Księga Wyjścia 9:1 – znaczenie i zastosowanie

Była to zapowiedź kolejnej plagi: zarazy, która miała uśmiercić zwierzęta. Gdy serce faraona znów stwardniało, choć po wcześniejszej pladze zdawał się ustępować, Mojżesz miał mu oznajmić, że nadchodzi kolejny sąd. Bóg posłużył się tymi ostrzeżeniami, by sprawdzić, czy wcześniejsze plagi wywarły na faraonie trwałe wrażenie. W ten sposób gniew Boga wobec ludzkiego grzechu objawiał się zarówno w Jego słowie, jak i w Jego działaniu.

Mojżesz nadal dawał faraonowi uczciwą szansę, by zapobiec pladze: miał wypuścić lud Boży (Księga Wyjścia 9:1). Tego właśnie Bóg wciąż żądał. Chciał uwolnić Izraelitów, lecz faraon nadal stawiał opór. Sprawą było więc to, czyje słowo okaże się rozstrzygające. Pokazuje to, jak bardzo Bóg troszczy się o swój lud. Gdy nadchodzi czas, by go wybawić, Bóg jest gotów wydać na sąd nawet cały naród, zamiast pozostawić Izraelitów w niewoli. Widać w tym także, jak rozsądne są Boże żądania: prosi jedynie o to, co do Niego należy. Izraelici są Jego ludem, więc faraon powinien ich uwolnić.

Mojżesz opisał również, co się stanie, jeśli faraon odmówi. Ręka Pana miała uderzyć bezpośrednio w bydło, bez wyciągania laski przez Aarona, a wiele zwierząt miało zginąć od zarazy (Księga Wyjścia 9:2–3). Dla ich właścicieli oznaczałoby to wielką stratę. Zubożyli Izraelitów, a teraz Bóg miał zubożyć ich. Pamiętajmy, że ręka Boga jest obecna także w chorobie i śmierci zwierząt gospodarskich oraz w każdej stracie z nimi związanej. Nawet upadek wróbla nie umyka naszemu Ojcu.

Bóg wyraźnie zapowiedział też, że oddzieli bydło Izraelitów od bydła Egipcjan. Choć zwierzęta oddychały tym samym powietrzem i piły tę samą wodę, żadne zwierzę należące do Izraelitów nie miało zginąć (Księga Wyjścia 9:4). Pokazuje to, że Boże sądy mogą dotknąć ludzi w tym samym miejscu, a jednak nie wszystkich w ten sam sposób (Księga Izajasza 27:7). Powinniśmy też dziękować Bogu za Jego troskę o zwierzęta, bo zachowuje przy życiu ludzi i zwierzęta (Księga Psalmów 36:6).

Aby ostrzeżenie zabrzmiało jeszcze dobitniej, Bóg wyznaczył konkretny czas: miało się to stać następnego dnia (Księga Wyjścia 9:5). Nie wiemy, co przyniesie kolejny dzień, ani nie możemy być pewni, co sami będziemy wtedy robić. Z Bogiem jest inaczej.

Plaga przyszła zgodnie z zapowiedzią. Zwierzęta padły (Księga Wyjścia 9:6). Z powodu ludzkiego grzechu stworzenie zostało poddane zniszczeniu i do pewnego stopnia uczestniczy w karze, jaka spotyka ludzi, tak jak stało się to podczas potopu (List do Rzymian 8:20, 22). Faraon i Egipcjanie zgrzeszyli, lecz owce nie zawiniły, a jednak cierpiały (Księga Jeremiasza 12:4). Z powodu nieprawości kraju giną nawet zwierzęta. Egipcjanie później oddawali cześć bydłu, a niektórzy sądzą, że robili to już wtedy. To właśnie wśród nich Izraelici później nauczyli się czcić cielca. Tą plagą Bóg uderzył w sam ten grzech. To, co czynimy bożkiem, Bóg może nam odebrać albo sprawić, że stanie się dla nas źródłem goryczy (Księga Izajasza 19:1).

Bóg wyraźnie odróżnił bydło egipskie od bydła Izraelitów, tak jak zapowiedział. Nie padło ani jedno zwierzę należące do Izraelitów (Księga Wyjścia 9:6–7). Bóg troszczy się o woły, a Jego opatrzność obejmuje nawet najmniejsze stworzenia. Zapisano to jednak również dla naszego dobra, abyśmy, ufając Bogu i znajdując w Nim schronienie, nie bali się zarazy szerzącej się w ciemności, nawet gdy wokół nas giną tysiące (Księga Psalmów 91:6–7).

Faraon wysłał ludzi, by sprawdzili, czy zaraza dotknęła bydło Izraelitów. Nie zrobił tego jednak po to, by poznać prawdę i być posłusznym Bogu. Być może chciał tylko zaspokoić ciekawość albo liczył na to, że powetuje sobie straty, odbierając Izraelitom ich zwierzęta. Ponieważ nie kierował się dobrym zamiarem, usłyszana wiadomość nie skłoniła go do zmiany postępowania. Przeciwnie, jego serce jeszcze bardziej stwardniało. Ci, którzy uparcie odrzucają prawdę, potrafią sprawić, że środki mające prowadzić do życia stają się dla nich przyczyną jeszcze surowszego sądu.