Księga Wyjścia 9:22 – znaczenie i zastosowanie

Zapowiedziany grad zostaje sprowadzony potężną ręką i laską Mojżesza (Księga Wyjścia 9:22, Księga Wyjścia 9:23) — a właściwie spada na rozkaz Boga. Ogień i grad spełniają Jego słowo (Księga Psalmów 148:8). Widzimy tu zarówno zniszczenia, jakie spowodowała ta plaga, jak i jej wpływ na faraona.

Grad wyrządził w całym kraju straszne szkody. Grzmoty i ogień z nieba, zapewne błyskawice, uczyniły burzę jeszcze bardziej przerażającą i niszczycielską (Księga Wyjścia 9:23, Księga Wyjścia 9:24). Bóg posługuje się chmurami nie tylko jak spichlerzami, z których zsyła błogosławieństwo swojemu ludowi, lecz także jak arsenałami, z których może wydobywać śmiercionośną broń przeciw swoim wrogom. Mówi o „składach gradu”, które zachował na dzień bitwy i wojny (Księga Hioba 38:22, Księga Hioba 38:23).

Grad przyniósł Egiptowi straszliwe spustoszenie. Zabił ludzi i zwierzęta, a także powalił nie tylko rośliny, lecz również drzewa (Księga Wyjścia 9:25). Zniszczył zboże, które już wzeszło; ocalało tylko to, co jeszcze nie wykiełkowało (Księga Wyjścia 9:31, Księga Wyjścia 9:32). Bóg ma wiele sposobów, by w odpowiednim czasie odebrać plony — może posłużyć się niepostrzeżoną chorobą albo gwałtownym gradem (Księga Ozeasza 2:9). W opisie tej plagi czytamy, że zarówno grad, jak i płomienne błyskawice zniszczyły stada (Księga Psalmów 78:47, Księga Psalmów 78:48; zob. też Księga Psalmów 105:32, Księga Psalmów 105:33). Dawid mógł mieć na myśli to wydarzenie, gdy opisywał potężne działania Boga przeciw wrogom za pomocą gradu i rozżarzonych węgli (Księga Psalmów 18:12, Księga Psalmów 18:13). Wyraźne nawiązanie do tego wydarzenia znajduje się również w opisie wylania siódmej czaszy gniewu (Apokalipsa św. Jana 16:21).

Ziemia Goszen była jednak chroniona i nie ucierpiała od tej plagi (Księga Wyjścia 9:26). Bóg kieruje chmurami deszczowymi i sprawia, że pada deszcz albo grad nad jednym miastem, a nad innym nie — czy to po to, by okazać miłosierdzie, czy by wykonać sąd.

Plaga wprawiła faraona w popłoch. Zobaczmy, jak na niego wpłynęła. Najpierw upokorzył się przed Mojżeszem i przemówił słowami człowieka skruszonego, choć tak naprawdę się nie zmienił (Księga Wyjścia 9:27, Księga Wyjścia 9:28). Trudno byłoby powiedzieć to lepiej. Przyznał, że w sporze z Bogiem Hebrajczyków stanął po niewłaściwej stronie. Wyznając: „Zgrzeszyłem”, przyznał, że zbyt długo stawiał opór. Przyznał też, że Bóg ma słuszność: „Pan jest sprawiedliwy” — i trzeba uznać Jego sprawiedliwość, nawet gdy przemawia przez grzmoty i błyskawice. Winą obarczył siebie i swój lud: „Ja i mój lud jesteśmy winni i zasłużyliśmy na to, co nas spotkało”. Poprosił Mojżesza o modlitwę: „Módl się do Pana, aby ta straszna plaga ustała”. W końcu obiecał wypuścić lud: „Pozwolę wam odejść”. Czego można by chcieć więcej? A jednak jego serce nadal było zatwardziałe.

Pokazuje to, że strach potrafi wydobyć słowa brzmiące pokornie, choć serce pozostaje niezmienione. Pod wpływem bólu i wstrząsu wywołanego nieszczęściem ludzie mogą mówić właściwe rzeczy nie dlatego, że naprawdę je czują, lecz dlatego, że wiedzą, iż powinni je wypowiedzieć.

Po drugie, Mojżesz stał się przed Bogiem orędownikiem faraona, czyli kimś, kto wstawia się za drugim człowiekiem. Miał wszelkie powody, by sądzić, że faraon szybko znów zmieni zdanie, i powiedział mu o tym wprost (Księga Wyjścia 9:30). Mimo to obiecał modlić się za niego. Powinniśmy nadal modlić się za tych, którzy zdają się niezdolni do zmiany, i ich napominać (1 Księga Samuela 12:23).

Warto zauważyć, gdzie modlił się Mojżesz. Wyszedł z miasta (Księga Wyjścia 9:33), zarówno po to, by zostać sam na sam z Bogiem, jak i by pokazać, że nie boi się wyjść, choć padają grad i błyskawice. Faraon i jego słudzy pozostali w pomieszczeniach, ale Mojżesz wiedział, że każdy grad jest pod kontrolą Boga i nie może mu zaszkodzić. Pokój z Bogiem daje bezpieczeństwo nawet pośród grzmotów, bo grzmot jest głosem ich Ojca.

Zwróćmy też uwagę na postawę Mojżesza. Wyciągnął ręce ku Panu, okazując gorliwe pragnienie i pokorną nadzieję. Ci, którzy przychodzą do Boga po miłosierdzie, powinni być gotowi je przyjąć.

Celem modlitwy Mojżesza było to, by faraon poznał i uznał, że „ziemia należy do Pana” (Księga Wyjścia 9:29). Oznacza to, że Bóg sprawuje suwerenną władzę nad całym stworzeniem i wszystko pozostaje pod Jego rządami. Sam faraon również powinien był podporządkować się tej władzy. Bóg posługuje się różnymi sposobami, by przywieść ludzi do opamiętania. Zsyła kary, a potem je odsuwa — zawsze po to, by ludzie poznali, że Pan sprawuje władzę.

Bóg odpowiedział na modlitwę Mojżesza (Księga Wyjścia 9:33), ale modlitwa nie zmieniła faraona. Faraon znów zgrzeszył i zatwardził swoje serce (Księga Wyjścia 9:34, Księga Wyjścia 9:35). Modlitwa Mojżesza zamknęła i otworzyła niebo, tak jak później modlitwa Eliasza (List Jakuba 5:17, List Jakuba 5:18). Taka moc została dana także dwóm świadkom Boga (Apokalipsa św. Jana 11:6). Ani Mojżesz, ani Eliasz, ani owi dwaj świadkowie nie mogli jednak skruszyć zatwardziałych ludzkich serc. Wyrok Boży przestraszył faraona i skłonił go do uległości, ale gdy burza minęła, jego przekonanie zniknęło, a obietnice zostały zapomniane. Nie należy zbytnio ufać wyznaniom składanym pod presją. Ci, którzy nie stają się lepsi pod wpływem kar i miłosierdzia, zazwyczaj stają się gorsi.