Księga Ezechiela 26:15 – znaczenie i zastosowanie

Całkowite zniszczenie Tyru zostało tu opisane za pomocą mocnych, wyrazistych obrazów, które robią wielkie wrażenie. Prorok najpierw przypomina, jak wysoko Tyr niegdyś się wznosił i jak mało prawdopodobny wydawał się jego upadek. Wspomnienie dawnej wielkości sprawia, że obecny wstyd i nędza są jeszcze dotkliwsze. Tyr był słynnym miastem, dumnym „ukoronowaniem”, szanowanym przez narody i zdolnym samemu obdarzać innych szacunkiem (Księga Izajasza 23:8).

Był „zamieszkany przez morza”, to znaczy pełen morskich kupców i gości przybywających statkami z różnych stron. Przynosili Tyr bogactwa mórz i skarby ukryte w piasku. Miasto było potężne na morzu: przyjaciołom łatwo było do niego dotrzeć, a wrogom trudno je zaatakować. Morskie umocnienia sprawiały, że wydawało się nie do zdobycia, a jego duma i przepych budziły lęk wszędzie wokół. Ludzie podziwiali mieszkańców Tyru i bali się ich urazić. Ci, którzy znają własną siłę, często ulegają pokusie, by zastraszać słabszych.

Zobaczmy teraz, jak nisko Tyr zostaje strącony (Księga Ezechiela 26:19–20). Słynne miasto staje się pustkowiem, nie ma już w nim tłumów kupców. Miasto bez mieszkańców ledwie zasługuje na tę nazwę, a pozbawione opieki samo popada w ruinę. Tyr zostaje przedstawiony jak miasto zalane przez wezbrane wody, nad którym zamyka się głębia. Fale, które wcześniej go chroniły, stają się narzędziem jego zagłady.

Tyr zostaje strącony do krainy umarłych, pośród pogrzebanych miast dawnego świata oraz Sodomy i Gomory, które spoczywają pod Morzem Martwym. Można go też przyrównać do ludzi zmarłych od dawna, zapomnianych na powierzchni ziemi i niszczejących pod nią. Miasto zostanie upokorzone i obrócone w nicość. Stanie się jak dawne pustkowia i miasta zniszczone niegdyś w podobny sposób. Nikt nie odważy się odbudować go w tym samym miejscu, jakby nigdy nie istniało. Ludzie będą szukać Tyru, lecz go nie znajdą. W pobliżu może powstać nowe miasto o tej samej nazwie, ale dawny Tyr zniknie na zawsze.

Pokazuje to, że nawet najpotężniejsze miasta tego świata mogą podupaść i szybko obrócić się w nicość. Miejsca niegdyś sławne w historii mogą zniknąć tak doszczętnie, że następne pokolenia ledwie będą wiedziały, gdzie się znajdowały. W tym świecie nic, co powstało ludzką siłą, nie jest trwałe. W życiu przyszłym oczekujemy jednak miasta, które będzie stało na wieki i rozkwitało w doskonałej pełni przez całą wieczność.

Mieszkańcy Tyru zostają też ukazani jako ludzie pogrążeni w wielkim cierpieniu (Księga Ezechiela 26:15). W mieście dochodzi do rzezi, ginie wielu ludzi, w tym także przywódcy. Zapewne podczas zdobycia miasta większość mieszkańców została zabita. Ranni wołali do zdobywców o litość, ale ich błagania pozostały bez odpowiedzi. Jedyną okazaną im łaską było szybkie położenie kresu cierpieniu.

Upadek Tyru napełnia trwogą także wszystkie sąsiednie krainy. Na wieść o jego zagładzie drżą wyspy (Księga Ezechiela 26:15). Przypomina to wstrząs, jaki następuje, gdy upada wielki kupiec, a wszyscy z nim związani zaczynają obawiać się własnych strat. Kiedy ludzie widzą, że ktoś nagle zbankrutował i ma długów znacznie więcej, niż jest w stanie spłacić, zaczynają się bać, że ich spotka to samo. Dlatego wyspy, które czuły się bezpieczne na morzu, drżą, gdy upada Tyr, i pytają: „Co stanie się z nami?”. Jeśli wyciągną z tego wnioski, przestaną czuć się tak pewnie i z bojaźnią spojrzą na sądy Boże. Upadek wysokiej wieży wstrząsa ziemią wokół niej. Zagłada Tyru dała się odczuć na wyspach Morza Śródziemnego, gdzie wielu ludzi prowadziło interesy i utrzymywało z miastem stałe kontakty.

