Księga Ezechiela 12:17 – znaczenie i zastosowanie

Prorok ponownie ma stać się znakiem spustoszenia, które nadciąga na Judę i Jerozolimę. Sam musi jeść i pić z lękiem i niepokojem, zwłaszcza w obecności innych ludzi (Księga Ezechiela 12:17; Księga Ezechiela 12:18). Choć jemu samemu nic nie zagraża i żyje bezpiecznie oraz dostatnio, ma jeść chleb z drżeniem, „chleb boleści” (Księga Psalmów 127:2), a wodę pić z niepokojem i troską. Ma to obrazować nędzne położenie mieszkańców Jerozolimy podczas oblężenia.

Nie udaje, że się boi, bo naprawdę odczuwa lęk. Skoro ma mówić o nadchodzącym sądzie, powinien pokazać, że naprawdę w niego wierzy i głęboko nad nim ubolewa. Ci, którzy głoszą zagładę czekającą zatwardziałych grzeszników, powinni mówić o niej z prawdziwym przejęciem, jako ludzie znający bojaźń Pana. Powinni być gotowi znosić trudy, jeśli dzięki temu mogą czynić dobro.

Ma też powiedzieć mieszkańcom, że oni sami będą jeść i pić w podobnym lęku (Księga Ezechiela 12:19; Księga Ezechiela 12:20). Ci, którzy mieszkają w Jerozolimie, oraz ci z ziemi izraelskiej, którzy przybędą tam w nadziei na bezpieczeństwo, będą jeść chleb z niepokojem, a wodę pić z przerażeniem i trwogą. Mogą się obawiać, że zapasy się skończą, albo żyć w ciągłym strachu przed atakami wroga, niepewni, czy ocaleją (Księga Powtórzonego Prawa 28:66). Dlatego nawet to, co mają, nie przyniesie im pociechy ani pożytku.

Gdy niepokój i lęk opanują człowieka, mogą odebrać mu wszelką radość. Same w sobie są dotkliwą karą. Ludzie zostaną doprowadzeni do tak rozpaczliwego położenia, że stopniowo, pod naporem tych, którzy będą ich uciskać, zniszczeniu ulegną zarówno miasto, jak i wieś. Bóg zamierza całkowicie zniszczyć jedno i drugie: ziemia zostanie spustoszona, pozbawiona bogactw i plonów, a miasta od niej zależne również upadną.

Przyczyną tego sądu była przemoc, niesprawiedliwość i ucisk panujące wśród mieszkańców, a także krzywdy, jakie wyrządzali sobie nawzajem. Bóg rozliczy ich z tych czynów, tak samo jak z tego, że znieważali Go w swoim oddawaniu czci. Gdy naród traci cnotę, zaczyna się rozpadać także wszystko inne. A gdy sąsiedzi zwracają się przeciwko sobie, słuszne jest, by Bóg zesłał wrogów, którzy ich wszystkich pochłoną.

Dobrym skutkiem tego sądu będzie to, że poznają, iż On jest Panem. Jeśli dzięki tym sądom naprawdę Go poznają, będzie to więcej niż zadośćuczynienie za wszystkie straty spowodowane spustoszeniem. Dotkliwe cierpienia mogą być błogosławione, choć są bolesne dla ludzkiej natury, jeśli prowadzą nas do głębszego poznania Boga i umacniają to poznanie.