Księga Ezechiela 23:11 – znaczenie i zastosowanie

Prorok Ozeasz dostrzegł kiedyś, że dwa pokolenia, Juda i Beniamin, w dużej mierze pozostały wierne, podczas gdy dziesięć pozostałych już się odwróciło. Ostrzegał Judę, by nie brała przykładu z Izraela i nie postępowała tak jak on (Księga Ozeasza 4:15). Ta wierność nie trwała jednak długo. Wskutek niefortunnych małżeństw między rodem Dawida a rodem Achaba kult Baala przeniknął do Judy, choć później królowie podejmujący reformy znów go wykorzenili.

Kiedy za panowania Ezechiasza uprowadzono dziesięć pokoleń, Juda była jeszcze w dość dobrym stanie. Jednak za panowania Manassesa, niedługo po tym, jak Juda była świadkiem zagłady Izraela, stała się jeszcze bardziej zepsuta niż Izrael w swoim umiłowaniu bożków, jak mówi Księga Ezechiela 23:11. Zamiast wyciągnąć naukę z klęski Izraela, Juda zdawała się przez nią jeszcze bardziej pogrążać w złu. Jakby obrażona tym, że Pan rozbił Izrael, zobojętniała wobec Niego i oddawania Mu czci.

To ostrzeżenie dla wszystkich, którzy nie wyciągają nauki z sądów Bożych nad innymi. Jeśli widzimy, do czego prowadzi grzech, a mimo to lekceważymy go, powinniśmy liczyć się z tym, że Boży sąd dotknie także nas. Jeszcze gorsi są ci, którzy stają się bardziej grzeszni, choć powinni stać się mądrzejsi. Ich grzeszne pragnienia rozpalają się pod wpływem tego, co miało je powściągnąć.

Jerozolima okazała się bardziej niewierna niż jej siostra Samaria. Już wcześniej powiedziano: Samaria nie popełniła nawet połowy twoich grzechów (Księga Ezechiela 16:51). Jerozolima, niegdyś wierne miasto, stała się podobna do nierządnicy (Księga Izajasza 1:21). Najpierw związała się z Asyryjczykami, zawarła z nimi przymierza i przyłączyła się do ich kultu.

Zaczęła podziwiać ich przywódców i dowódców, wychwalając ich jako lepszych od wszystkich mężczyzn, jakich wydał Izrael. Zachwyciły ją ich bogate stroje, umiejętność jazdy konnej i przystojny wygląd. Wolała to, co obce, i gardziła własnym ludem. Nawet jej własna religia wydawała się przy tym zwyczajna i pozbawiona uroku, w porównaniu z wystawnym, barwnym kultem innych narodów.

Później zwróciła się ku Chaldejczykom, czyli Babilończykom. W tej dziedzinie słabość okazał nawet król Ezechiasz, który z dumą pokazał wszystkie swoje skarby posłom króla Babilonu (Księga Izajasza 39:2). Pragnienie Judy tylko się nasilało. Podziwiała babilońskich dowódców, sprzymierzyła się z tym królestwem, a nawet sprowadziła do Jerozolimy ich posągi, ołtarze i wzory świątyń, by wykorzystywać je w kulcie.

W ten sposób skalała się swoją niewiernością (Księga Ezechiela 23:17) i ujawniła, jak głęboko umiłowała bałwochwalstwo (Księga Ezechiela 23:18). Kiedy znużyła się Chaldejczykami, jak stało się to za Jojakima i Sedecjasza, gdy zerwali z nimi więzi, zwróciła myśli ku Egiptowi. Podziwiała Egipcjan, pragnęła ich ochrony i również przyłączyła się do ich bałwochwalczego kultu (Księga Ezechiela 23:20). Egipt wydawał się mądry, bogaty i potężny, a ponieważ Juda tak bardzo umiłowała bożki, żaden inny naród nie pociągał jej bardziej.

Dlatego Juda przypomniała sobie dni swojej młodości i haniebne czyny z dawnych lat (Księga Ezechiela 23:19, 21). Niekiedy wspomnienia te sprawiały jej przyjemność. Gdy zaczęła pokładać ufność w Egipcie, zapewne wróciła myślami do dawnej przyjaźni z tym krajem, jakby tęskniła za egipskim jedzeniem, a raczej za bałwochwalstwem, którego się tam nauczyła. Przypomniała sobie dawny kult złotego cielca, jego muzykę i tańce, i miała nadzieję znów powrócić do tego grzechu.

Dlatego ciągłe rozpamiętywanie dawnych grzechów może stać się nowym grzechem. Jeśli ludzie wracają myślami do dawnego zła z dumą lub przyjemnością, zamiast odczuwać wstyd i żal, tylko wzmacniają swoje zepsute serca. W istocie wracają do własnych wymiocin. Co gorsza, Bóg pamięta te grzechy i rozlicza z nich człowieka. Już wcześniej powiedział, że rozprawi się z nimi z powodu złotego cielca, tego egipskiego bożka (Księga Wyjścia 32:34), a teraz ich nowe przymierze z Egiptem znów przypomniało Mu o tamtym grzechu.

To cudzołożne miasto wciąż zmieniało kochanków. Najpierw wzdychało do Asyryjczyków, potem uznało, że Chaldejczycy są wspanialsi, a później zwróciło się ku Egipcjanom, których uważało za silniejszych i bardziej użytecznych. Pokazuje to, jak niemądre są grzeszne pragnienia. Gdy karmi się cielesne żądze, stają się niespokojne i trudne do zaspokojenia. Domagają się różnorodności: to, co jednego dnia kochają, następnego dnia nienawidzą.

Pokazuje to również, jak niemądre jest bałwochwalstwo. Jeśli jeden bóg nie wystarcza, nie wystarczy ich także stu. Kult bożków zawsze domaga się więcej, bo nigdy nie przynosi wytchnienia. Widać w tym również, jak zawodne jest pokładanie ufności w ludzkiej pomocy. Przechodzimy od jednej potęgi do drugiej i za każdym razem spotyka nas rozczarowanie. Spocząć możemy jedynie wtedy, gdy Bóg Izraela staje się naszą pomocą.

Wierny Bóg słusznie wręczył więc tej niewiernej niewieście list rozwodowy. Jego zazdrość wkrótce obnażyła jej hańbę: zobaczył, że jest skalana i zniszczona, i że obie siostry obrały tę samą drogę, a Jerozolima stała się gorsza od Samarii.

Jeśli wyciągamy rękę ku fałszywemu bogu, czy Bóg tego nie dostrzeże? Oczywiście, że dostrzeże. A kiedy to ujawni, czy może być z tego zadowolony? Nie, nie może (Księga Ezechiela 23:18). Wtedy odwrócił się od niej, tak jak wcześniej od jej siostry. Jak czysty i święty Bóg mógłby nadal znajdować upodobanie w tak grzesznym ludzie?

Grzech sprawia, że Bóg odwraca się od grzesznika, i słusznie, ponieważ sam grzesznik odwraca się przez grzech od Boga. Biada jednak, i to niejednokrotnie biada, tym, od których Bóg się odwrócił. Jeśli odwraca się od kogoś, zwróci się również przeciwko tej osobie.