Księga Ezechiela 13:1 – znaczenie i zastosowanie

Fałszywi prorocy, których potępia ten fragment, działali między innymi w Jerozolimie. Jeremiasz dostrzegł tam „rzecz straszną” pośród proroków (Księga Jeremiasza 23:14). Niektórzy przebywali też wśród wygnańców w Babilonie. Jeremiasz napisał do nich: „Nie pozwólcie, by zwodzili was wróżbici” (Księga Jeremiasza 29:8). Prawdziwi prorocy Boga, choć żyli w różnych miejscach i czasach, głosili tę samą prawdę, bo prowadził ich jeden dobry Duch. Fałszywi prorocy szerzyli natomiast te same kłamstwa, bo popychał ich ten sam duch błędu.

Niewiele było nadziei, że tak zatwardziali ludzie się nawrócą. Mimo to Ezechiel miał wystąpić przeciwko nim, aby ostrzec lud i powstrzymać go od słuchania ich. To ostrzeżenie miało też pozostać świadectwem przeciw fałszywym prorokom, pozbawiając ich wymówki. Ezechiel otrzymał polecenie, by przemówić przeciw prorokom Izraela, jak sami siebie nazywali, choć w rzeczywistości zwodzili Izrael.

Warto zauważyć, że Izrael dał się zwieść religijnym oszustom dopiero wtedy, gdy odrzucił i źle potraktował prawdziwych proroków. Ten sam schemat powtórzył się później w przypadku fałszywych mesjaszy, którzy podawali się za wybranego przez Boga wybawcę, gdy lud odrzucił prawdziwego Mesjasza. Fałszywym prorokom polecono usłyszeć słowo Pana. Twierdzili, że w imieniu Boga mówią o innych, teraz więc sami mieli usłyszeć, co Bóg mówi o nich.

Pierwszym zadaniem Ezechiela było ujawnienie ich grzechu i, jeśli to możliwe, przekonanie ich o nim. Miał przynajmniej obnażyć ich głupotę przed wszystkimi (Drugi List do Tymoteusza 3:9). Nazwano ich głupimi prorokami (Księga Ezechiela 13:3), ponieważ nie rozumieli dzieła, które rzekomo wykonywali. Próbując oszukać lud, oszukiwali samych siebie i wyrządzali wielką szkodę własnym duszom.

Ich pierwszym grzechem było twierdzenie, że posłał ich Bóg, choć tak nie było. Bez Bożego powołania wdarli się do grona proroków, a tylko Pan ma prawo posyłać swoich proroków. Byli prorokami z własnego serca, jak podaje przypis na marginesie, czyli prorokami własnego pomysłu (Księga Ezechiela 13:2, 13:6). Mówili: „Tak mówi Pan” i występowali jako Jego posłańcy, ale Pan ich nie posłał ani nie dał im żadnego polecenia. Takie kłamstwo obraża wszystkich, bo osłabia zaufanie do słowa Bożego. Gdy tacy oszuści zostają zdemaskowani, niewierzący mogą błędnie uznać, że wszyscy prorocy są zwodzicielami.

Pan ich nie posłał, a oni głupio sądzili, że jest inaczej. Tych, których Bóg posyła, wyposaża do wykonania zadania albo sam ich do niego przygotowuje. Gdy powołuje, daje też mądrość. Ci ludzie byli sprytni w sprawach tego świata i przebiegli jak lisy, ale pozostawali głupimi prorokami, bo nie znali prawdziwie Boga.

Ich drugim grzechem było twierdzenie, że Bóg coś im objawił, choć tak nie było. Kierowali się własnym duchem (Księga Ezechiela 13:3), to znaczy mówili to, co podsuwały im ich własne pomysły, sztuczki lub wyobraźnia. Utrzymywali, że ich przesłanie pochodzi od Pana, lecz Bóg stanowczo temu zaprzeczył: „Nie mówiłem tego”. Nie przekazywali czegoś, co naprawdę zobaczyli lub usłyszeli od Boga, jak czynią prawdziwi słudzy Chrystusa (Pierwszy List Jana 1:1). Albo sami to wymyślali, albo sądzili, że dzięki temu zyskają przychylność ludzi.

