Księga Ezechiela 19:1 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa są poleceniem dla proroka, by opłakiwał upadek królewskiego rodu, który przez długi czas cieszył się wysoką pozycją dzięki przymierzu, jakie Bóg zawarł z Dawidem i jego rodziną. Dlatego wszyscy, którym zależało na Bożym przymierzu, słusznie ubolewali nad upadkiem i końcem tego rodu. Po długim opisie przymierza z Dawidem (Księga Psalmów 89:3; Księga Psalmów 89:20 i następne) psalmista opłakuje także ruinę jego rodziny (Księga Psalmów 89:38–39). Wyraża żal, że Bóg odrzucił i wzgardził swoim sługą, unieważnił przymierze z nim i zbezcześcił jego koronę.

Królowie Judy zostają tu nazwani książętami Izraela. Utracili dawną godność i stali się zwykłymi książętami. Stracili też moralną czystość: stali się zepsuci i bałwochwalczy jak królowie Izraela, których naśladowali. Prorok ma podjąć nad nimi lament. Ma opisać ich żałosny upadek tak, jak ktoś, kogo głęboko porusza ta tragedia i kto chce poruszyć nią także swoich słuchaczy i czytelników. Jak możemy oczekiwać, że poruszy innych coś, co nie porusza nas samych?

Duszpasterze, nawet gdy odważnie ostrzegają przed sądem, powinni głęboko ubolewać nad upadkiem grzeszników, nie czerpiąc przyjemności z dnia nieszczęścia. Prorok nie otrzymuje polecenia, by nadal napominać książąt Izraela, bo robił to już wiele razy, bez skutku. Wyrok zapadł, pozostało mu więc opłakiwać ich los.

Bóg wskazuje mu również obraz, którym ma się posłużyć. Prorok ma porównać królestwo Judy do lwicy, bo bardzo oddaliło się ono od dawnej świetności, gdy stało jak królowa pośród narodów (Księga Ezechiela 19:2). Królewski ród był jak matka królestwa, która powinna się nim opiekować i go chronić. Teraz jednak jest lwicą: groźną, okrutną i łasą na zdobycz. Gdy porzucili prawdziwą wiarę w Boga, szybko stracili też zwykłą przyzwoitość. Nie bali się Boga, więc nie troszczyli się o ludzi. Lwicę przedstawiono jako leżącą pośród lwów. Bóg powiedział, że Jego lud będzie mieszkał osobno, z dala od narodów, lecz Izraelici z nimi przestawali i przejmowali ich zwyczaje. Lwica wychowywała swoje młode pośród lwiątek, ucząc młodych książąt tyranii. Władcy Wschodu często zachowywali się tak, jakby mieli nieograniczoną władzę. Ona zaszczepiła w synach tę samą postawę, wpajając im, że mogą zniewalać poddanych i dowolnie rozporządzać ich życiem oraz majątkiem.

Królowie Judy zostają też porównani do lwiątek (Księga Ezechiela 19:3). Jakub przyrównał Judę, a zwłaszcza ród Dawida, do lwiątka, które miało budzić grozę wśród wrogów i być silne (Księga Rodzaju 49:9). Gdyby królowie trzymali się Bożego prawa i obietnicy, Bóg zachowałby dla nich siłę, majestat i władzę lwa. Zachowuje je jednak w Chrystusie, Lwie z pokolenia Judy. Ci królewscy potomkowie byli lwami tylko dla własnych poddanych. Okrutnie ich uciskali, łupili ich majątki i odbierali im wolność. Gdy władcy stają się postrachem ludzi, których powinni chronić, sprawiedliwe jest, że Bóg sprawia, iż inni stają się postrachem dla nich.

Pierwszy lament dotyczy Joachaza, jednego z lwiątek tej lwicy. Stał się młodym lwem (Księga Ezechiela 19:3). Objął tron i uznał, że może robić, co zechce, zaspokajając ambicję, chciwość i pragnienie zemsty. Szybko opanował wszystkie metody tyranii. Nauczył się chwytać zdobycz i pożerać ludzi. Gdy tylko władza znalazła się w jego rękach, wszyscy, którzy kiedykolwiek w jakikolwiek sposób go urazili, odczuli jego gniew i stali się ofiarami jego wściekłości.

