Księga Ezechiela 11:22 – znaczenie i zastosowanie

Najpierw widzimy odejście Bożej obecności z miasta i świątyni. Gdy prorok otrzymał przesłanie i został dokładnie pouczony, jak odróżniać to, co cenne, od tego, co bezwartościowe, cheruby uniosły skrzydła, a koła stojące obok nich poruszyły się, tak jak wcześniej (Księga Ezechiela 10:19; 11:22). Aniołowie, gdy wykonają już Boże dzieło na świecie, szybko ruszają dalej, bo nie tracą czasu.

Ostatnio widzieliśmy chwałę Pana przy wschodniej bramie świątyni (Księga Ezechiela 10:19), a tutaj czytamy, że znalazła się pośrodku miasta. Teraz dowiadujemy się, że ponieważ nikt nie wstawiał się za miastem, nikt go nie wspierał ani nie przywoływał chwały z powrotem, ruszyła ku górze na wschód od miasta (Księga Ezechiela 11:23). Była to Góra Oliwna. Ludzie ustawili tam swoje bożki, otwarcie rzucając wyzwanie Bogu, który wciąż przebywał w swojej świątyni (Pierwsza Księga Królewska 11:7). Dlatego górę tę nazywano Górą Zniszczenia (Druga Księga Królewska 23:13). Tam Bóg niejako ustanawia swój tron i dwór, naprzeciw tych, którzy sądzili, że po Jego odejściu świątynia nadal pozostanie ich własnością.

Z tej góry rozciągał się widok na całe miasto. Bóg udał się tam, by spełnić to, co zapowiedział: „Ukryję przed nimi swoje oblicze i zobaczę, jaki będzie ich koniec” (Księga Powtórzonego Prawa 32:20). Później z tej góry Chrystus patrzył na miasto i płakał, z góry widząc jego ostateczne zburzenie przez Rzymian. Chwała Pana przeniosła się tam, jakby wciąż była blisko i gotowa powrócić, gdyby mieszkańcy nawet wtedy pojęli, co służy ich pokojowi.

Bóg nie odchodzi pochopnie. Wydaje się, jakby żegnał się wiele razy, zanim odejdzie. Odchodząc powoli i stopniowo, pokazał, że nie czyni tego chętnie i nie odszedłby, gdyby nie został całkowicie wypędzony. Jakby mówił: „Jakże mógłbym cię porzucić, Efraimie? Jakże mógłbym cię wydać, Izraelu?”. Choć przez długi czas okazuje cierpliwość, nie będzie cierpliwy bez końca. W końcu odejdzie i odrzuci tych, którzy najpierw sami od Niego odeszli i Go odrzucili.

Po drugie, od proroka odeszło widzenie. W końcu uniosło się i zniknęło z jego oczu (Księga Ezechiela 11:24). Prorok patrzył, jak wznosi się coraz wyżej, aż zniknęło, co miało umocnić jego wiarę, że było to widzenie z nieba. Przyszło z góry, więc tam też powróciło. Widzenia Bożej chwały nie pozostają z ludem Bożym nieustannie. Ludzie dostrzegają jej przebłyski, a potem znów ją tracą. Kosztują Bożej radości, ale nie zasiadają jeszcze do pełnej i trwałej uczty.

Widzenie wzniosło się z Góry Oliwnej, wskazując naprzód na wniebowstąpienie Chrystusa do nieba z tej samej góry. Ci, którzy widzieli Go w ciele, już więcej mieli Go nie zobaczyć. Zapowiedziano, że na końcu Jego stopy staną na Górze Oliwnej (Księga Zachariasza 14:4).

Po trzecie, prorok powrócił do ludu na wygnaniu. Ten sam Duch, który w zachwyceniu przeniósł go do Jerozolimy, sprowadził go z powrotem do Chaldei, bo właśnie tam Bóg wyznaczył mu na ten czas miejsce do życia i służby. Duch przyszedł do niego nie po to, by uwolnić go z niewoli, lecz by go w niej podtrzymać i pocieszyć. To również było dobre.

Po czwarte, prorok opowiedział słuchaczom wszystko, co zobaczył i usłyszał (Księga Ezechiela 11:25). Otrzymał wiadomość od Boga, by przekazać ją dalej, i pozostał wierny Temu, który go posłał. Przekazał ją uczciwie. Powiedział wszystko, co Bóg mu ukazał, i tylko to, co Bóg mu ukazał.

Opowiedział im o wielkim złu, które zobaczył w Jerozolimie, i o rychłej zagładzie tego miasta. Chciał, by nie żałowali, że zgodnie z radą Jeremiasza poddali się królowi Babilonu, i nie mieli sobie tego za złe. Nie chciał też, by zazdrościli tym, którzy zostali na miejscu i szydzili z nich za odejście, ani by pragnęli tam wrócić. Powinni pogodzić się z życiem na wygnaniu. Kto chciałby mieszkać w mieście pełnym grzechu i bliskim zagłady? Lepiej przebywać w Babilonie pod Bożą przychylnością niż w Jerozolimie pod Jego gniewem i przekleństwem.

To przesłanie zostało przekazane bezpośrednio wygnańcom, ale można przypuszczać, że przesłali je także mieszkańcom Jerozolimy, skoro utrzymywali z nimi kontakt. Jerozolima wiele by zyskała, gdyby przyjęła to ostrzeżenie.