschnięte kości. A jednak róg domu Izraela miał wypuścić pąki (Księga Ezechiela 29:21).

Zaczęła świtać nadzieja na ich wyzwolenie, a podczas niewoli mieli zaznać pewnej ulgi dzięki zaszczytom przyznanym ich książętom, nazywanym rogami domu Izraela, czyli oznakom jego siły i godności. Zaczęło się to spełniać, gdy Daniel i jego przyjaciele otrzymali wysokie stanowiska w Babilonie. Daniel zasiadał u bramy miasta, a Szadrach, Meszach i Abed-Nego zostali postawieni nad sprawami prowincji (Księga Daniela 2:49). Wszyscy pochodzili z królewskiego rodu i należeli do książąt (Księga Daniela 1:3). Stało się to w ciągu roku od podboju Egiptu. Wkrótce potem trzech z nich zyskało jeszcze większą sławę dzięki zaszczytowi, jakim Bóg obdarzył ich, ratując ich z ognistego pieca. Można to słusznie nazwać wypuszczeniem pąków przez róg domu Izraela. Kilka lat później obietnica spełniła się ponownie, gdy Jojakin, król Judy, został uwolniony i przywrócony do godności (Księga Jeremiasza 52:31, 32). Oba wydarzenia były znakami przychylności Boga wobec Izraela i zwiastowały lepszy czas.

Bóg miał także okazać miłosierdzie ich prorokom, mówiąc, że otworzy usta Ezechiela, by mógł przemawiać.

Choć nie zachowały się żadne późniejsze proroctwa Ezechiela, mamy powody sądzić, że nadal prorokował. Możliwe, że czynił to z większą swobodą i odwagą, gdy Daniel i jego towarzysze sprawowali władzę, ponieważ mogli go chronić nie tylko przed Babilończykami, lecz także przed niegodziwymi ludźmi z jego własnego narodu.

To dobry znak dla każdego ludu, gdy Bóg daje swoim sługom większą swobodę w głoszeniu, a ludzie wspierają ich i dodają im otuchy w tej pracy.