Nie cieszył się jednak długo swoim panowaniem. Narody usłyszały, jak gwałtownie zaczął postępować zaraz po objęciu tronu, jak podeptał sprawiedliwość i to, co święte, oraz jak łamał wszelkie obietnice. Uznały go więc za niebezpiecznego sąsiada i ruszyły przeciwko niemu, jak pasterze zbierający się, by odpędzić ryczącego lwa atakującego zdobycz (Księga Izajasza 31:4). Został schwytany w sidła jak dzikie zwierzę. Jego poddani nie ośmielili się bronić swojej wolności, ale Bóg wzbudził obcą potęgę, która szybko położyła kres jego tyranii i w kajdanach uprowadziła go do Egiptu. Joachaz został zabrany do niewoli i więcej o nim nie słyszano.

Podobny grzech i upadek opisano następnie w przypadku jego następcy, Jojakima. Przez pewien czas Juda żyła nadzieją, że Joachaz wróci z Egiptu, lecz w końcu ją porzucono i jedno z pozostałych lwiątek stało się młodym lwem (Księga Ezechiela 19:5). Zamiast wyciągnąć naukę z losu brata i rządzić sprawiedliwie, z umiarem i dla dobra ludu, Jojakim poszedł tą samą drogą. Przechadzał się między lwami (Księga Ezechiela 19:6). Trzymał się ludzi równie dzikich i gwałtownych jak on sam, a ich wskazówki brał sobie do serca, podobnie jak Roboam posłuchał pochopnej rady porywczych młodzieńców.

Wkrótce nauczył się chwytać zdobycz i pożerać ludzi (Księga Ezechiela 19:6). Zabierał poddanym majątek, nakładał na nich grzywny, więził ich i napełniał skarbiec zrabowanymi pieniędzmi oraz dochodami z niesprawiedliwych konfiskat, przymusowych przejęć i kar. Pochłaniał wszystko, co napotkał na swojej drodze. Nauczył się nawet odkrywać, co ludzie ukrywali i gdzie przechowywali swój majątek. Znał ich pustkowia (Księga Ezechiela 19:7), czyli miejsca, w których chowali pieniądze, a czasem także siebie. Potrafił wytropić jedno i drugie. Jego ucisk obracał miasta w ruinę i wyludniał je, zmuszając ludzi do szukania bezpieczniejszego miejsca dla siebie i swoich rodzin. Kraj pustoszał, a wsie opuszczano. Choć ziemia obfitowała w dobra, ludzie zostawiali wszystko za sobą, bo bali się jego ryku.

Szczycił się tym, że wszyscy się go boją, jak zwierzęta leśne drżą przed lwem (Księga Amosa 3:8). Jego groźny ryk tak ich oszałamiał, że padali ze strachu. Nie mieli już siły uciekać, więc stawali się łatwą zdobyczą, jak to bywa w przypadku ofiar lwów. Zastraszał, groził i chełpił się, by zabierać innym to, co do nich należało. Sądził, że w ten sposób umocni swoje panowanie, lecz tylko przyspieszył swój upadek (Księga Ezechiela 19:8). Narody zewsząd wystąpiły przeciw niemu, by powściągnąć jego nieokiełznaną władzę i go obalić. Zjednoczyły się dla wspólnego bezpieczeństwa, zarzuciły na niego sieć i zastawiły pułapki. Bóg sprowadził oddziały Aramejczyków, Moabitów i Ammonitów, a także Chaldejczyków (Druga Księga Królewska 24:2). Jojakim wpadł w ich sidła. Nabuchodonozor skuł go kajdanami, by zabrać go do Babilonu (Druga Księga Kronik 36:6). Uwięzili tego lwa, skuli go i zaprowadzili przed króla Babilonu (Druga Księga Kronik 36:9).

Nie wiemy, jaki był jego dalszy los. Jego ryk już nigdy nie rozległ się nad górami Izraela. Jego okrucieństwo dobiegło końca. Pochowano go jak osła (Księga Jeremiasza 22:19), choć żył jak lew i był postrachem możnych w krainie żyjących.

Widzimy tu sprawiedliwość Boga. Bóg poniża tych, którzy budzą postrach i zniewalają innych, i obraca przeciw nim ich własną siłę. Otrzymali władzę, by czynić dobro i budować innych, lecz nadużyli jej, by niszczyć. Dlatego Bóg traktuje ich jak dzikie zwierzęta, którymi sami postanowili się stać: jak ryczące lwy i polujące niedźwiedzie. Salomon mówi, że niegodziwi władcy są dla ubogich właśnie tacy (Księga Przysłów 28:15).

To samo dotyczy takich ludzi jak Ismael, przeciw któremu ostatecznie zwróciła się ręka każdego człowieka. Od dawna zauważa się, że krwawi tyrani rzadko umierają w pokoju. Często, można powiedzieć, dostają do picia krew, bo na to zasługują.