Księga Ezechiela 27:26 – znaczenie i zastosowanie

Widzieliśmy już Tyr w czasach jego pychy i powodzenia. Teraz widzimy jego upadek, tym dotkliwszy, że wcześniej zajmował tak wysoką pozycję w świecie. Nawet najpotężniejsze i najwspanialsze królestwa oraz państwa w końcu upadają. Każde ma wyznaczony czas, a nawet u szczytu potęgi zaczyna chylić się ku upadkowi. Zniszczenie Tyru przyszło nagle, jak słońce zachodzące w samo południe. Jego bogactwo, sława, okazałość i potęga sprawiły, że ruina była dla niego boleśniejsza, a dla wszystkich wokół bardziej wstrząsająca.

Przyjrzyjmy się najpierw temu, jak doszło do upadku Tyru (Księga Ezechiela 27:26). Miasto przypomina wielki, bogato załadowany statek, który rozbił się lub zatonął z powodu nieudolności swoich sterników. Wioślarze, czyli władcy i osoby kierujące sprawami publicznymi, przez błędne decyzje wyprowadzili je na głębokie i niebezpieczne wody. Ich złe rządy wciągnęły miasto w wojnę z Chaldejczykami, która doprowadziła do upadku państwa. Ich pycha oraz zniewaga czy wyzwanie rzucone Chaldejczykom rozgniewały Nabuchodonozora i skłoniły go do ataku. Potem, stawiając opór aż do samego końca, jeszcze bardziej go rozjuszyli, aż postanowił ich zniszczyć. Jak wschodni wiatr rozbił ich na pełnym morzu. To smutne, gdy ci, którzy stoją za sterem, zamiast bezpiecznie doprowadzić ludzi do portu, prowadzą ich na mieliznę.

Zwróćmy też uwagę, jak całkowity i rozległy miał być ten upadek. Wraz z Tyrem miało zostać pogrzebane całe jego bogactwo: skarby, targowiska i handel (Księga Ezechiela 27:27). W dniu upadku miasta mieli zatonąć z nim wszyscy, którzy od niego zależeli, czy to w handlu, na wojnie, czy w codziennych sprawach. Ci, którzy pokładają ufność w rzeczach stworzonych i budują szczęście na swoim majątku oraz działalności, nieuchronnie upadają, gdy upadają te rzeczy. Szczęśliwi są ci, którym pomocą jest Bóg Jakuba i którzy pokładają nadzieję w Panu, swoim Bogu, żyjącym na wieki.

Zwróćmy uwagę na żałobę, jaką miał wywołać upadek Tyru. Jego sternicy, czyli książęta i zarządcy, mieli dostrzec, jak źle kierowali sprawami i jak bardzo sami przyczynili się do własnej ruiny. W rozpaczy i ze wstydu mieli krzyczeć tak głośno, że zdawałoby się, iż drżą nawet okoliczne miejscowości (Księga Ezechiela 27:28). Niżsi urzędnicy, niczym żeglarze państwa, mieli zejść ze swoich stanowisk (Księga Ezechiela 27:29). Mieli lamentować nad Tyrem, bo ich zawiódł i nie utrzymał się tak długo, jak się spodziewali. Gorzkimi słowami mieli opłakiwać wspólną ruinę i własny w niej udział. Na znak potępienia samych siebie mieli sypać proch na głowy i tarzać się w popiele, jakby żegnali się z wszelkim pocieszeniem i przyjemnością. Mieli ogolić głowy, wyrywać sobie włosy i przywdziać wory zamiast szat z delikatnego lnu (Księga Ezechiela 27:31). Zamiast śpiewać, mieli płakać gorzkimi łzami. Takie straty bardzo trudno znieść ludziom, którzy przez długi czas żyli wygodnie i beztrosko.

Zauważmy również, że Tyr miał być wyśmiewany przez przypominanie jego dawnej sławy i pomyślności (Księga Ezechiela 27:32; Księga Ezechiela 27:33). Miasto niegdyś nazywane sławnym Tyrem miało teraz zostać nazwane Tyrem zniszczonym pośród morza. Ludzie mieli pytać: „Jakie miasto można porównać z Tyrem? Czy kiedykolwiek którekolwiek upadło z takiej wielkości w tak wielką nędzę?”. Był czas, gdy towary Tyru, zarówno te, które wytwarzał, jak i te, które przez niego przechodziły, płynęły morzami i docierały do najdalszych zakątków świata. Miasto zaopatrywało wielu ludzi i wzbogacało królów ziemi oraz ich królestwa. Wydaje się, że mieszkańcy Tyru uczciwie prowadzili nawet handel. Inni nie tylko dzięki nim żyli, lecz także się bogacili. Tyryjczycy nie pozbawiali ludzi zysku przez oszustwo, ale pomagali im się wzbogacać dzięki ogromnej ilości sprzedawanych towarów. Teraz jednak ci, których Tyr wzbogacił, mieli zostać zrujnowani razem z nim, jak często dzieje się w handlu (Księga Ezechiela 27:34). Gdy miasto zostaje rozbite, a wszystkie jego towary zagrabione, upadają też wszyscy, którzy byli z nim związani. Tak kończy się historia Tyru, który niegdyś wywoływał tak wielkie poruszenie w świecie. Jego wielki blask gaśnie w jednej chwili.

Wreszcie upadek Tyru miał jednych napełnić lękiem, a u innych wzbudzić pogardę, zależnie od tego, jak ich dotknął. Niektórzy mieli się bardzo przestraszyć i zaniepokoić, myśląc, że następni będą oni (Księga Ezechiela 27:35). Inni mieli syczeć na Tyr, szydząc z jego pychy, próżności i złego zarządzania oraz uznając, że zasłużył na swój upadek (Księga Ezechiela 27:36). Tyr cieszył się z upadku Jerozolimy, a teraz inni mieli cieszyć się z jego upadku. Gdy Bóg osądza grzesznika, ludzie także klaszczą w dłonie, syczą na niego i odsuwają go od jego miejsca (Księga Hioba 27:22–23). Czy to jest miasto, które nazywano doskonałością piękna?