Dlatego ich przesłanie nazwano „próżnym widzeniem” i „kłamliwą wróżbą” (Księga Ezechiela 13:6). Twierdzili, że widzieli coś, czego nigdy nie widzieli, i podawali kłamstwo za prawdę pochodzącą od Boga. Ezechiel ujmuje to również inaczej: „Mówiliście rzeczy próżne i widzieliście kłamstwa” (Księga Ezechiela 13:8). Zarówno to, co widzieli, jak i to, co mówili, było puste i fałszywe, niegodne zaufania.

Ezechiel ponownie pisze, że „widzą marność i wróżą kłamstwo” (Księga Ezechiela 13:9). Zachowywali się tak, jakby mieli prawdziwe widzenia, podobnie jak wierni prorocy Boga, ale żadnych nie mieli. Niekiedy tylko wyobrażali sobie, że otrzymali widzenie, jak ludzie zdezorientowani w gorączce. Innym razem wiedzieli, że kłamią, i celowo wymyślali swoje opowieści. W obu przypadkach oglądali kłamstwa i je głosili. Skoro diabeł jest ojcem kłamstwa, posługiwanie się imieniem Boga, by szerzyć fałsz, stanowi ciężką zniewagę wobec Niego. Ci, którzy już oddali cześć należną Bogu szatanowi, czcząc bożki, upadli tak nisko, że przypisywali Bogu charakter szatana.

Ich trzecim grzechem było to, że nie robili nic, by powstrzymać sądy Boże, które zaczynały już spadać na królestwo. Byli jak lisy krzątające się pośród ruin: spieszyli się, lecz tylko po to, by ocalić siebie. Przypominali najemników, którzy uciekają i porzucają owce. Byli chciwi i przebiegli, ale dbali wyłącznie o własne bezpieczeństwo i zysk.

Pan mówi: „Nie weszliście w wyłomy ani nie naprawiliście muru wokół domu Izraela” (Księga Ezechiela 13:5). Umocnienia narodu zostały naruszone, a sąd miał wedrzeć się przez wyłom. Właśnie wtedy powinni byli przyjść z pomocą. Powinni stanąć w wyłomie w modlitwie i powstrzymywać Boży gniew. Nie byli jednak prorokami modlitwy. Nie mieli prawdziwego dostępu do nieba, w przeciwieństwie do wiernych proroków, którzy wstawiali się za innymi (Księga Rodzaju 20:7).

Powinni byli także nawoływać lud do pokuty i zmiany postępowania, a także udzielać mu rad. W ten sposób mogliby „naprawić mur” i opóźnić nadchodzący sąd. Nie zależało im jednak na tym. Chcieli podobać się ludziom, a nie im pomagać.

Widzieli, jak fala nieprawości i bezbożności zalewa kraj, walczy z cnotą i świętością oraz grozi ich zniszczeniem. W takiej chwili powinni byli stanąć po stronie Pana i przemówić przeciw złu swoich czasów, jak obrońcy miasta odpierający atak. Uznali jednak, że to zbyt niebezpieczne, i nie zrobili nic, by powstrzymać zło. Nie podjęli walki z występkiem i niemoralnością. Hańbiąco porzucili sprawę wiary i odnowy, gdy rozległo się wezwanie Pana: „Kto jest po stronie Pana? Kto powstanie przeciw złoczyńcom?” (Księga Psalmów 94:16).

Tacy ludzie nie zasługiwali na miano proroków. Zbyt pobłażliwie odnosili się do grzechu i mieli za mało gorliwości dla Boga oraz dobra ludu. Wzbudzali też w ludziach fałszywą nadzieję, że zapowiedziane przez Boga sądy nigdy nie nadejdą. W ten sposób utwierdzali w grzechu tych, których powinni byli odwracać od grzechu (Księga Ezechiela 13:6). Mówili, że wszystko będzie dobrze i nadejdzie pokój, choć lud nadal trwał w grzechu. Zachowywali się tak, jakby ich własne obietnice mogły sprawić, że fałszywe proroctwa staną się prawdą, nawet wbrew Bogu.

