Księga Ezechiela 11:14 – znaczenie i zastosowanie

Proroctwo miało podnosić to, co nisko, a zarazem obalać dumne góry i pagórki (Księga Izajasza 40:4). Prorocy mieli więc nie tylko ostrzegać pewnych siebie i beztroskich, lecz także pocieszać tych, którzy czuli się przytłoczeni i drżeli na słowo Boga. W pierwszej części tego rozdziału Ezechiel otrzymał słowa, które miały wstrząsnąć ludźmi czującymi się bezpiecznie na Syjonie. Teraz otrzymuje słowa pociechy dla pogrążonych w żałobie wygnańców w Babilonii, którzy siedzieli nad rzekami i płakali, wspominając Syjon.

Pobożni wygnańcy byli poniżani i wyśmiewani przez tych, którzy pozostali w Jerozolimie. Bóg mówi Ezechielowi, co mieszkańcy Jerozolimy mówili o nim i o innych, których wcześniej uprowadzono do Babilonii. Bóg nazwał ich dobrymi figami i powiedział, że dla ich dobra posłał ich do Babilonii. Mieszkańcy Jerozolimy patrzyli jednak na nich z góry, jakby najlepsi spośród świętych byli w oczach mieszkańców Jerozolimy najgorszymi grzesznikami.

Bóg nazywa ich braćmi Ezechiela, ludźmi, o których powinien się troszczyć i których powinien kochać. Nazywa ich także krewnymi Ezechiela — słowo to może oznaczać najbliższych krewnych, mających prawo wykupić rodzinną własność. Nie mogli jednak niczego wykupić, ponieważ sami znaleźli się w niewoli. Nazywa ich całym domem Izraela, ponieważ uznaje ich za prawdziwą resztę: tych, którzy zachowali prawość i zostali ukształtowani przez cierpienie. Łączyło ich z Ezechielem pochodzenie i naród, a także duch. Słuchali go i uczestniczyli z nim w świętym kulcie. Zapewne dlatego nazwano ich jego braćmi i krewnymi.

Mieszkańcy Jerozolimy wyrzekli się ich i mówili: „Odejdźcie od Pana”. Dumni i żyjący w dostatku pogardzali braćmi uniżonymi pod ręką Bożą. Po pierwsze, odcinali ich od wspólnoty. Ponieważ wygnańcy odłączyli się od swoich przywódców i posłuszni Bogu poddali się królowi Babilonii, mieszkańcy Jerozolimy wykluczyli ich ze wspólnoty i oznajmili, że nie chcą mieć z nimi nic wspólnego. Ludzie zabobonni często pochopnie odrzucają tych, którzy starają się być posłuszni Bogu, i osądzają ich tak, jakby Pan ich opuścił.

Po drugie, odcinali ich także od narodu, jakby nie mieli już żadnego udziału w ziemi. Mówili: „Ta ziemia należy do nas, a wy utraciliście swoje posiadłości, poddając się królowi Babilonii”. Bóg dostrzega tę pogardę i jest głęboko zagniewany, gdy ludzie żyjący w dostatku patrzą z góry na cierpiących braci i siostry.

W odpowiedzi Bóg składa wygnańcom łaskawe obietnice, ponieważ ich rodacy potraktowali ich tak obraźliwie. Ci, którzy ich nienawidzili i odrzucili, mówili: „Niech Pan będzie uwielbiony”, lecz Bóg miał objawić się ku ich radości (Księga Izajasza 66:5). Bóg przyznaje, że Jego ręka zwróciła się przeciwko nim i dlatego ich rodacy triumfowali nad nimi (Księga Ezechiela 11:16). To prawda, mówi Bóg: rozproszył ich między narodami i oddalił od domu. Wyglądali jak lud porzucony i zagubiony wśród narodów. Bóg zachował jednak dla nich miłosierdzie.

Bóg często wykorzystuje pogardę, z jaką spotyka się Jego lud, jako powód, by nieść mu pociechę. Dawid miał nadzieję, że Bóg odpłaci mu dobrem za przekleństwa Szimejego. Bóg często umacnia nadzieję swojego ludu właśnie wtedy, gdy wrogowie próbują popchnąć go ku rozpaczy. Najpierw obiecuje, że sam wynagrodzi wygnańcom utratę świątyni i związanych z nią przywilejów. „Będę dla nich małą świątynią w krajach, do których pójdą” (Księga Ezechiela 11:16). Mieszkańcy Jerozolimy mają świątynię, ale nie mają Boga. Wygnańcy w Babilonii mają Boga, choć nie mają świątyni.

