Księga Ezechiela 13:10 – znaczenie i zastosowanie

Tutaj Bóg mówi wyraźniej przeciwko fałszywym prorokom i zapowiada więcej z tego, co ich czeka. Pewnego dnia ludzie będą się ich wstydzić, choć wcześniej mogli ich słuchać z upodobaniem. Będą się też wstydzić fałszywych słów, którym tak pewnie zawierzyli.

Fałszywi prorocy zwodzili ludzi, mówiąc: „Pokój”, choć pokoju nie było (Księga Ezechiela 13:10). Twierdzili nawet, że widzieli wizje pokoju (Księga Ezechiela 13:16). Pan Bóg mówi jednak, że nie mogło być pokoju, ponieważ nie zamierzył dla nich pomyślności. Nie mieli więc powodu czuć się bezpiecznie. Mimo to prorocy zapewniali grzeszników, także bałwochwalców, że obrana przez nich droga nie niesie ze sobą nic złego.

W ten sposób sprowadzali lud Boży na manowce. Oszukiwali go, wprowadzali w błąd i odwodzili od pokuty oraz poprawy życia, do których wzywali prawdziwi prorocy. Najgroźniejsi zwodziciele to ci, którzy sprawiają, że grzesznicy lekceważą grzech i świętą bojaźń Bożą. Ich przesłanie przypomina budowanie słabego, chwiejącego się muru, podobnego do domu zbudowanego na piasku w obrazie użytym przez Jezusa (Ewangelia Mateusza 7:26). Przez pewien czas taki mur wygląda na bezpieczny, lecz nie wytrzyma, gdy nadejdą trudności.

Jeden fałszywy prorok najpierw wzniósł mur, głosząc, że Bóg nie gniewa się na Jerozolimę, a miasto pozostanie potężne i zamożne. Ludziom podobało się to przesłanie, więc prorok zdobył popularność. Potem dołączyli do niego inni i zaczęli je wzmacniać, by brzmiało bardziej wiarygodnie. W rzeczywistości tylko pokrywali mur słabym tynkiem. Nie mieli solidnych podstaw dla swoich słów, a ich twierdzenia nawet do siebie nie pasowały.

Nie wzmacniali muru. Zakrywali tylko jego pęknięcia, by dobrze wyglądał. Gdy przyjdzie próba, a tym bardziej nieszczęście, taki mur wybrzuszy się, popęka i runie. Podobnie nauki bez prawdziwego fundamentu są bezużyteczne, nawet jeśli brzmią przyjemnie. Nadzieje na pokój i szczęście, które nie opierają się na słowie Bożym, jedynie zwodzą ludzi.

Bóg wkrótce ujawni to oszustwo przez swój sprawiedliwy sąd. Ześle gwałtowną burzę na mur. Atak wojsk chaldejskich na Judę i oblężenie Jerozolimy będą jak powódź, która wszystko porywa. Będą też przypominać nawałnicę z ulewnym deszczem, gradem i silnym wiatrem. Każda bryła gradu jest przedstawiona jako kula armatnia uderzająca w mur (Księga Ezechiela 13:11). Największe niebezpieczeństwo polega na tym, że ta nawałnica jest skutkiem gniewu Bożego, a nie tylko działaniem ludzkich wrogów.

Nebukadnezar, król Babilonu, i jego dowódcy gniewali się na Sedecjasza za zdradę, co czyniło najazd przerażającym. Jednak niezadowolenie Boga było znacznie większe niż ich gniew. Ich siła była tylko rózgą w Jego ręku, narzędziem Jego gniewu (Księga Izajasza 10:5). Rozgniewany Bóg może rozkazać wichrom i burzy, by wstrząsnęły grzesznikami pewnymi swego bezpieczeństwa i ich obudziły. Kto ostoi się przed Nim, gdy jest rozgniewany?

