Księga Ezechiela 19:10 – znaczenie i zastosowanie

Jerozolima, matka-miasto, została tu przedstawiona za pomocą innego obrazu: jest winoroślą, a jej władcy — gałęziami. Ten obraz pojawił się już wcześniej (Księga Ezechiela 15:1). Naród żydowski przypominał winorośl, a w wersecie 10 obraz ten wiąże się z królewskim rodem, jakby winorośl została zasadzona i podlana krwią. Przelano jej tak wiele, że można było odnieść wrażenie, iż sama krew użyźniła glebę.

Przez pewien czas wydawało się, że tak właśnie jest. Jerozolima owocowała i miała liczne gałęzie, bo rosła przy obfitych wodach. Nawet miejsca naznaczone wielkim złem mogą przez jakiś czas prosperować, a winorośl zasadzona we krwi może wciąż mieć wiele gałęzi. Jerozolima była pełna zdolnych przywódców — ludzi roztropnych, wykształconych i doświadczonych, silnych pędów niczym wyjątkowo duże i mocne gałęzie albo słupy podtrzymujące winorośl. Tacy są dobrzy władcy: umacniają i podtrzymują życie narodu.

Gałęzie tej winorośli dojrzały na tyle, że nadawały się na białe laski, czyli berła królewskie, symbole władzy (Księga Ezechiela 19:11). Ludzie godni dzierżyć berło odznaczają się trzeźwym osądem i niezłomnością, a także nadają się do pełnienia publicznych urzędów. Gdy ród królewski Judy był liczny, a dwory pełne uczciwych i rozsądnych ludzi, Jerozolima wyrastała wysoko pośród gęstych gałęzi. Kiedy władza spoczywa w dobrych rękach, naród zyskuje poważanie i znaczenie.

Winorośl nie wyglądała wtedy na słabą ani niepozorną. Była wysoka i okazała, miała wiele gałęzi. Niektórzy rozumieją wyrażenie „w twoim spokoju” tak, że królestwo rozkwitało, gdy Sedecjasz, ostatni król Judy, spokojnie poddawał się władzy króla Babilonu. Pokazuje to, jak nieskory do gniewu jest Bóg, jak długo czeka z sądem i jak chętnie okazuje łaskę.

Teraz ta winorośl jest całkowicie zniszczona. Nabuchodonozor, król Babilonu, wpadł w wielki gniew z powodu zdrady Sedecjasza i w furii wyrwał winorośl (Księga Ezechiela 19:12). Zniszczył miasto i królestwo oraz odciął wszystkie gałęzie królewskiego rodu, które dostały się w jego ręce. Winorośl została ścięta tuż przy ziemi, choć nie wyrwano jej z korzeniami. Wiatr wschodni wysuszył jej owoc, a młodzi ludzie polegli od miecza lub zostali uprowadzeni do niewoli.

Nie było już w niej nic miłego dla oka ani nic, co dawałoby nadzieję na przyszłość. Jej silne pędy zostały złamane i zwiędły, a wielkich ludzi usunięto; odsunięto też sędziów i urzędników. Samą winorośl zasadzono na pustkowiu (Księga Ezechiela 19:13). Dla uprowadzonych tam wygnańców Babilon był niczym pustkowie, podobnie jak dla Jerozolimy pustkowiem stała się Juda, spustoszona i wyludniona przez wojska chaldejskie. Żyzna ziemia obróciła się w jałową.

„Spłonęła w ogniu” (Księga Psalmów 80:16), a ogień wyszedł z gałęzi jej własnego rodu (Księga Ezechiela 19:14). To sam król, buntując się przeciw królowi Babilonu, sprowadził na naród tę katastrofę. Za ogień, który ją pochłonął, mogła winić tylko siebie. Przez własne nieprawości stała się dla Bożego gniewu jak łatwopalna rozpałka, a jej gałęzie posłużyły za paliwo dla zagłady. Ogień wzniecił się wśród nich i strawił owoc. Grzechy starszych stały się sądami, które zniszczyły młodsze pokolenie.

Jej owoc spłonął razem z gałęziami, więc nie pozostał żaden silny pęd, z którego można by zrobić berło władzy. Nie było już nikogo zdolnego do rządzenia ani gotowego wziąć na siebie ten trud, jak w skardze opisanej w Księdze Izajasza 3:6–7. Nie pozostał nikt z domu Dawida, kto miałby prawo panować, ani żaden mądry i rozsądny człowiek zdolny do rządzenia. Każdemu narodowi źle się wiedzie, a prawdopodobnie będzie jeszcze gorzej, gdy utraci błogosławieństwo dobrych rządów i zabraknie mu mocnych pędów na berła. „Biada ci, kraju, którego królem jest dziecko”, bo brak berła jest niemal równie zły jak posiadanie słabego berła.

Te silne pędy mogły wcześniej służyć uciskowi, pomagając królowi chwytać zdobycz i pożerać ludzi. Teraz zostały zniszczone razem z nim. Tyrania prowadzi do chaosu. Kiedy berło władzy zmienia się w węża ucisku, słuszne jest, że Bóg mówi, iż nie będzie już mocnego berła do sprawowania rządów. Wtedy ludzie zostają jak ryby w morzu, gdzie większe pożerają mniejsze.

To lament i takim pozostanie. Prorok otrzymał polecenie, by podjąć lament (Księga Ezechiela 19:1), a kiedy już go wypowiedział, pozostawił go innym. Jest to lament nad jego własnymi czasami, lecz ponieważ spustoszenie trwa tak długo, będą go podnosić także kolejne pokolenia. Zniszczenie Judy i Jerozolimy sprowadzone przez te sądy dotknie nawet nienarodzonych. Sądy długo nadciągały, jakby łuk przez długi czas pozostawał napięty, lecz teraz, gdy już nadeszły, będą trwać, a ich bolesne skutki dosięgną późniejszych pokoleń.

Ci, którzy dopełniają miary grzechów swoich ojców, gromadzą cierpienie dla swoich dzieci i dają im powód do żałoby. Nic nie czyni tego bardziej niż upadek rządów.