Księga Ezechiela 23:22 – znaczenie i zastosowanie

Jeruzalem zostaje przedstawione jako Oholiba, ponieważ postąpiła jak wiarołomna zdrajczyni wobec swego prawowitego Pana, Boga nieba. Nie żyła w bojaźni Bożej, lecz uległa podszeptom diabła. Odwróciła się od wierności Bogu, knuła przeciw Jego panowaniu i zawierała przymierza z Jego wrogami, z ludami, które uważały się za bogów. Wszystko to czyniła, gardząc Jego czcią i władzą.

Gdy jednak ją oskarżono, broniła się: „Nie jestem skalana, nie chodziłam za Baalami”. Dowody potwierdziły jej winę, nie miała więc już żadnej prawdziwej obrony. Teraz zostaje ogłoszony wyrok. Dawni sprzymierzeńcy staną się jej oprawcami. Chaldejczycy, których niegdyś zabiegała o względy, by wspólnie z nimi grzeszyć, zostaną podburzeni przeciw niej, choć później się od nich odwróciła i zerwała z nimi przymierze.

Nazwani są jej kochankami, a zarazem tymi, których nienawidzi. Grzeszna miłość często szybko przeradza się w nienawiść, jak stało się w przypadku Amnona i Tamar. Silne, nieopanowane namiętności potrafią gwałtownie przechodzić od jednej skrajności do drugiej. Ludzie rządzeni przez namiętności często stają się równie wrogo nastawieni do tego, czego wcześniej pragnęli, jak byli tym wcześniej zauroczeni. Dlatego nie przywiązujmy się zbyt mocno do ziemskich uczuć. Kochajmy, pamiętając, że może nadejść chwila, gdy trzeba będzie się od nich odłączyć.

Wojska Chaldejczyków nadciągną przeciw Jeruzalem ze wszystkich stron. Będą wśród nich ludzie z wielu narodów, znakomici dowódcy i słynni wojownicy. Ich potęga i splendor mogły niegdyś wydawać się atrakcyjne, gdy przybywali jako przyjaciele, lecz teraz okażą się o wiele groźniejsi jako wrogowie posłani, by ukarać zdradę i sprowadzić zagładę.

Nadciągną z całą siłą militarną: z rydwanami, wozami, bronią i zapasami, a także z licznym, dobrze uzbrojonym wojskiem. Bóg mówi: „Postawię przed nimi sprawę do osądzenia”, co oznacza, że będą mieli po swojej stronie zarówno sprawiedliwy powód, jak i siłę. Król Babilonu miał uzasadniony powód do wojny, ponieważ Juda złamała zawarte z nim przymierze. Osądzą więc Jeruzalem zarówno jako narzędzia Boga, jak i zgodnie z prawem narodów, za jej wiarołomne postępowanie wobec nich.

Będą też prowadzić tę wojnę z wielkim gniewem i żądzą zemsty. Ponieważ będzie to wojna odwetowa, potraktują Jeruzalem z nienawiścią. Grzeszna nienawiść rodzi nienawistne traktowanie w odpowiedzi. Jeśli ktoś nienawidzi innych, nie powinien się dziwić, gdy oni również zaczną go nienawidzić.

Poprowadzi ich sam Bóg, a Jego zazdrość połączy się z ich gniewem. Żar Jego zazdrosnego gniewu rozpali ich wściekłość. Sama ludzka furia jest straszna, ale jaka nadzieja pozostaje, jeśli także Bóg zwraca się przeciw nam? Jeśli ludzie są wobec nas okrutni, lecz Bóg jest po naszej stronie, nie mogą wyrządzić nam prawdziwej krzywdy. Jeśli jednak również Bóg występuje przeciw nam, nasza zagłada jest pewna.

Wyrok zostaje następnie szczegółowo opisany. Wszystko, co Jeruzalem posiada, zostanie zagarnięte. Odzież i klejnoty, którymi przyciągała swoich kochanków, zostaną jej odebrane. Zabrane będą wszystkie dobra zdobyte jej pracą, a ona sama zostanie naga i ogołocona. Zrujnowane zostaną zarówno miasto, jak i okoliczne ziemie, a całe ich bogactwo zostanie zrabowane.

Jej dzieci pójdą do niewoli. Synowie i córki zostaną zabrani i uczynieni niewolnikami, ponieważ są dziećmi hańby i niewierności, niegodnymi przywilejów Izraela. Jeruzalem zostanie także napiętnowane i pohańbione. Nos i uszy zostaną odcięte, będą znakiem nierządnicy i sprawią, że na zawsze pozostanie wzgardzona. Może to wskazywać na okrucieństwo żołnierzy chaldejskich, którzy prawdopodobnie dopuszczali się barbarzyńskiej przemocy wobec Żydów. Niektórzy odczytują ten obraz symbolicznie: nos miałby oznaczać królewską godność, a uszy — kapłaństwo.

Jeruzalem zostanie publicznie odsłonięte w hańbie. Jej rozwiązłość i nierząd wyjdą na jaw. Gdy przestępcy są karani, przypomina się ich dawne zbrodnie, by jeszcze bardziej ich pohańbić. To, co było ukryte, zostanie ujawnione, a dawne czyny znowu będą wspominane. W końcu Jeruzalem zostanie całkowicie zniszczone. Ci, którzy przetrwają głód i zarazę, polegną od miecza, a pozostałe domy, które nie zostały wcześniej zrujnowane, zostaną spalone. Taki będzie koniec Jeruzalem.

