Księga Wyjścia 8:16 – znaczenie i zastosowanie

Oto opowieść o pladze much. Podobnie jak przed plagą żab, Bóg ostrzegł faraona, zanim ją zesłał. Mojżesz miał wstać wcześnie rano, spotkać faraona, gdy ten wychodził nad wodę, i powtórzyć mu żądanie Boga (Księga Wyjścia 8:20).

Ci, którzy chcą dokonać wielkich rzeczy dla Boga i swojego pokolenia, powinni wcześnie wstawać i dobrze wykorzystywać poranki. Faraon wstawał wcześnie, by oddawać nad rzeką cześć swoim fałszywym bóstwom. Czy więc słudzy Boga mieliby być leniwi i ospali, skoro mają do wykonania pracę, która będzie miała znaczenie w dniu ostatecznym? Ci, którzy chcą wiernie służyć Bogu, nie mogą bać się ludzi. Mojżesz miał stanąć przed dumnym faraonem i przekazać mu coś, co głęboko go upokorzy. Miał ostrzec faraona, że jeśli nie wypuści jeńców, Bóg może zesłać wojsko much posłusznych Jego rozkazom, nawet jeśli faraon nie zechce być posłuszny. Podobne ostrzeżenie znajdujemy w Księdze Izajasza 7:18, gdzie Pan mówi, że zagwiżdże na muchę i pszczołę, aby wykonały Jego zamiar.

Podczas tej plagi Bóg miał wyraźnie odróżnić Egipcjan od Hebrajczyków, swojego ludu przymierza. To rozróżnienie wydaje się jeszcze bardziej uderzające niż podczas wcześniejszych plag (Księga Wyjścia 8:22; Księga Wyjścia 8:23). Dzięki temu plaga stała się bardziej przekonującym znakiem. Plaga wszy ukazała bezsilność czarowników, a ta miała wyraźnie pokazać, że Bóg oddzielił swój lud od Egipcjan. Faraon musiał się przekonać, że Pan jest Bogiem pośród ziemi, a ta plaga miała dowieść tego ponad wszelką wątpliwość.

Nawet roje much, które zdają się poruszać, dokąd chcą, podlegają kierownictwu rozumnego umysłu, choć żaden człowiek nie potrafi nad nimi zapanować. Mojżesz mówi w istocie: „Pójdą tu, a nie tam”, i dokładnie tak się dzieje. Gdy Bóg coś zapowiada, a potem czyni dokładnie to, co powiedział, ukazuje, że jest w obu przypadkach tym samym mądrym i potężnym Bytem. Słudzy Boga, czczący wielkiego Pana, również będą chronieni przed powszechnymi nieszczęściami, które dotykają miejsca ich zamieszkania. Plaga, która uderzy w ich sąsiadów, nie zbliży się do nich. Dzięki temu stanie się jasne, że Bóg jest Panem pośród ziemi.

Połącz te dwie sprawy, a zobaczysz, że oczy Pana przemierzają całą ziemię, a nawet przestworza, kierując tym, co wydaje nam się najbardziej przypadkowe, aby okazać swoją moc tym, których serca są Mu wierne (2 Księga Kronik 16:9). Zwróć uwagę na powtórzone słowa: „Oddzielę mój lud od twojego ludu” (Księga Wyjścia 8:23). Pan zna tych, którzy do Niego należą, i sprawi, że będzie to jasne, być może już w tym życiu, a z pewnością w przyszłym. Nadchodzi dzień, w którym różnica między sprawiedliwymi a niegodziwymi stanie się wyraźna (Księga Malachiasza 3:18), podobnie jak między owcami a kozłami (Ewangelia Mateusza 25:32; Księga Ezechiela 34:17), choć teraz są ze sobą przemieszani.

Plaga nadeszła następnego dnia, zgodnie z zapowiedzią. Pojawił się straszliwy rój much, różnych gatunków, i wszystko zniszczył oraz pożarł (Księga Wyjścia 8:24; Księga Psalmów 78:45). Szatan, władca mocy powietrza, szczycił się imieniem Belzebub, oznaczającym „boga much”, lecz ta plaga dowiodła, że jest kłamcą i oszustem. Bóg walczył ze swoim królestwem i zwyciężył nawet za pośrednictwem rojów much.

Gdy faraon odczuł to natarcie, próbował zawrzeć układ z Mojżeszem i Aaronem, pytając o warunki uwolnienia jeńców. Zwróć jednak uwagę, jak niechętnie ustępował. Najpierw zgodził się, by Izraelici składali ofiary swojemu Bogu, pod warunkiem że zrobią to w Egipcie (Księga Wyjścia 8:25). Bóg może nawet zmusić tych, którzy naprawdę sprzeciwiają się oddawaniu Mu czci, by w pewnym stopniu je tolerowali. Pod naciskiem sądu faraon był gotów pozwolić Izraelowi składać ofiary i swobodnie oddawać cześć Bogu na jego ziemi.

