Księga Ezechiela 2:1 – znaczenie i zastosowanie

Tytuł, którym Bóg nazywa tu Ezechiela, jest bardzo wymowny. Bóg często używa go także później. Zwracając się do niego, mówi „synu człowieczy” (Księga Ezechiela 2:1; Księga Ezechiela 2:3). Znaczy to „syn Adama” albo „syn ziemi” i przypomina, że Ezechiel jest słabym, śmiertelnym człowiekiem.

Tytuł ten można rozumieć na dwa sposoby. Po pierwsze, ma on przypominać o pokorze. Ezechiel nie powinien popaść w pychę z powodu licznych wizji, które Bóg mu ukazał. Musiał pamiętać, że nadal jest tylko człowiekiem, a to, że Bóg w ogóle mu się objawił, było czystym przejawem łaski.

Nawet stojąc pośród świętych istot żyjących, Ezechiel wciąż pozostawał śmiertelnym człowiekiem. Bóg miał wokół swojego tronu aniołów gotowych Mu służyć, a jednak wybrał Ezechiela, syna człowieczego, aby przekazał Jego orędzie Izraelowi. Bóg często składa swój skarb w „glinianych naczyniach”, czyli w zwykłych ludziach, aby było jasne, że moc pochodzi od Niego. Ezechiel był kapłanem, ale jego urząd kapłański utracił znaczenie, dlatego i on musiał pozostać pokorny, jak zwykły człowiek.

Zarazem określenie „syn człowieczy” może być tytułem zaszczytnym. W Starym Testamencie odnosi się ono do Mesjasza, obiecanego Chrystusa, w Księdze Daniela 7:13, gdzie ktoś podobny do syna człowieczego przybywa z obłokami nieba. Skoro prorocy wskazywali na Chrystusa, Ezechiel mógł otrzymać ten tytuł ze względu na godność swojego powołania. W tym sensie król Dawid jest nazywany pomazańcem Pańskim, a prorok Ezechiel — synem człowieczym.

Ezechiel najpierw ma stanąć, by przyjąć powierzone mu zadanie. Bóg mówi: „Synu człowieczy, stań na nogi” (Księga Ezechiela 2:1). Leżenie twarzą do ziemi wyrażało głęboką cześć, natomiast postawa stojąca oznaczała gotowość do służby. Oddawanie czci Bogu nigdy nie powinno powstrzymywać nas od posłuszeństwa.

Bożemu nakazowi towarzyszyła Boża moc. Duch wszedł w Ezechiela i postawił go na nogi (Księga Ezechiela 2:2). Pokazuje to, że Bóg daje nam siłę, byśmy mogli wykonać to, czego od nas oczekuje. Powinniśmy sami zabrać się do obowiązku, a wtedy Bóg udzieli nam pomocy potrzebnej, by go wypełnić.

Duch zrobił dla Ezechiela więcej niż tylko podniósł go z ziemi. Sprawił, że Ezechiel był gotowy i chętny do słuchania. Wcześniej słyszał już głos opisany w pierwszym rozdziale, teraz jednak usłyszał go wyraźniej i poddał się mu. Duch działa w nas, kierując naszą wolę ku posłuszeństwu, a wtedy nasze umysły są gotowe przyjąć Bożą prawdę. Podobną pomoc otrzymali Daniel i Jan, których Bóg wzmocnił swoim dotknięciem (Księga Daniela 10:18; Apokalipsa św. Jana 1:17).

Następnie Ezechiel zostaje posłany z orędziem do Izraelitów (Księga Ezechiela 2:3). Bóg od dawna posyłał do nich proroków, raz po raz troszcząc się o to, by do nich przemawiali, ale oni nie słuchali. Zostali już uprowadzeni do niewoli, ponieważ źle traktowali Bożych posłańców, a mimo to Bóg posyła do nich kolejnego proroka. Chce sprawdzić, czy cierpienie otworzy uszy, które pozostały zamknięte na ostrzeżenia.

Ludzie, do których zostaje posłany Ezechiel, są buntowniczy. Bóg mówi mu, że posyła go do narodu i domu buntowniczego (Księga Ezechiela 2:3; Księga Ezechiela 2:5). Nadal noszą imię Izraela — imię swoich wiernych przodków — ale ich postępowanie jest od niego bardzo dalekie. Upodobnili się do otaczających ich narodów, nawet do pogan, od których mieli się odróżniać. Ich bałwochwalstwo i fałszywy kult najwyraźniej ukazują ich bunt, bo służą innemu władcy zamiast swojemu prawowitemu Panu.

Ich bunt trwał od dawna. Bóg mówi: „Oni i ich ojcowie zgrzeszyli przeciwko Mnie”. Długoletnia tradycja nie jest dowodem prawdy, bo błąd może trwać przez pokolenia. Co więcej, trwanie w grzesznej drodze tylko dlatego, że szli nią nasi ojcowie, jeszcze pogłębia winę. Buntowali się aż do owego dnia. Nawet pod Bożym karceniem wielu nadal grzeszyło, a niektórzy, jak Achaz, w swoim utrapieniu grzeszyli jeszcze bardziej. Nic się w nich nie zmieniło, mimo że tak wiele ich spotkało.