Ponieważ Jeruzalem naśladowało grzechy Samarii, musi się spodziewać jej losu. Sędziowie, wydając wyrok, często odwołują się do wcześniejszych spraw; tutaj podobnie postępuje Bóg. Jeruzalem kroczyło drogą swojej siostry, choć widziało śmiertelne skutki niegodziwości Samarii. Dlatego Bóg poda Jeruzalem kielich Samarii, kielich gniewu Pana, który napełni ją drżeniem.

Kielich ten jest głęboki i szeroki, pełen Bożego gniewu i cierpienia, które z niego wynika. Przypomina kielich opisany w Księdze Jeremiasza 25:15–16. Kielich Bożego sądu mieści wiele, a ci, którzy będą musieli z niego pić, przekonają się, jak jest pełny. Jeruzalem wypije go do dna — nie dlatego, że będzie to przyjemne, lecz dlatego, że zostanie do tego zmuszone. W udręce będzie gryzło i rozbijało skorupy kielicha i szarpało własne ciało w gorzkim gniewie, bo Pan tak powiedział i nie będzie ucieczki.

Jeruzalem upije się tym kielichem, zachoruje i opadnie z sił, jak pijacy, którzy zataczają się, potykają i są bliscy upadku (Księga Ezechiela 23:33). „Napełnisz się upojeniem i smutkiem”. Pijaństwo niesie ze sobą smutek, a tutaj oznacza zupełny zamęt i przerażenie. Zastanawia, że coś tak gwałtownego i sprzecznego z naturą, coś, co hańbi człowieka i odbiera mu rozsądek, pozostaje dla wielu ulubionym grzechem. Ludzie niszczą duszę, by szkodzić własnemu ciału. Kto zaznaje tak wielkiego nieszczęścia i smutku? (Księga Przysłów 23:29).

Upita Jeruzalem stanie się też pośmiewiskiem wszystkich wokół (Księga Ezechiela 23:32). Będzie wyśmiewana i wyszydzana, a wszystko, co zrobi, okaże się nierozsądne. Gdy Bóg zamierza doprowadzić naród do zguby, sprawia, że jego sędziowie tracą rozeznanie, a jego przywódcy stają się przedmiotem pogardy (Księga Hioba 12:17, 21).

W tym wszystkim okaże się, że Bóg postępuje sprawiedliwie, a przez te wydarzenia Jeruzalem zostanie skorygowane. Ostatecznym skutkiem będzie chwała Boga i dobro Jeruzalem. Jego niegodziwość była wielka i w pełni uzasadnia to, co Bóg na nie sprowadzi (Księga Ezechiela 23:30). „Uczynię ci to, ponieważ jak nierządnica chodziłaś za narodami”, a także (Księga Ezechiela 23:35) dlatego, że „zapomniałaś o Mnie i odwróciłaś się do Mnie plecami”. Zapominanie o Bogu i traktowanie Go z pogardą, mimo że ma nas na oku i sprawuje nad nami władzę, leży u źródła wszelkiego fałszywego i niewiernego odchodzenia od Niego. Ludzie gonią za bożkami, bo zapominają o Bogu i o swoim obowiązku wobec Niego. Nie mogliby z takim pożądaniem i upodobaniem patrzeć na pułapki grzechu, gdyby wcześniej nie odwrócili się od Boga, jakby nie zasługiwał na ich uwagę. Gdy ludzie tak głęboko znieważają Boga, jak mogą uniknąć tego, że w końcu spotka ich odpłata? „Musisz też ponieść karę za swoją rozwiązłość i nierząd” — to znaczy, że za nie wycierpisz, a cała wina spadnie na ciebie. Do zguby wystarczy człowiekowi ciężar jego własnych grzechów. Ci, którzy nie chcą porzucić rozwiązłości i nierządu, będą musieli je dźwigać.

Jeruzalem stanie się też lepsze, o wiele lepsze, a ten ogień, choć wielu zniszczy, oczyści resztę (Księga Ezechiela 23:27). „Położę kres twojej rozwiązłości”. Sądy, które spadną na lud z powodu grzechów, odłączą go od nich i w końcu nauczą go mówić: „Cóż jeszcze mamy wspólnego z bożkami?”. Zwróć uwagę, jak głęboko zakorzeniona była ta choroba: „Twój nierząd zaczął się w ziemi egipskiej”. Skłonność do bałwochwalstwa pojawiła się wcześnie, stała się nawykiem i była długo praktykowana. Niemal zaczęto uważać, że można ją zachować, bo trwała od tak dawna.

Jednak uzdrowienie będzie całkowite. Choć grzech zapuścił korzenie, Bóg sprawi, że dobiegnie końca. Lud już nie podniesie oczu ku bożkom i nie będzie z upodobaniem wspominał Egiptu. Będzie unikać każdej okazji do popadnięcia w ten grzech. Nie będzie nawet patrzył na bożka, by jego serce nie poszło za tym, co widzą oczy. Porzuci także wszelkie wewnętrzne upodobanie do bałwochwalstwa. Nie będzie wspominał Egiptu ani zachowywał przywiązania do bożków, które od początku cechowało jego naród. Izraelici przejęli ten grzech wskutek skażenia ludzkiej natury, gdy byli niewolnikami w Egipcie, a dzięki łasce Boga porzucił go w Babilonie, gdzie to karcenie przyniosło błogosławiony skutek: usunęło grzech. Przed niewolą żaden naród, biorąc wszystko pod uwagę, nie był silniej skłonny do bałwochwalstwa niż Izrael. Po niewoli żaden naród nie sprzeciwiał się bożkom i ich kultowi mocniej niż on. Do tego stopnia, że nawet dziś kult wizerunków spotykany w Kościele rzymskim umacnia w Żydach uprzedzenie do religii chrześcijańskiej.