Mojżesz nie przyjął tej propozycji i nie mógł jej przyjąć (Księga Wyjścia 8:26). Ich ofiary obrażałyby Egipcjan, a egipskie ofiary byłyby niemiłe Bogu. Dlatego Mojżesz nalegał, by wyruszyli na trzydniową drogę w głąb pustyni (Księga Wyjścia 8:27). Ci, którzy chcą składać Bogu miłą ofiarę, muszą odłączyć się od niegodziwych i bezbożnych, bo nie można mieć wspólnoty zarówno z Bogiem, jak i z ciemnością, zarówno z Chrystusem, jak i z Belialem (2 List do Koryntian 6:14 i następne; Księga Psalmów 26:4; Księga Psalmów 26:6). Muszą też odsunąć się od rozproszeń tego świata i oddalić jak najdalej od jego zgiełku. Izrael nie mógł obchodzić święta Pana ani przy piecach, w których wypalano cegły, ani pośród egipskich garnków z mięsem. Musiał udać się na pustynię (Księga Ozeasza 2:14; Pieśń nad Pieśniami 7:11). Musiał też spełnić wyraźny nakaz Boga: „Złożymy ofiarę tak, jak nakazuje Bóg, i nie inaczej”. Choć Izraelici byli poddani surowej niewoli faraona, w sprawach oddawania czci mieli być posłuszni Bogu, a nie faraonowi.

Gdy ta propozycja została odrzucona, faraon zgodził się, by Izraelici poszli na pustynię, ale pod warunkiem, że nie oddalą się zbytnio, żeby mógł ich sprowadzić z powrotem, jeśli zechce (Księga Wyjścia 8:28). Prawdopodobnie słyszał o ich planach związanych z Kanaanem i podejrzewał, że gdy opuszczą Egipt, już nie wrócą. Mimo że rój much zmuszał go do ustępstw, nadal nie chciał wypuścić Izraelitów poza swój zasięg. Niektórzy grzesznicy postępują podobnie. Pod wpływem przekonania o grzechu porzucają swoje grzechy, ale nie chcą się od nich zbytnio oddalić, bo gdy minie lęk, pragną do nich wrócić. Widzimy w faraonie walkę między wewnętrznym przekonaniem a zepsuciem. Wewnętrzne przekonanie mówiło: „Wypuść ich”, a zepsucie: „Ale nie za daleko”. Faraon opowiedział się po stronie zepsucia, co doprowadziło go do zguby.

Mojżesz przyjął takie ustępstwo i obiecał prosić Pana o usunięcie plagi (Księga Wyjścia 8:29). Widzimy tu, jak chętnie Bóg przyjmuje nawet słabe i niechętne poddanie się grzesznika. Faraon mówi tylko: „Módl się za mnie”, i robi to niechętnie, a Mojżesz od razu odpowiada: „Poproszę Pana w twojej sprawie”. Bóg chciał, by faraon zrozumiał, że celem plagi nie było jego zniszczenie, lecz doprowadzenie go do skruchy. Jakże chętnie Bóg powiedział o Achabie: „Czy widzisz, że Achab ukorzył się przede Mną?” (1 Księga Królewska 21:29).

Uczymy się także, jak ważna jest szczerość w poddaniu się Bogu. Mojżesz ostrzegł faraona, by już więcej nie postępował podstępnie. Ludzie, którzy postępują podstępnie, słusznie budzą podejrzenia. Trzeba ich ostrzegać, by nie wracali do głupoty po tym, jak Bóg ponownie obdarzył ich pokojem.

Nie daj się zwieść: z Boga nie można szydzić. Jeśli próbujemy oszukać Boga pozorną skruchą albo udawanym oddaniem Mu siebie, oszukujemy jedynie własne dusze.

W końcu Bóg łaskawie usunął plagę (Księga Wyjścia 8:30; Księga Wyjścia 8:31). Faraon jednak postąpił zdradziecko, wrócił do zatwardziałości serca i nie wypuścił ludu (Księga Wyjścia 8:32). Duma nie pozwalała mu zrezygnować z takiego klejnotu w koronie, jakim było panowanie nad Izraelem, a chciwość nie pozwalała mu utracić takiego źródła dochodu, jakim była praca Izraelitów.

Tak działają grzechy, które nami rządzą. Gdy grzeszne pragnienia przejmują władzę, przełamują najsilniejsze ograniczenia i sprawiają, że ludzie bezwstydnie postępują zuchwale, a ich niewierność staje się haniebna. Nie pozwól więc, by grzech tobą rządził, bo jeśli do tego dojdzie, zwiedzie cię i popchnie do największej głupoty.