To ludzie zuchwali, o zatwardziałych twarzach, którzy nie potrafią się zawstydzić. Są uparci i trzymają się własnej drogi, niezdolni do ustąpienia ani ukorzenia się. Nie wstydzą się grzeszyć i nie boją się grzeszyć. Nie porusza ich ani honor, ani poczucie obowiązku. Możemy mieć nadzieję, że nie dotyczyło to wszystkich, lecz wielu, a być może przede wszystkim przywódców.

Zwróćmy tu uwagę na dwie rzeczy. Po pierwsze, Bóg wiedział, jacy są: jak zatwardziali i uparci. Zna prawdziwy charakter każdego człowieka, niezależnie od tego, co ten o sobie mówi i jak bardzo wydaje się religijny. Po drugie, powiedział o tym prorokowi, aby ten wiedział, jak z nimi postępować i jakie przyjąć podejście. Musiał napominać takich ludzi stanowczo i wprost, nawet jeśli uznaliby to za zbyt surowe traktowanie. Bóg uprzedził go, żeby nie był zaskoczony ani zniechęcony, gdy jego nauczanie nie przyniesie oczekiwanej zmiany.

Po drugie, chodzi o autorytet Władcy, który posyła tego posłańca. Po pierwsze, ma On władzę, by nakazać zadanie temu, kogo posyła: „Posyłam cię do nich, dlatego powiesz im to i to” (Księga Ezechiela 2:4). Chrystus ma prawo posyłać proroków i sług oraz wyznaczać im zadania. Paweł dziękował Chrystusowi Jezusowi, który powołał go do służby (Pierwszy List do Tymoteusza 1:12). Tak jak Ojciec posłał Chrystusa, tak Chrystus posyła sług. Otrzymał Ducha bez miary, a innym udziela Go w określonej mierze, mówiąc: „Przyjmijcie Ducha Świętego”.

Ci ludzie są zuchwali i buntowniczy, a jednak Chrystus posyła do nich swojego wysłannika. Daje środki łaski wielu osobom, choć wie, że nie będą z nich właściwie korzystać. Składa w ręce wielu głupców liczne sposobności do zdobycia mądrości. Nie tylko jej nie pragną, lecz ich serca są przeciwko niej. W ten sposób Chrystus ukazuje wielkość swojej łaski, dowodzi słuszności swojego sądu, odbiera im wymówkę i zwiększa ciężar ich potępienia.

Po drugie, ma władzę, na mocy której nakazuje posłuszeństwo tym, do których posyła swojego wysłannika: „Powiesz im: Tak mówi Pan Bóg”. Wszystko, co miał im przekazać, musiało zostać wypowiedziane w imieniu Boga, z powołaniem się na Jego autorytet i jako Jego orędzie. Chrystus nauczał z autorytetem Syna, mówiąc: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam”. Prorocy przemawiali jako słudzy: „Tak mówi Pan Bóg”, nasz i wasz Władca. Pisma proroków są słowem Bożym i wszyscy powinniśmy je tak traktować.

Po trzecie, ma On władzę, by rozliczyć tych, do których posyła swoich posłańców. Czy będą słuchać, czy odmówią słuchania, czy przyjmą słowa, czy się od nich odwrócą — poznają, że był wśród nich prorok, i przekonają się o tym na własnej skórze. Jeśli usłuchają i będą posłuszni, z pociechą odkryją, że słowo, które przyniosło im dobro, przekazał ktoś posłany przez Boga, a Boża moc towarzyszyła mu w jego dziele. Ci, którzy nawrócili się dzięki nauczaniu Pawła, zostali nazwani dowodem jego apostolstwa (Pierwszy List do Koryntian 9:2). Gdy serca ludzi pałają pod wpływem słowa, a ich wola mu ulega, sami wiedzą, że nie jest to słowo ludzkie, lecz słowo Boga.

Jeśli jednak odrzucą słowo i zatkają na nie uszy — czego można się obawiać, skoro są ludem buntowniczym — i tak przekonają się, że ten, kogo zlekceważyli, rzeczywiście był prorokiem. Poznają to przez oskarżenia własnego sumienia i przez sprawiedliwe wyroki Boga za odrzucenie Jego słowa. Poznają to na własny koszt, ze wstydem i przez bolesne doświadczenie, jak niebezpieczne jest lekceważenie Bożych posłańców. Zrozumieją to, gdy zapowiedziane kary nadejdą, dowodząc, że prorok, który je ogłosił, został posłany przez Boga. W ten sposób słowo ich dosięgnie (Księga Zachariasza 1:6).

Po pierwsze, ci, do których Bóg kieruje swoje słowo, zostają poddani próbie: okaże się, czy będą słuchać, czy odmówią. Ich ostateczny sąd będzie odpowiadał ich reakcji. Po drugie, niezależnie od tego, czy słowo nam pomaga, Bóg zostanie uwielbiony, a Jego słowo będzie otoczone szacunkiem. Czy stanie się słowem zbawienia, czy potępienia, i tak dowiedzie, że pochodzi od Boga.