Księga Ezechiela 25:8 – znaczenie i zastosowanie

Teraz oskarżone zostają jeszcze trzy narody sąsiadujące z Izraelem, które były mu wrogie. Zostają uznane za winne i skazane na zagładę, ponieważ przyczyniły się do upadku Jerozolimy i cieszyły się z niego. Pierwszym z nich są Moabici. Wspomniano tu razem z nimi Seir, krainę zamieszkaną przez Edomitów (Księga Ezechiela 25:8), ponieważ Edomici mówili to samo co Moabici. Później zostaną osądzeni osobno (Księga Ezechiela 25:12).

Najpierw zwróćmy uwagę na grzech Moabitów. Mówili, że dom Judy jest taki jak wszystkie inne narody. Cieszyli się, że Izrael odwrócił się od Boga i oddawał cześć bożkom, oraz mieli nadzieję, że religia Judy wkrótce zniknie. Kiedy ludzie podający się za naśladowców Boga prowadzą złe życie, dają wrogom prawdziwej religii powód, by sądzić, że ta upadnie i zostanie zapomniana. Moabici powinni jednak wiedzieć, że choć wielu mieszkańców Judy postępowało jak inne narody, wśród nich wciąż pozostała wierna reszta. Wiara Judy nie miała zniknąć pośród narodów, lecz zachować swoją odrębność, aż Bóg nada jej lepszy kształt.

Moabici cieszyli się także z nieszczęść Izraela. Uważali, że Juda nie różni się od innych narodów, a jej Bóg nie potrafi jej ocalić lepiej niż bogowie tamtych narodów. Szydzili z obietnic, którym ufała Juda, i z cudów przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Gardzili Judą, bo uznali, że zniżyła się do poziomu innych narodów. Ci, którzy oceniają wyłącznie na podstawie widocznych wydarzeń, szybko dochodzą do wniosku, że lud Boży wszystko utracił, kiedy przestaje odnosić doczesne sukcesy. To nieprawda. Wierni, nawet gdy cierpią i przebywają na wygnaniu pośród innych narodów, wciąż mają w sobie łaskę i pocieszenie, które ich wyróżniają. To samo wydarzenie może wyglądać podobnie w życiu sprawiedliwych i niegodziwych, a jednak w rzeczywistości ma dla nich zupełnie inne znaczenie.

Przyjrzyjmy się teraz karze za ten grzech. Ponieważ Moabici szydzili z zagłady Judy, ich własna ziemia miała zostać spustoszona tak jak ziemia Ammonitów, którzy dopuścili się podobnej winy (Księga Ezechiela 25:9–10). Bóg zapowiada, że odsłoni bok Moabu, obnaży jego ramię i zburzy jego umocnienia, tak aby stał się łatwym łupem dla napastników. Miasta na pograniczu, stanowiące o sile i bezpieczeństwie Moabu, miały zostać zburzone przez Babilończyków i pozostać bez ochrony. Niektóre z wymienionych miast były chlubą tej ziemi, a Moabici chełpili się, że są bezpieczne i nie do zdobycia. Mimo to miały upaść, zostać opuszczone, zdradzone albo dostać się w ręce wroga, pozostawiając cały kraj bezbronny. Ci, którzy ufają obronie innej niż Boża moc, opieka i obietnica, pewnego dnia zawstydzą się swojej pychy.

Bóg wskazuje również, kto obejmie tę ziemię. Ludy ze wschodu, które miały posiąść kraj Ammonitów, miały zająć także Moab. Pan, który panuje nad wszystkimi ziemiami, miał im ją dać, bo oddaje królestwa, komu chce. Arabowie, spokojni pasterze mieszkający w namiotach, mieli objąć ziemię Moabu, choć Moabici byli żołnierzami, wojownikami i wprawnymi myśliwymi. Babilończycy mieli zdobyć ten kraj w walce, a Arabowie zamieszkać w nim w pokoju. O Ammonitach Bóg mówi, że przestaną być wspominani pośród narodów (Księga Ezechiela 25:10), ponieważ przyczynili się do zabójstwa Gedaliasza (Księga Jeremiasza 40:14). O Moabie zaś mówi, że wykona nad nim sąd. Moabici odczują gniew Boga, choć być może nie w takim stopniu jak Ammonici. Kara będzie jednak wystarczająca, by pokazać, że Pan jest Bogiem, że Bóg Izraela ma moc i że Jego przymierze z ludem nie zawiodło.