Bóg będzie dla nich przybytkiem, miejscem bezpiecznym. Uciekną się do Niego i znajdą w Nim schronienie, tak jak bezpieczny był człowiek, który mocno trzymał się rogów ołtarza. Co więcej, na wygnaniu będą cieszyć się bliskością Boga w sposób, który wcześniej uważano za możliwy tylko w świątyni. Zobaczą tam Jego moc i chwałę, tak jak widziano je w przybytku. Otrzymają znaki Jego obecności, a Jego łaska w ich sercach uświęci ich modlitwy i uwielbienie. W ten sposób będą podobać się Panu bardziej niż ofiary z wołów i cielców.

Bóg nazywa siebie także małym przybytkiem, ukrytym przed wzrokiem wrogów, którzy z zazdrością patrzyli na okazałą i wspaniałą świątynię w Jerozolimie (Pierwsza Księga Królewska 9:8). Jego lud był nieliczny i słaby, dlatego niewielki przybytek był dla niego odpowiedni. Bóg dostrzega ich pokorne położenie i dostosowuje swoje dary do ich sytuacji. To łaskawy czyn: wielki Bóg staje się małym przybytkiem dla swojego ludu. Ci, którzy nie z własnej winy nie mogą uczestniczyć w publicznym kulcie, mogą otrzymać od Boga obfite zadośćuczynienie dzięki Jego bezpośredniej łasce i pociesze.

Bóg obiecuje też, że we właściwym czasie położy kres ich cierpieniu, wyprowadzi ich z niewoli i ponownie osadzi w ich własnej ziemi — ich samych albo ich dzieci (Księga Ezechiela 11:17). „Zgromadzę również was” — mówi, mając na myśli tych, którzy zostali rozproszeni, wzgardzeni i uznani przez własnych rodaków za straconych. Zgromadzi ich spośród narodów, oddzieli od ludów, wśród których się znaleźli, uwolni od ciemiężycieli i połączy w jedno ciało w krajach, do których zostali rozproszeni. Nie wrócą pojedynczo, lecz wszyscy razem, a dzięki temu ich powrót będzie bardziej godny, bezpieczniejszy i radośniejszy. Wtedy Bóg da im ziemię Izraela, którą ich rodacy uważają teraz za na zawsze dla nich niedostępną.

Pociechą jest świadomość, że surowe ludzkie osądy nie mogą pozbawić nikogo udziału w łaskawych obietnicach Boga. Wielu ludzi odrzuconych przez nieżyczliwych zachowa swoje miejsce w świętej ziemi. „Dam wam ziemię Izraela” — mówi Bóg, ponownie przyznając ją im jako nowy dar. „Przyjdą tam”. Jeśli wypowiedź przechodzi od „wam” do „im”, może to wskazywać na ich potomków. Ziemia należy do nich na mocy prawa, tak jak należała do patriarchów, a ich potomkowie obejmą ją w rzeczywiste posiadanie.

Bóg obiecuje również, że dzięki Jego łasce zostaną oddzieleni od swoich grzechów, zwłaszcza od bałwochwalstwa (Księga Ezechiela 11:18). Niewola naprawdę wyleczy ich z tego zła. Gdy wrócą do swojej ziemi, usuną z niej wszystkie obrzydliwości.

Ich bożki niegdyś były ich radością, lecz teraz będą ich nienawidzić. Chodzi nie tylko o bożki z Babilonii, gdzie przebywali w niewoli, lecz także o bożki z Kanaanu, gdzie się urodzili. Nie poprzestaną na zaprzestaniu oddawania im czci, jak robili to już wcześniej, ale usuną po nich każdy ślad. „Usuną stamtąd wszystkie obrzydliwości”. Przesłanie jest jasne: powrót do spokojnego i dostatniego życia jest błogosławieństwem, jeśli nie wracamy do grzechów i głupoty z przeszłości. „Cóż jeszcze mam wspólnego z bożkami?”

Po czwarte, Bóg nakłoni ich z mocą do pełnienia Jego woli. Nie tylko przestaną czynić zło, lecz także nauczą się czynić dobro, ponieważ skończą się ich utrapienia i powróci pokój. Bóg zaszczepi w nich dobre zasady i w ten sposób sprawi, że drzewo będzie dobre (Księga Ezechiela 11:19). To obietnica ewangeliczna, która spełnia się w każdym, kogo Bóg przygotowuje do niebiańskiego Kanaanu. Bóg przygotowuje do nieba wszystkich, dla których przygotował niebo.

Po pierwsze, Bóg obiecuje dać im jedno serce — całkowicie oddane prawdziwemu Bogu, a nie podzielone między wielu bogów. Będzie to serce mocno utwierdzone w Bogu, niewahające się, stałe i niezmienne. Jedno serce to serce szczere i uczciwe, w którym zamiary człowieka zgadzają się z jego słowami.

