Księga Ezechiela 28:20 – znaczenie i zastosowanie

Chwała Boga jest Jego wielkim celem, zarówno w dobru, jak i w nieszczęściach, które przychodzą z ręki Pana. Widzimy to w tym fragmencie. Bóg zostanie otoczony chwałą przez zagładę Sydonu, miasta położonego niedaleko Tyru. Sydon był starszy od Tyru, ale mniej znaczący i zależny od niego, dlatego jego los był związany z losem Tyru.

Bóg mówi: „Jestem przeciwko tobie, Sydonie” i „zostanę otoczony chwałą pośród ciebie” (Księga Ezechiela 28:22). Mówi też, że ci, którzy nie chcieli uczyć się za pomocą łagodniejszych środków, poznają, że tylko On jest Panem, sprawiedliwym i zazdrosnym Bogiem, gdy wykona nad nimi sąd. W ten sposób ukaże swoją świętość. Mieszkańcy Sydonu zdają się bardziej oddawać bałwochwalstwu niż mieszkańcy Tyru, którzy zajmowali się handlem i utrzymywali kontakty z wieloma ludami, a przez to być może mniej ulegali uporczywym przesądom.

Mieszkańcy Sydonu byli znani z oddawania czci Asztarte. Salomon wprowadził ten kult do Izraela (Pierwsza Księga Królewska 11:5). Jezebel, córka króla Sydonu, sprowadziła do Izraela kult Baala (Pierwsza Księga Królewska 16:31). Mieszkańcy Sydonu bardzo znieważyli więc Boga. Teraz Bóg mówi: „Zostanę otoczony chwałą, ukażę swoją świętość”. Oznacza to, że Jego świętość stanie się widoczna i zostanie uczczona.

Mieszkańcy Sydonu żyli blisko Izraela, gdzie znano Boga, i mogli nauczyć się oddawać Mu cześć. Zamiast tego nakłaniali Izraelitów do bałwochwalstwa. Gdy Bóg ukazuje swoją świętość, zostaje też otoczony chwałą, bo Jego świętość jest Jego chwałą. A jeśli ludzie nie oddadzą Mu czci, zostanie On uczczony, gdy ich osądzi. Jego sądy dowodzą, że sprawiedliwie broni własnej czci i czci swojego ludu.

Sądami, które spadną na Sydon, będą wojna i zaraza — dwa niosące zagładę nieszczęścia (Księga Ezechiela 28:23). Są jak Boży posłańcy, wysłani, by wykonać powierzone im zadanie. Ulice miasta wypełnią się zarazą i krwią. Będą tam leżeć zmarli: jedni umrą od zarazy, być może nasilonej przez brak odpowiedniego pożywienia podczas oblężenia, inni zaś zginą od miecza wroga, najpewniej wojsk chaldejskich, gdy miasto zostanie zdobyte. Sąd dosięgnie również rannych. Kiedy umrą od odniesionych ran, będzie jasne, że spotkała ich należna kara.

Niektórzy rozumieją ten werset tak, że mieszkańcy zostaną ukarani mieczem, który ma siać zagładę ze wszystkich stron. To Bóg ich osądza i to On zwycięży. Sądy Boże spadną nie tylko na Tyr i Sydon, lecz także na wszystkich, którzy gardzili Jego ludem, Izraelem, i szydzili z jego cierpienia. Taki zarzut Bóg stawiał wówczas narodom sąsiadującym z Izraelem (Księga Ezechiela 28:26). Gdy lud Boży znajduje się pod karcącą ręką Boga, On nadal troszczy się o jego dobre imię. Dlatego nie pozostaje obojętny, gdy inni nim gardzą i pogłębiają jego udrękę, choć sam jest na swój lud tylko trochę rozgniewany (Księga Zachariasza 1:15). Bóg dostrzega swój lud także w trudnych czasach, dlatego nikt nie powinien traktować go z pogardą.

Bóg zostanie też otoczony chwałą, gdy przywróci swojemu ludowi dawne bezpieczeństwo i pomyślność. Grzechy Izraela przyniosły Bogu ujmę, a cierpienie ludu dało wrogom okazję do bluźnierstw (Księga Izajasza 52:5). Bóg jednak uleczy swój lud z grzechu i uwolni go od nieszczęść. Wtedy narody zobaczą, że jest w nim uczczony, a blask Jego świętości znów stanie się widoczny (Księga Ezechiela 28:25).

Izraelici powrócą do swojej ziemi. Bóg mówi, że zgromadzi dom Izraela spośród narodów, odpowiadając na modlitwę: „Wybaw nas, Panie, nasz Boże, i zgromadź nas spośród narodów” (Księga Psalmów 106:27), oraz wypełniając obietnicę: „Pan, twój Bóg, zgromadzi cię stamtąd” (Księga Powtórzonego Prawa 30:4). Gdy ich zgromadzi, przyprowadzi ich jako jeden lud do ziemi, którą dał swojemu słudze Jakubowi. Sprowadzając ich z powrotem, Bóg pamiętał o dawnej obietnicy. Prawo do tej ziemi nadal im przysługiwało, choć przez pewien czas byli z dala od niej. Ten, który dał ją wcześniej, może dać ją ponownie.

Izraelici będą też żyć tam w pokoju. Gdy znikną ci, którzy ich nękali, będą mogli mieszkać bez zagrożenia. Nie będzie już bolesnego ciernia ani raniącego kolca (Księga Ezechiela 28:24). Zamieszkają tam szczęśliwie, będą budować domy i zakładać winnice. Będą żyć bezpiecznie i spokojnie, bez nikogo, kto mógłby ich zastraszać lub zakłócać ich pokój (Księga Ezechiela 28:26).

Po wygnaniu lud ten nigdy w pełni nie zaznał takiej sytuacji, bo raz po raz niepokoił go któryś z wrogów. Także Kościół żyjący pod Ewangelią nigdy nie został całkowicie uwolniony od bolesnych cierni i udręk. Czasami jednak Kościół zaznaje odpoczynku, a wierzący zawsze mogą bezpiecznie mieszkać pod Bożą opieką i nie lękać się nieszczęścia. Pełne znaczenie tej obietnicy dopiero się urzeczywistni w niebiańskim Kanaanie, gdzie wszyscy święci zostaną zgromadzeni, wszystko, co wyrządza krzywdę, zostanie usunięte, a wszelki smutek i lęk przeminą na zawsze.