Następnie Pan poleca Ezechielowi ogłosić im sąd za te grzechy. Twierdzenie, że są prorokami, nie miało ich ochronić. Po pierwsze, zostaje wypowiedziane przeciw nim „biada” (Księga Ezechiela 13:3), a jego znaczenie wyjaśnia Księga Ezechiela 13:8: „Jestem przeciwko wam — mówi Pan Bóg”. Nieszczęściem jest mieć Boga przeciwko sobie. Biada, i niejedno jeszcze biada, spada na tych, którzy uczynili Go swoim wrogiem.

Po drugie, zostają pozbawieni wszelkich praw i przywilejów członków wspólnoty przymierza Izraela, bo sami je utracili (Księga Ezechiela 13:9). Bóg zwróci przeciw nim swoją rękę, pochwyci ich i postawi przed sądem. Zamknie przed nimi dostęp do swojej obecności, a wpaść w Jego ręce to rzecz straszna. Twierdzili, że są prorokami, szczególnymi ulubieńcami nieba i przywódcami ziemskiego Kościoła Boga. Jednak przez przywłaszczanie sobie niezasłużonych godności utracili także te, które mogliby otrzymać (Ewangelia Mateusza 5:19).

Zostaną usunięci ze wspólnoty ludu Bożego i przestaną być do niego zaliczani. Słowa, że „nie będą w radzie mojego ludu”, oznaczają, że ich głupota stanie się tak oczywista, iż nikt nie będzie szukał ich rady ani pytał ich o zdanie. Nie będą też uczestniczyć w zgromadzeniach ludu Bożego na wspólnym oddawaniu czci, bo po ujawnieniu ich fałszu przez bieg wydarzeń będą się wstydzili pokazać twarz. Jak Kain odejdą sprzed oblicza Pana. Ci, których zwiedli, porzucą ich i postanowią nie mieć z nimi nic więcej wspólnego. Ci, którzy próbowali zasiąść na miejscu Mojżesza, nie otrzymają nawet miejsca odźwiernego. W wielkim dniu nie staną w zgromadzeniu sprawiedliwych (Księga Psalmów 1:5), gdy Bóg zgromadzi swoich świętych (Księga Psalmów 50:5, 50:16), aby na zawsze byli z Nim.

Zostaną też wymazani z księgi żyjących. Umrą na wygnaniu i nie pozostawią potomków, którzy mogliby przekazać dalej ich imię. Ich imion nie będzie więc wśród tych, którzy wrócili z Babilonu i których ujęto w publicznym rejestrze, zwanym spisem domu Izraela, podobnym do listy w Księdze Ezdrasza 2. Nie znajdą się wśród żyjących w Jerozolimie (Księga Izajasza 4:3). W głębszym sensie nie będzie ich też wśród tych, których Bóg od wieczności wybrał, by na zawsze byli naczyniami Jego miłosierdzia.

Czytamy o ludziach, którzy prorokowali w imię Chrystusa, a jednak usłyszą od Niego: „Nigdy was nie znałem” (Ewangelia Mateusza 7:22–23), ponieważ nie należeli do tych, których Mu dano. Parafraza chaldejska wyjaśnia, że nie zostaną zapisani w rejestrze życia wiecznego, przeznaczonym dla sprawiedliwych z domu Izraela. Zob. Księga Psalmów 69:28.

Zostaną też na zawsze wykluczeni z ziemi Izraela. Bóg przysiągł w gniewie, że nie wejdą do ziemi Kanaan razem z powracającymi wygnańcami, choć ta ziemia znów stanie się miejscem odpoczynku dla ludu Bożego. Ci, którzy sprzeciwiają się Bożemu zamysłowi wyrażonemu w ostrzeżeniach i nie pozwalają, by te ostrzeżenia ich poruszyły, tracą korzyści płynące z Jego obietnic i nie mogą oczekiwać od nich pocieszenia.