Księga Wyjścia 9:13 – znaczenie i zastosowanie

To ogólne zapowiedzenie gniewu Boga na faraona z powodu jego uporu. Chociaż Bóg zatwardził serce faraona (Księga Wyjścia 9:12), Mojżesz nadal ma do niego przemawiać. Bóg nie udzielił faraonowi pomocy, a jednak nadal wymaga od niego posłuszeństwa, karząc go za to, że żądał od Izraelitów cegieł, choć odmówił im słomy. Zarazem Bóg ukazuje, jak wielką cierpliwość okazuje: czeka, by obdarzyć łaską ludzi zbuntowanych przeciwko Niemu.

To żądanie zostało już sześć razy przedstawione bez skutku, a jednak Mojżesz ma powtórzyć je po raz siódmy: „Wypuść mój lud” (Księga Wyjścia 9:13). Zostaje posłany z przerażającym orędziem, bez względu na to, czy faraon go posłucha, czy odrzuci. Ma mu powiedzieć, że jest skazany na zagładę i że teraz stał się celem gniewu Boga (Księga Wyjścia 9:14–15). „Teraz ześlę wszystkie moje plagi”. Skoro faraon nie ma już możliwości okazania skruchy, nic nie może powstrzymać jego całkowitej zagłady, bo tylko skrucha mogłaby ją powstrzymać. Gdy Bóg zaczyna zatwardzać serce człowieka, jego położenie staje się rozpaczliwe.

Bóg mówi, że ześle plagi na serce faraona, a nie tylko na jego ciało. Może dotknąć serca, odbierając mu wrażliwość albo napełniając je rozpaczą, a są to najgorsze plagi. Faraon nie powinien spodziewać się ulgi ani przerwy w walce, lecz plagi za plagą, aż do całkowitej zagłady. Gdy Bóg przychodzi sądzić, zwycięża. Nikt, kto zatwardzał serce przeciwko Bogu, nie wyszedł na tym dobrze.

Mojżesz ma też powiedzieć faraonowi, że pozostanie w historii jako trwały przykład sprawiedliwości i mocy Boga (Księga Wyjścia 9:16). Słowa „właśnie po to cię wzbudziłem” znaczą, że Bóg pozwolił faraonowi zdobyć władzę i przetrwać wcześniejsze plagi, aby przez niego ukazać swoją moc. Opatrzność sprawiła, że Mojżesz stanął naprzeciw człowieka o tak gwałtownym i upartym usposobieniu. Wszystkie wydarzenia miały stać się wyraźnym i pamiętnym świadectwem mocy Boga, który potrafi upokorzyć nawet najbardziej wyniosłych spośród swoich wrogów.

Imię Boga, oznaczające Jego jawne panowanie, nieodpartą moc i niezachwianą sprawiedliwość, miało być znane na całej ziemi: nie tylko w wielu miejscach, ale przez wszystkie wieki, póki trwa ziemia. Bóg czasem wynosi do władzy bardzo złych ludzi, długo pozwala im się przy niej utrzymać i coraz bardziej popadać w pychę, aby Jego chwała tym mocniej objawiła się, gdy w końcu ich zniszczy. Sąsiednie narody dowiedziały się z upadku faraona, jak wielki jest Bóg. Jetro, teść Mojżesza, powiedział: „Teraz wiem, że Pan jest większy niż wszyscy bogowie” (Księga Wyjścia 18:11). Paweł także przywołuje ten przykład, wyjaśniając, że Bóg panuje nad wszystkim (List do Rzymian 9:17).

Aby wykazać, że Bóg postępuje słusznie, Mojżesz ma zapytać faraona: „Czy nadal wynosisz się ponad mój lud?” (Księga Wyjścia 9:17). Faraon był potężnym królem, podczas gdy lud Boga składał się najwyżej z ubogich pasterzy, a teraz jego członkowie byli ubogimi niewolnikami. Jeśli jednak faraon nadal będzie się nad nimi wynosił, czeka go zagłada, bo w istocie wynosi się wtedy ponad Boga. Nie był to pierwszy raz, gdy Bóg upominał królów ze względu na swój lud i pokazywał, że nie pozwoli, by go deptano ani znieważano, nawet przez najpotężniejszych władców.

Następnie pojawia się konkretne ostrzeżenie przed gradem (Księga Wyjścia 9:18), a wraz z nim miłosierne wezwanie, by faraon i jego ludzie sprowadzili z pól służbę i zwierzęta, aby uchronić je przed gradem (Księga Wyjścia 9:19). Gdy sprawiedliwość Boga zapowiada zagładę, Jego miłosierdzie jednocześnie wskazuje drogę ucieczki, bo Bóg nie chce, aby ktokolwiek zginął. Widzimy tu, że Bóg nie tylko odróżniał Egipcjan od Izraelitów, lecz także niektórych Egipcjan od innych. Jeśli faraon nie ustąpi i nie powstrzyma samego sądu, ci, którzy boją się Boga i szanują Jego słowo, otrzymują szansę, by uniknąć udziału w nieszczęściu.

Ci, którzy przyjmą ostrzeżenie, mogą znaleźć schronienie. Ci, którzy go nie przyjmą, mogą mieć pretensje tylko do siebie, gdy porwie ich gwałtowna burza i grad zmiecie fałszywe poczucie bezpieczeństwa (Księga Izajasza 28:17). Niektórzy uwierzyli słowom Mojżesza, okazali bojaźń Bożą i sprowadzili do środka swoich służących oraz bydło (Księga Wyjścia 9:20). Postąpili mądrze, jak Noe, który przez wiarę był posłuszny Bogu (List do Hebrajczyków 11:7). Nawet wśród sług faraona byli tacy, którzy zadrżeli na dźwięk słowa Boga. Czyż Izraelici również nie powinni się go bać? Inni jednak nie uwierzyli. Wszystko, co Mojżesz dotąd zapowiedział, wydarzyło się dokładnie tak, jak mówił. Nawet gdyby to ostrzeżenie wydawało się wątpliwe, sprowadzenie bydła do środka na jeden dzień kosztowałoby ich niewiele i pozwoliłoby wybrać bezpieczniejszą drogę. Mimo to byli tak lekkomyślni, że otwarcie sprzeciwili się prawdziwym słowom Mojżesza i mocy Boga, które już wcześniej odczuli na własnej skórze. Wydaje się, że sam faraon przewodził tej pysze (Księga Wyjścia 9:21). Uparty brak wiary, który odrzuca najwyraźniejsze ostrzeżenia i najmądrzejsze rady, sprawia, że wina tych, którzy giną, spada na nich samych.