Księga Ezechiela 22:17 – znaczenie i zastosowanie

Ta sama smutna wieść powraca tu w innych słowach, by poruszyć serca i skłonić do zmiany. Prorokowi zostaje pokazane, że cały dom Izraela stał się jak żużel, bezwartościowy odpad pozostały po oczyszczeniu srebra. Tak jak Dawid mówił o niegodziwych na świecie, tak tutaj mówi się o niegodziwych pośród ludu Bożego, gdy ten uległ zepsuciu i zatwardziałości: Bóg odrzuca niegodziwych jak żużel (Księga Psalmów 119:119).

Najpierw zobaczmy, jak głęboko upadł dom Izraela. Za dni Dawida i Salomona Izrael był jak złoto. Gdy królestwo się rozpadło, przypominał srebro. Teraz stał się metalem znacznie gorszej jakości, bez porównania z tym, czym był wcześniej.

Wszyscy są jak miedź, cyna, żelazo i ołów, a te metale mogą wskazywać na różne rodzaje grzechu. Miedź może symbolizować zuchwały, bezwstydny grzech, popełniany bez rumieńca wstydu. Cyna może obrazować pozory pobożności, za którymi nie kryje się szczere serce. Żelazo może wskazywać na ludzi okrutnych, kochających przemoc i wojnę, a ołów na otępienie, głupotę i upór: gotowość do czynienia zła, lecz opieszałość w czynieniu dobra. Jakże złoto zmieniło się w żużel! Podobnie opłakiwano zagładę Jerozolimy (Księga Lamentacji 4:1).

Najgorsze jest jednak coś innego. Te mniej szlachetne metale nadal mają pewną wartość. Izrael stał się dla Boga żużlem, odpadem oddzielonym od srebra. Tak Bóg ich widzi, niezależnie od tego, co sami o sobie myślą i jak postrzegają ich inni. Ten obraz przywodzi na myśl brud, śmieci i bezwartościowe resztki usuwane podczas płukania i przetapiania srebra. Tak grzesznicy, a zwłaszcza ludzie jedynie udający wierzących, wyglądają w oczach Boga: są nikczemni, godni pogardy i bezużyteczni, nieprzydatni do niczego.

Prorok dowiaduje się teraz o straszliwej zagładzie, która ma spaść na ten zepsuty dom Izraela. Wszyscy zgromadzili się w Jerozolimie. Ludzie zbiegli się tam z całego kraju, licząc na bezpieczeństwo w potężnym i świętym mieście. Bóg mówi jednak, że ich zgromadzenie będzie przypominało zebranie metalu w piecu, by go przetopić i oddzielić żużel.

Znajdują się pośrodku Jerozolimy, otoczeni przez wrogie wojska. Tam zostanie rozpalony ogień Bożego gniewu, a piec będzie rozdmuchiwany, by płonął gwałtownie (Księga Ezechiela 22:20–21). Bóg zgromadzi ich w gniewie i zapalczywości. Rozdmuchiwanie ognia wywołuje głośny szum; podobnie jest z sądami Bożymi, gdy spadają na Jerozolimę. Gdy Bóg powstaje, by wystąpić przeciw buntowniczemu ludowi, bronić swej czci i dać przykład sądu, jest tak, jakby rozdmuchiwał ogień swego gniewu i rozpalał piec siedem razy mocniej.

Wszystkie rodzaje metalu w piecu stopią się razem. Pod ciężarem tego wielkiego sądu lud straci siłę i kształt, nie zdoła ostać się przed gniewem Boga. Różni grzesznicy zostaną wspólnie przetopieni i spotka ich jedna zagłada, jak metale w tym samym piecu albo drewno związane w pęki na opał. Przyszli do Jerozolimy, sądząc, że miasto zapewni im ochronę, lecz Bóg sprowadził ich tam na miejsce sądu.

Bóg zapowiada, że zgromadzi ich w piecu i tam pozostawi (Księga Ezechiela 22:20). Gdy Bóg prowadzi swój lud przez trudności, pozostaje z nim jak złotnik czuwający nad srebrem i nie zostawia go w ogniu dłużej, niż to konieczne. Tych ludzi potraktuje jednak jak żużel wrzucony w ogień, bez troski o jego ocalenie. Podobnie brzmią słowa: „Rozedrę i odejdę” (Księga Ozeasza 5:14).

W ten sposób żużel zostanie całkowicie oddzielony, a wartościowy kruszec oczyszczony. Zatwardziali zostaną zniszczeni, a ci, którzy się nawrócą, zostaną skarceni i przygotowani do ocalenia. Usuń żużel ze srebra, a powstanie naczynie dla złotnika (Księga Przysłów 25:4). Ten sąd dokona tego, czego nie zdołały dokonać inne środki. Nie będą już nazywani srebrem bez wartości (Księga Jeremiasza 6:30).