Po drugie, umieści w nich nowego ducha, usposobienie odpowiednie do nowej sytuacji, w którą wprowadzi ich Jego opatrzność. Każdy, kto staje się święty, otrzymuje nowego ducha, całkowicie odmiennego od tego, którego miał wcześniej. Tacy ludzie kierują się nowymi zasadami, postępują według nowych reguł i dążą do nowych celów. Nowe imię ani nowa twarz nie pomogą, jeśli zabraknie nowego ducha. Kto jest w Chrystusie, jest nowym stworzeniem.

Po trzecie, Bóg usunie z ich ciała, z ich zepsutej natury, serce kamienne. Ich serca nie będą już martwe, suche, twarde i ciężkie jak kamień. Nie będą już niezdolne wydawać dobrego owocu, przez co dobre ziarno ginie w nich tak, jak na skalistym gruncie.

Po czwarte, da im serce cielesne — nie martwe ani wyniosłe, lecz żywe. Sprawi, że ich serca będą odczuwać duchowy ból i duchową radość. Uczyni je wrażliwymi i gotowymi przyjmować dobre wpływy. To dzieło Boga, Jego dar, który sam obiecuje. To cudowna i radosna przemiana: przejście ze śmierci do życia. Obietnica ta została dana tym, których Bóg miał sprowadzić z powrotem do ich ziemi, ponieważ zmiana ich położenia byłaby prawdziwym dobrem tylko wtedy, gdyby towarzyszyła jej przemiana ich serc. Taka sama przemiana musi dokonać się w każdym, kto zostaje doprowadzony do lepszej ojczyzny, ojczyzny niebiańskiej.

Ich postępowanie miało odpowiadać tym nowym zasadom. Słowa „dam im nowego ducha” nie znaczą, że będą jedynie dobrze mówić o religii lub jej bronić. Chodzi o to, by w całym swoim postępowaniu kierowali się moimi ustawami, a we wszystkich aktach kultu przestrzegali moich nakazów (Księga Ezechiela 11:20). Te dwie rzeczy muszą iść w parze. Ci, którym Bóg daje nowe serce i nowego ducha, będą traktować poważnie zarówno jedno, jak i drugie.

Wtedy będą moim ludem, a Ja będę ich Bogiem. Stare przymierze, które zdawało się zerwane i zapomniane, miało zostać odnowione. Przez bałwochwalstwo Izraelici sprawiali wrażenie, jakby odrzucili Boga. Przez wygnanie zaś zdawało się, że Bóg odrzucił ich. Gdy jednak zostali uwolnieni od bałwochwalstwa i wyprowadzeni z niewoli, Bóg i Jego lud znów mieli uznać się wzajemnie za swoich. Bóg uczyni ich swoim ludem przez dzieło, którego dokona w ich wnętrzu, a swoją dobrocią wobec nich okaże, że jest ich Bogiem.

III. Oto zapowiedź gniewu dla tych, którzy nienawidzili odnowy. Gdy zapowiada się kary, sprawiedliwi zostają oddzieleni, by nie dosięgła ich ta klęska. Podobnie, gdy obiecuje się błogosławieństwa, bezbożni zostają oddzieleni, by nie zaznali tego pocieszenia. Nie mają w nim udziału ani nie mogą z niego korzystać (Księga Ezechiela 11:21). Cóż mają wspólnego z pokojem ci, którym brak łaski?

Najpierw zwróćmy uwagę na ich charakter. Ich serce podąża za sercem ich ohydnych bożków. Są równie gorliwi w oddawaniu czci demonom, jak demony w przyjmowaniu czci. Można też ująć to inaczej: w przeciwieństwie do nowego serca, które Bóg daje swojemu ludowi i które jest zgodne z Jego sercem, oni mają serce ukształtowane na wzór swoich bożków. Ich usposobienie i postępowanie odpowiadały temu, za jakie istoty uważali swoje bożki, a od nich uczyli się grzechu i okrucieństwa. U korzeni całego ich zła leży zepsucie serca. Podobnie u podstaw odnowy leży odnowienie serca. Serce ma własną drogę, a życie człowieka za nią podąża.

Po drugie, zwróćmy uwagę na ich los. Jest on zarazem sprawiedliwy i przerażający: „Odpłacę im za ich postępowanie, sprowadzając karę na ich własne głowy”. Bóg postąpi z nimi tak, jak na to zasługują. Nic nie świadczy o sprawiedliwości Boga wyraźniej niż to, że odpłaca ludziom stosownie do ich czynów. A jednak grzech zasługuje na taką odpłatę, że nie trzeba niczego więcej, by pokazać, jak godny pożałowania jest grzesznik.