Burza obali mur. Wiatr go rozerwie, a grad zniszczy (Księga Ezechiela 13:11, 13). Bóg mówi, że go zburzy i zrówna z ziemią (Księga Ezechiela 13:14). Wtedy odsłonią się jego fundamenty i wszyscy zobaczą, jak bardzo był fałszywy i zmurszały. Gdy Chaldejczycy obrócą Judę i Jerozolimę w pustkowie, razem z fałszywymi nadziejami miasta upadnie też reputacja proroków.

Wtedy stanie się jasne, że prorocy się mylili, bo schlebiali ludziom, a ludzie nierozsądnie im zaufali. Fałszywe poczucie bezpieczeństwa skończy się wstydem, gdy zaskoczy ich sąd. Wszystko, co ludzie budują, by osłonić się przed sądem Bożym, nie chcąc odwrócić się od grzechu, okaże się ucieczką w kłamstwo i zawiedzie ich w dniu gniewu (Księga Izajasza 28:17).

Ludzki gniew nie zdoła zachwiać tym, co zbudował Bóg, bo groźby możnych są tylko jak burza uderzająca w mur, który Bóg podtrzymuje (Księga Izajasza 25:4). Gniew Boga obali jednak wszystko, co ludzie zbudowali przeciwko Niemu. Oni sami i wszystkie ich fałszywe podpory będą jak chwiejący się mur czy płot (Księga Psalmów 62:3, 10). Gdy ich puste przepowiednie okażą się kłamstwem, a nadzieje legną w gruzach, stanie się jasne, że ani jedno, ani drugie nie miało solidnych podstaw. Dzień sądu ujawni dzieło każdego człowieka, a ogień je wypróbuje (Pierwszy List do Koryntian 3:13).

Budowniczowie muru i ci, którzy pokrywali go tynkiem, także zginą pod jego gruzami. Mur runie, a oni zostaną pochłonięci pośród jego gruzów (Księga Ezechiela 13:14). W ten sposób gniew Boga w pełni dosięgnie zarówno muru, jak i ludzi, którzy go zakrywali, zgodnie ze sprawiedliwym sądem (Księga Ezechiela 13:15). Ten sam sąd, który dowiedzie, że fałszywi prorocy kłamali, ukarze ich też za ich kłamstwa. Zostaną pochwyceni przez katastrofę, której nadejście wykluczali, i sami staną się świadectwem sprawiedliwości, której przeczyli.

Jeśli niewidomy prowadzi niewidomego, obaj wpadną do dołu: zarówno niewidomy przywódca, jak i niewidomy naśladowca.

Ci, którzy zwodzą innych, w końcu przekonają się, że zwodzili także samych siebie. Nie ma straszniejszego sądu niż sąd nad niewiernymi sługami, którzy uspokajali grzeszników, choć ci trwali w grzechu.

Gdy mur runie, zarówno zwodziciele, jak i zwiedzeni słusznie staną się przedmiotem drwin i wstydu (Księga Ezechiela 13:12). Ci, którzy uwierzyli prawdziwym prorokom i bali się słowa Pana, powiedzą: „Gdzie jest tynk, którym pokrywaliście mur? Co się stało z gładkimi słowami i pięknymi obietnicami, którymi pocieszaliście swoich niegodziwych sąsiadów? Gdzie są zapewnienia, że kłopoty narodu wkrótce się skończą?”. Sprawiedliwi będą się z nich śmiać, a sam Bóg także będzie się śmiał z ich nieszczęścia (Księga Psalmów 52:6–7; Księga Przysłów 1:26).

Powiedzą: „Mur zniknął, a wraz z nim ten, który pokrywał go tynkiem. Rozwiała się wasza nadzieja, a wraz z nią prorocy Izraela, którzy ją podtrzymywali” (Księga Ezechiela 13:15–16). Ci, którzy przypisują sobie niezasłużone zaszczyty, wkrótce zostaną okryci wstydem, na który naprawdę zasłużyli.