Poruszeni są również książęta morza. Mogą to być władcy wysp albo zamożni kupcy i kapitanowie statków, którzy żyli jak książęta (Księga Izajasza 23:8). Schodzą ze swoich tronów, porzucając godność i oznaki wysokiej pozycji. Zdejmują szaty i przywdziewają strój wyrażający trwogę, jakby odzienie z wora, które przyprawia ich o dreszcze. Siadają na ziemi zawstydzeni i pogrążeni w smutku, drżąc z powodu tego, co spotkało Tyr, i z obawy, że ich samych może spotkać to samo. Jeśli Tyr nie jest bezpieczny, to która wyspa jest? Zanoszą lament nad jego losem i opłakują upadek żałobnymi pieśniami i utworami (Księga Ezechiela 26:17). Wołają: „Jakże zostałeś zniszczony!”.

Upadek Tyru głęboko ich zaskoczy, bo miasto wydawało się bezpieczne zarówno dzięki położeniu, jak i ludzkiej pomysłowości. Słynęło z mądrości, opływało w bogactwo i przez długi czas potrafiło odpierać ataki. A jednak w końcu zostało zdobyte. Bóg mówi: „Uczynię z ciebie postrach” (Księga Ezechiela 26:21). Bóg słusznie może uczynić jakiś lud ostrzeżeniem dla innych przez niezwykły i nagły wymiar kary, jeśli ten lud sam stał się postrachem, nadużywając swojej potęgi. Tyr wzbudzał lęk, a teraz sam staje się przerażającym przykładem.

Upadek Tyru napełni ich również wielkim żalem. Zanoszą lament nad miastem, bo uważają, że wielka szkoda, iż tak bogate i wspaniałe miejsce legło w ruinie.

Gdy zburzono Jerozolimę, święte miasto, ludzie nie opłakiwali jej w ten sposób. Dla wielu przechodniów nie znaczyła nic, jak czytamy w Księdze Lamentacji 1:12. Kiedy jednak upadł Tyr, miasto handlowe, wszyscy go opłakiwali. Pokazuje to, że ludzie miłujący świat bardziej boleją nad stratą wielkich ludzi niż dobrych.

Ten upadek miał też być dla nich donośnym ostrzeżeniem. W dniu upadku Tyru ogarnie ich drżenie, bo będą sądzić, że następna kolej przypadnie im. Jeśli upaść może cedr, niech zadrżą jodły. Upadek innych powinien obudzić nas z fałszywego poczucia bezpieczeństwa. Śmierć lub upadek innych powinny powściągać naszą dumę, gdy wyobrażamy sobie, że nasza siła jest niezachwiana.

Zagłada Tyru staje się jeszcze dotkliwsza na tle nadziei na odnowę Izraela. Tyr zatonie, gdy Bóg przywróci chwałę ziemi żyjących (Księga Ezechiela 26:20). Ziemię świętą nazywa się ziemią żyjących, bo tylko święci są naprawdę żywi. Tam, gdzie składane są żywe ofiary żywemu Bogu i gdzie rozbrzmiewa żywe Słowo Boże, jest ziemia żyjących. Dawid miał nadzieję oglądać tam dobroć Pana (Księga Psalmów 27:13). W tym sensie ziemia święta wskazywała na niebo, które jest prawdziwą ziemią żyjących.

Nawet jeśli ziemia żyjących przez pewien czas zostanie okryta hańbą, Bóg na nowo przywróci jej chwałę. Chwała, która odeszła, powróci, a odzyskanie tego, co utracono, stanie się częścią jej czci. Sam Bóg będzie chwałą krain należących do żyjących. Tym dotkliwsza będzie niedola tych, którzy należą do krainy umierających, tych, którzy nieustannie umierają. Będą patrzeć na szczęście tych, których trwałym udziałem jest ziemia żyjących. Tak jak bogacz cierpiał męki i widział Łazarza na łonie Abrahama, tak Tyr ujrzy chwałę przywróconą ludowi Bożemu na ziemi żyjących.