Drugą grupę stanowią Edomici, potomkowie Ezawa, których ród od dawna pozostawał w konflikcie z rodem Jakuba. Ich grzech został opisany w Księdze Ezechiela 25:12. Podobnie jak Moabici i Ammonici cieszyli się z klęski Judy, ale wykorzystali też jej słabość, by wyrządzić jej rzeczywistą krzywdę. Prawdopodobnie najeżdżali pogranicze i plądrowali kraj. Edomici wystąpili przeciw domowi Judy, mszcząc się na nim. Dawno wcześniej podlegali Żydom, zgodnie z zapowiedzią, że starszy będzie służył młodszemu. Za panowania Jehorama zbuntowali się, a Amazjasz później dotkliwie ich ukarał (Druga Księga Królewska 14:7). Teraz szukali zemsty za tamte wydarzenia. Chcieli wyrównać dawne rachunki, podburzali Babilończyków przeciw Jerozolimie, wołając, by ją zburzyć (Księga Psalmów 137:7), a także zabijali tych, którzy zdołali uciec, jak zapowiada proroctwo Abdiasza. Nazwano to zemstą za zemstę, co pokazuje, jak zawzięci i okrutni byli Edomici: odpłacali Żydom z nawiązką. Było to poważne wykroczenie. Mszczenie się na bracie jest wielkim grzechem przeciw Bogu, który powiedział, że zemsta należy do Niego. Zakazuje nam mścić się, a nawet żywić urazę. Nawet jeśli Juda wcześniej surowo traktowała Edom, podły był odwet wymierzony w chwili, gdy Juda była bezsilna. Żydzi otrzymali też władzę nad Edomem, więc Edomici nie mieli prawa się mścić. Szczególnie haniebne było podtrzymywanie dawnej nienawiści, skoro Bóg nakazał swojemu ludowi, by nie nienawidził Edomity (Księga Powtórzonego Prawa 23:7).

Posłuchajmy teraz wyroku nad Edomitami. Bóg mówi, że wyciągnie rękę przeciw Edomowi (Księga Ezechiela 25:13). Ich ziemia miała opustoszeć od Temanu na południu aż po Dedan na północy. Wojna miała ogarnąć cały kraj. Ponieważ Edomici się mścili, Bóg miał wymierzyć im swoją pomstę (Księga Ezechiela 25:14). Ci, którzy nie pozostawiają zemsty w rękach Boga, powinni liczyć się z tym, że On sam ich osądzi. Ci zaś, którzy odrzucają wiarę w Jego pomstę i nie odczuwają przed nią bojaźni, poznają ją i jej doświadczą. Osąd nie będzie zależał od słabości ludzkich narzędzi, których Bóg użyje, lecz od mocy ręki, która je posyła.

Edomici mścili się na Izraelu, a Bóg miał odpowiedzieć własną pomstą, dokonując jej za pośrednictwem Izraela. Edomici ciężko ucierpieli z rąk Babilończyków; zapewne do tego odnosi się Księga Jeremiasza 49:8. Później pojawiła się też obietnica, że wybawcy przyjdą na górę Syjon i osądzą górę Ezawa (Księga Abdiasza 1:21). Odkupiciel Izraela miał przyjść z Bosry w szatach splamionych krwią (Księga Izajasza 63:1).

Wskazuje to na obietnicę, że Izrael podniesie się na tyle, by powściągnąć pychę sąsiadów. Widzimy to później, gdy Juda Machabeusz walczył z potomkami Ezawa w Idumei, dotkliwie ich pokonał, osłabił ich pewność siebie i zabrał ich łupy (Pierwsza Księga Machabejska 5:3). Józef Flawiusz podaje również, że Hyrkan zmusił Edomitów do płacenia daniny Izraelowi (Dawne dzieje Izraela 13.257). Warto dostrzec sprawiedliwość Bożych wyroków. Bóg nie tylko karze tych, którzy czynili zło, ale czasami posługuje się w tym celu właśnie ludźmi, których skrzywdzili.

Filistyni postępowali podobnie. Ich grzech przypominał grzech Edomitów. Mścili się na Izraelitach i działali ze złośliwością, chcąc nie tylko sprawiać im przykrość, lecz także ich zniszczyć. Była to dawna nienawiść (Księga Ezechiela 25:15) — uraza, którą żywili od dawna i zamierzali nadal podsycać.

Nie potrafili uwolnić się od gniewu. Uczynili zemstę swoim zajęciem, jakby złośliwość była ich rzemiosłem. Trwale postępowali w ten sposób, a ich serca były wypełnione zawziętością. Kara miała odpowiadać ich grzechowi. Ci, którzy chcieli zniszczyć lud Boży, sami mieli zostać unicestwieni i zniszczeni (Księga Ezechiela 25:16). Ci, którzy szukali zemsty, mieli doświadczyć wielkiej pomsty Boga (Księga Ezechiela 25:17).

Proroctwo to spełniło się, gdy armia chaldejska spustoszyła tę ziemię niedługo po zburzeniu Jerozolimy, zgodnie z zapowiedzią zawartą w Księdze Jeremiasza 47:1–7. Zadziwiające, że te narody, graniczące z Izraelem, nie przestraszyły się sukcesów Chaldejczyków i nie zaczęły obawiać się o siebie. Kiedy dom sąsiada staje w ogniu, należy szybko zabezpieczyć własny. Ich bezbożność i złośliwość zaślepiły ich jednak, aż wyroki Boga pokazały, że niebezpieczeństwo dosięgało ich kolejno i że poczucie bezpieczeństwa nie czyniło ich bezpieczniejszymi.