Księga Ezechiela 12:21 – znaczenie i zastosowanie

Wiele sposobów wykorzystano, by obudzić ten beztroski, czujący się bezpiecznie lud i skłonić go do oczekiwania nadchodzących sądów Boga. Celem było doprowadzenie ludzi do nawrócenia i zmiany postępowania, aby można było odwrócić nieszczęście. Ich zagłada została zapowiedziana w widzeniach i wyjaśniona za pomocą znaków. Dowody były tak jasne i przekonujące, że powinni byli uznać ostrzeżenie. Unikali jednak tego wniosku, wmawiając sobie nawzajem, że zapowiedziany sąd nie nadejdzie jeszcze przez długi czas.

Bóg odpowiada tu na tę wymówkę i pokazuje, jak jest bezpodstawna. Posyła prorokowi dwa osobne przesłania, które mówią to samo, aby wyrwać lud z fałszywego poczucia bezpieczeństwa (Księga Ezechiela 12:21; Księga Ezechiela 12:26). Najpierw widzimy, jak ludzie pocieszali się nadzieją, że sąd zostanie odłożony. W Izraelu powtarzano przysłowie: „Dni mijają, a widzenia się nie spełniają” (Księga Ezechiela 12:22). Innymi słowy, ostrzeżenie nie spełniło się wtedy, kiedy się go spodziewano, więc skoro niektóre proroctwa zdawały się odwlekać, uznano, że wszystkie takie widzenia są fałszywe. Mówiono też: „Widzenie dotyczy odległej przyszłości” (Księga Ezechiela 12:27), jakby nieszczęście było tak daleko, że nie ma powodu się nim martwić. Ludzie mieli nadzieję, że dożyją końca swoich dni w dostatku i pokoju, zanim ono nadejdzie.

Gdyby nieszczęście rzeczywiście było odległe, mogliby żyć spokojnie, tak jak Ezechiasz, który uznał za dobre, że za jego życia będzie panował pokój i bezpieczeństwo. Byli jednak głęboko zwiedzeni, a to zwiedzenie prowadziło ich ku zagładzie. Bóg był zagniewany z kilku powodów. Po pierwsze, nadużywali Jego cierpliwości. Ponieważ przez pewien czas milczał, zachowywali się tak, jakby był do nich podobny (Księga Psalmów 50:21). Jego pobłażliwość powinna była skłonić ich do nawrócenia, a zamiast tego tylko utwierdzała ich w grzechu.

Po drugie, takie wymówki podsycali pośród nich fałszywi prorocy. Bóg wskazuje na próżne widzenia i zwodnicze wróżby nawet w domu Izraela, pośród ludu, który otrzymał Jego własne słowa (Księga Ezechiela 12:24). Nie dziwiło, że ludzie, którzy dali się zwieść bożkom, wierzyli też fałszywym proroctwom. Z powodu bałwochwalstwa Bóg sprawiedliwie wydał ich na pastwę silnego zaślepienia.

Po trzecie, te powiedzenia stały się powszechnymi przysłowiami, powtarzanymi wszędzie i przyjmowanymi przez wielu. Sam ten fakt pokazywał, jak głęboko upadł naród. Gdy bezbożne słowa stają się popularnymi powiedzeniami, świadczy to o głębokim rozkładzie moralnym. Szatan posługuje się takimi powiedzeniami, by utwierdzać ludzi w fałszywych poglądach na Słowo i drogi Boga. To, że wszyscy coś powtarzają, nie usprawiedliwia takiego powiedzenia.

Bóg zapewnia ich, że oszukują samych siebie, bo sądy nadejdą wcześniej, niż im się wydaje. Rzeczywistość odpowie na ich beztroskie przysłowia: „Dni są bliskie” (Księga Ezechiela 12:23), a „spełnienie żadnego z moich słów nie będzie już odwlekane” (Księga Ezechiela 12:28). Gdy ludzie odsuwają w myślach dzień nieszczęścia, sprawiają tylko, że sąd Boga spada na nich bardziej nagle i dotkliwie.

Bóg na pewno uciszy te kłamliwe przysłowia i stojące za nimi fałszywe proroctwa. „Położę kres temu przysłowiu” — mówi. Gdy nadejdą dni kary, a każde ostrzeżenie okaże się prawdziwe, ludzie nie odważą się już go powtarzać. Ci, którzy nie przyjmują napomnienia zawartego w Słowie Boga, zostaną skarceni przez Jego sądy, bo każde fałszywe słowo zostanie uciszone. Fałszywi prorocy, którzy obiecywali pokój i koniec utrapień, zostaną zdemaskowani przez bieg wydarzeń, a wstyd odbierze im głos. Prawda pojawiła się pierwsza i przetrwa dłużej niż błąd. Przesłania prawdziwych proroków pozostaną niewzruszone, a próżne widzenia i pochlebcze kłamstwa znikną z Izraela.

