Księga Ezechiela 23:1 – znaczenie i zastosowanie

Bóg wielokrotnie mówił Ezechielowi, a przez niego także ludowi, o tej samej sprawie. Teraz Jego słowo powraca, bo Bóg powtarza tę samą prawdę raz, drugi i wiele razy, a ludziom wciąż trudno ją dostrzec. Aby pokazać grzesznikom zło grzechu oraz niebezpieczeństwo i nieszczęście, które on sprowadza, Bóg musi powtarzać to wciąż na nowo. Tak niechętnie stajemy wobec prawdy o sobie.

Grzesznicami, które zostają tu zdemaskowane, są dwie kobiety — dwa królestwa, siostrzane królestwa Izraela i Judy. Były córkami jednej matki, ponieważ przez długi czas stanowiły jeden lud. Królestwo Salomona było tak rozległe i ludne, że zaraz po jego śmierci rozpadło się na dwie części. Jeszcze przed podziałem Izraelici uprawiali nierząd w Egipcie, czyli byli winni bałwochwalstwa, jak pokazano wcześniej (Księga Ezechiela 20:8). Pismo Święte posługuje się obrazem nieczystości seksualnej, by ukazać grzechy, które szczególnie gniewają Boga i prowadzą lud do zguby. Pokazuje to, jak poważny jest taki grzech. Należy do najgorszych, skoro często porównuje się z nim inne ciężkie grzechy. Powinno nas to skłaniać do odrzucenia wszelkiej cielesnej pożądliwości, każdego jej przejawu i każdego kroku w jej stronę. Grzech ten występuje przeciw duszy, zwodzi grzeszników i uwodzi ich, odciąga ich myśli od Boga i od wszystkiego, co dobre, niszczy sumienie, sprawia, że stają się odrażający w oczach czystego i świętego Boga, a w końcu pogrąża ich w zgubie i ruinie.

Gdy oba królestwa się rozdzieliły, zmieniły się też ich nazwy. Izrael zostaje nazwany starszą siostrą, ponieważ jako pierwszy odłączył się od rodu królów i kapłanów ustanowionego przez Boga. Należało do niego dziesięć plemion, podczas gdy Juda obejmowała tylko dwa. Bóg mówi o obu królestwach: należały do Niego, ponieważ pochodziły od Abrahama, przyjaciela Boga, i Jakuba, którego Bóg wybrał. Były związane z Bogiem przymierzem i nosiły znak obrzezania, pieczęć tego przymierza. Należały do Niego, dlatego ich odstępstwo było ciężką winą. Było przywłaszczeniem tego, co należało do Boga, haniebną niewdzięcznością wobec największego dobroczyńcy i zdradzieckim złamaniem najświętszych zobowiązań.

Ludzie, którzy uważali się za lud Boży, a potem odwracają się od Niego, mają znacznie więcej do rozliczenia niż ci, którzy nigdy tego nie wyznawali. Bóg mówi, że należały do Niego, były z Nim związane jak żona z mężem i rodziły Mu synów oraz córki. Wielu spośród nich oddawało się sprawie Bożej czci i służyło Bogu. Byli siłą i ozdobą tych królestw, tak jak dzieci są chlubą rodzin, z których pochodzą. W tym obrazie Samaria i królestwo Izraela otrzymują imię Oholá, oznaczające „jej własny namiot”, ponieważ miejsca kultu, które ustanowiły, były ich własnym wyborem i pomysłem. Bóg nigdy ich nie uznał. Niektórzy tłumaczą to wyrażenie jako „jej namiot dla niej samej”, czyli: niech go zatrzyma i poniesie konsekwencje. Jerozolima i królestwo Judy otrzymują imię Oholiba, oznaczające „mój namiot jest w niej”, ponieważ ich świątynia była miejscem, które sam Bóg wybrał dla swojego imienia. Uznał ją za swoją i uczcił ich znakami swojej obecności. Niektórzy należący do Boga i wyznający Jego imię cieszą się większymi przywilejami niż inni. Te większe przywileje powiększają ich winę, jeśli się od Boga odwracają. Ci, którzy mieli mniej przywilejów, również nie są jednak niewinni.