Bóg mówi też z wielkim majestatem: „Ja jestem Panem” (Księga Ezechiela 12:25). Jego imię, Jahwe, oznacza, że jest Tym, który sprawia, iż to, co zapowiada, staje się rzeczywistością. W pełni dał się poznać pod tym imieniem, gdy dotrzymywał obietnic, i jest Jahwe także wtedy, gdy wykonuje swoje groźby. Będzie mówił, niezależnie od tego, czy ludzie słuchają, czy odmawiają posłuszeństwa: „Będę mówił”. Jego słowo nadal będzie przekazywane przez sługi, nawet w czasach buntu. W najgorszych epokach Bóg nigdy nie pozostawiał siebie bez świadka. Powołuje ludzi, by mówili w Jego imieniu i przekazywali Jego słowa. Jego przesłanie zostanie wypowiedziane i ostoi się.

To, co Bóg mówi, z pewnością wydarzy się dokładnie tak, jak zamierzył: „Wypowiem słowo i je spełnię” (Księga Ezechiela 12:25). Jego zamysł się nie zmienia, Jego moc nie słabnie, a Jego mądrości nigdy nic nie zaskakuje.

U ludzi powiedzieć coś i zrobić to to dwie różne rzeczy. Z Bogiem jest inaczej. Gdy coś mówi, dzieje się to równie pewnie, jakby już zostało dokonane. W swoich dziełach opatrzności, podobnie jak przy stworzeniu, Bóg mówi i tak się staje. Gdy powiedział, by powstało światło, powstało światło. Gdy powiedział, by powstało sklepienie, powstało sklepienie (Księga Liczb 23:19; Pierwsza Księga Samuela 15:29).

Ludzie mówili: „Każde widzenie się nie spełnia” (Księga Ezechiela 12:22). Bóg odpowiada w istocie: „Każde widzenie przyniesie swój skutek” (Księga Ezechiela 12:23). Jego słowo nie wróci bezowocne. Każdemu znakowi odpowie to, na co wskazuje. Ci, którzy rzeczywiście otrzymują widzenia od Wszechmogącego, nie oglądają próżnych widzeń. Bóg potwierdza słowa swoich sług, doprowadzając do ich spełnienia.

Stanie się to również bardzo szybko. „Dni są bliskie”, a ludzie zobaczą skutki każdego widzenia (Księga Ezechiela 12:23). Zostało ogłoszone i zaprzysiężone, że dalszej zwłoki już nie będzie (Apokalipsa św. Jana 10:6). Czas Bożej cierpliwości niemal dobiegł końca i Bóg nie będzie już odkładał wyroku. Nic nie będzie się już odwlekać (Księga Ezechiela 12:25). Długo na nich czekał, ale nie będzie czekał bez końca.

Wypowiedziane słowo spełni się „za waszych dni, domu buntowniczy”, a ludzie zobaczą zapowiedziane sądy i sami ich doświadczą. Sędzia stoi u drzwi. Sprawiedliwi zostają zabrani, zanim nadejdzie nieszczęście, ale ten buntowniczy dom nie zostanie spokojnie zabrany. Nie, jego mieszkańcy dożyją wygnania i zostaną wypędzeni ze świata. To samo zostaje powiedziane ponownie: „Spełnienie żadnego z moich słów nie będzie już odwlekane” (Księga Ezechiela 12:28). Sąd zacznie teraz działać szybko. Im dłużej naciągano łuk, tym głębiej przeszyje strzała.

Gdy ostrzegamy grzeszników przed śmiercią i sądem, niebem i piekłem, i staramy się prowadzić ich ku świętemu życiu, mogą nie zaprzeczać tym prawdom wprost. Mogą przyznawać, że wierzą w nagrodę i karę w życiu przyszłym. Osłabiają jednak znaczenie tych prawd, uznając je za odległe. Mówią w istocie: „Widzenie dotyczy odległej przyszłości. Mówisz o czymś, co nastąpi dopiero kiedyś. Wystarczy pomyśleć o tym, gdy ten czas będzie bliżej”.

W rzeczywistości jednak dzieli nas tylko krok od śmierci i od wieczności. Już za krótką chwilę widzenie przemówi i okaże się prawdziwe. Dlatego trzeba dobrze wykorzystać czas i szybko przygotować się na życie przyszłe. Jest ono przed nami, ale jest bardzo blisko. Gdy zatwardziali grzesznicy śpią, ich zagłada nie śpi.