Następnie opisana zostaje zdrada Izraela wobec Boga. Oholá uprawiała nierząd, choć należała do Boga. Chociaż dziesięć plemion opuściło dom Dawida, Bóg nadal uważał je za swoje. Jeroboam zgrzeszył, stawiając złote cielce i prowadząc Izrael do grzechu, ale Bóg nie odrzucił Izraela całkowicie, dopóki Izraelici oddawali cześć wyłącznie Bogu Izraela, choć czynili to niewłaściwie, posługując się wizerunkami. Droga grzechu prowadzi jednak w dół. Oholá zwróciła się ku kultowi Baala (Pierwsza Księga Królewska 16:31), stawiając tego fałszywego boga na równi z Panem (Pierwsza Księga Królewska 18:21). Jak bezwstydna cudzołożnica, która pożąda kochanków ze względu na ich bogate stroje i imponujący wygląd albo młodość i urodę, Oholá zapragnęła Asyryjczyków. Nosili niebieskie szaty, zajmowali stanowiska dowódców i władców, wydawali się więc atrakcyjni i godni podziwu. Oholá zachwycała się sąsiadami, zwłaszcza Asyryjczykami, których potęga sięgała jej granic. Podziwiała ich bożki i oddawała im cześć. Zachwycały ją przepych ich dworów i siła militarna, więc próbowała zawierać z nimi sojusze na wszelkich warunkach, jakby nie mogła zaufać własnemu Bogu. Jeden z królów Izraela dał nawet królowi Asyrii tysiąc talentów, by zyskać jego poparcie (Druga Księga Królewska 15:19). Oholá pożądała wybranych ludzi Asyrii, uznając ich za godnych zaufania i przydatnych w służbie publicznej, a oddając się ich bożkom, stała się nieczysta.

Każda istota, na której skupiamy miłość, którą czcimy ponad Boga i której ufamy, staje się dla nas bożkiem. A wszystko, co czynimy bożkiem, kala nas. Ostrzeżenie sięga samych początków historii Izraela: nie porzucił on nierządu, który przyniósł z Egiptu (Księga Ezechiela 23:8). O bałwochwalstwie Izraelitów w Egipcie nie wolno było zapomnieć, zwłaszcza że żyli wtedy pod władzą okrutnych panów i nadzorców. Jak zauważyli niektórzy, gdy szatan chełpił się, że przemierzył ziemię, jakby cała do niego należała, Bóg nie wskazał na swój lud przebywający wówczas w Egipcie, bo Izraelici stali się bałwochwalcami i nie mogli być powodem do chluby. Zamiast nich wskazał na Hioba z ziemi Uz. Zepsuta skłonność obecna w Izraelu już u zarania jego dziejów obrazuje zepsucie, z którym przychodzimy na świat. Pokazuje silną skłonność, jaką wszyscy mamy ku światu i cielesności, podobną do skłonności Izraela ku bałwochwalstwu. Była w nim od początku, a później zarzucano mu, że nie porzucił grzechów przyniesionych z Egiptu. Te zepsute pragnienia nie ustępowały, choć Egipt był domem niewoli. Podobnie grzeszne pragnienia i skłonności, które przynosimy ze sobą na świat, nie znikają po prostu same. Nadal je nosimy, choć grzech, w którym się rodzimy, jest źródłem wszystkich cierpień ludzkiego życia.

Królestwo Izraela zostało zniszczone z powodu tego odstępstwa od Boga. Bóg mówi, że wydał Izraela w ręce jego kochanków (Księga Ezechiela 23:9–10). Najpierw sprawiedliwie wydał je na pastwę własnej pożądliwości. Tak jak w przypadku Efraima, który związał się z bożkami: niech pozostanie z nimi. Potem wydał je również w ręce tych kochanków.

Sąsiednie narody, których bożki Izrael naśladował i których przyjaźni ufał, stały się narzędziami jego zagłady. Asyryjczycy, których od dawna podziwiał, szybko znaleźli słaby punkt kraju, odebrali mu piękno i obronę, pozostawiając go bezbronnym i wystawionym na niebezpieczeństwo. Uprowadzili jego synów i córki na wygnanie, zabili jego mieszkańców mieczem i doprowadzili to królestwo do całkowitego upadku.

Pełny opis tej historii znajduje się w Drugiej Księdze Królewskiej 17:6 i następnych wersetach. Ukazano tam wyraźnie przyczynę upadku królestwa, które niegdyś kwitło: Izrael porzucił Boga Izraela, oddawał cześć innym bogom i żył według zwyczajów otaczających go narodów. Dlatego Bóg bardzo się na nich rozgniewał i usunął ich sprzed swojego oblicza (Księga Ezechiela 23:18). Zdumiewające jest to, że Asyryjczycy, których Izrael tak bardzo umiłował, stali się narzędziem, którym Bóg posłużył się, by go osądzić. Pokazuje to, że Bóg często wykorzystuje w sprawiedliwym sądzie właśnie to, ku czemu grzesznicy skierowali swoje serca. Podobnie diabeł będzie dręczył zatwardziałych grzeszników, którzy teraz go słuchają i idą za jego podszeptami jako kusiciela.

Samaria stała się sławna wśród kobiet, a ściślej mówiąc, okryła się niesławą. Stała się głośnym przykładem, o którym wiele osób mówiło. Jej upadek z powodu bałwochwalstwa stał się ostrzeżeniem dla wszystkich, by nie postępowali tak samo. Podobnie jak publiczna egzekucja znanych przestępców, miała być przestrogą, która odstraszy innych od grzechów prowadzących do tak nędznego i haniebnego końca. Jak mówi Pismo Święte, cały Izrael usłyszy o tym i ogarnie go lęk (Księga Powtórzonego Prawa 21:21).