Księga Wyjścia 8:12 – znaczenie i zastosowanie

Oto krótki opis plagi komarów. Nie wydaje się, by Bóg ostrzegł faraona przed tą plagą. Faraon zdążył już jednak zmarnować daną mu ulgę, a to powinno było go uprzedzić, że czeka go kolejny sąd. Jeśli ustąpienie trudności zamiast nas upokorzyć i skłonić do pokory zatwardza nasze serca, przez co nie odnosimy z niego pożytku, możemy się spodziewać, że trudności powrócą albo ustąpią miejsca czemuś gorszemu.

Zwróć uwagę, jak ta plaga dotknęła Egipcjan (Księga Wyjścia 8:16–17). Żaby wyszły z wód, natomiast te dokuczliwe stworzenia pojawiły się z prochu ziemi. Bóg może sprowadzić plagę z dowolnej części stworzenia, by ukarać tych, którzy się Mu sprzeciwiają. Ma wiele strzał w swoim kołczanie. Nawet proch ziemi jest Mu posłuszny. Nie bój się więc, robaczku Jakubie, bo Bóg może uczynić z ciebie swoje narzędzie do młócenia, jeśli zechce (Księga Izajasza 41:14–15).

Te komary musiały być dla Egipcjan bardzo dokuczliwe i głęboko upokarzające. Ulga trwała krótko, bardzo krótko (Apokalipsa św. Jana 11:14). Drugie biada minęło, lecz trzecie nadeszło wkrótce.

Zwróć też uwagę, jak ta plaga pokonała czarowników (Księga Wyjścia 8:18). Próbowali ją naśladować, ale nie zdołali. Kiedy im się nie udało, najwyraźniej próbowali ją powstrzymać, bo tekst mówi, że komary były na ludziach i zwierzętach mimo ich wysiłków. Musieli więc przyznać się do porażki: „To palec Boży” (Księga Wyjścia 8:19). Innymi słowy, to ograniczenie naszej mocy musiało pochodzić od Boga.

Bóg trzyma diabła na uwięzi i ogranicza jego działanie zarówno jako kłamcy, jak i niszczyciela. Diabeł może posunąć się tylko do pewnej granicy. Jego słudzy, jeśli Bóg im na to pozwala, mogą dokonywać wielkich rzeczy. Gdy jednak Bóg choć trochę ograniczy ich działanie, są bezsilni. Niepowodzenie czarowników w tej mniejszej sprawie ujawniło, skąd brała się ich moc podczas wcześniejszych, większych znaków, i pokazało, że nie mieli żadnej władzy nad Mojżeszem poza tą, którą otrzymali z góry.

Ostatecznie Bóg zmusi nawet swoich wrogów, by uznali Jego panowanie i moc. Wszyscy w końcu będą musieli się ukorzyć, tak jak umierający Julian Apostata, który powiedział: „Zwyciężyłeś mnie, Galilejczyku!”. Bóg nie tylko pokona wszystkich, którzy Mu się sprzeciwiają, lecz także sprawi, że to wyznają.

Faraon jednak jeszcze bardziej zatwardził serce (Księga Wyjścia 8:19). Nawet ludzie, którzy pomagali mu w oszustwie, powiedzieli w końcu dość, by otworzyć mu oczy, on jednak zatwardzał się coraz bardziej. Nawet cuda i sądy Boże stały się dla niego zapachem śmierci, który prowadził do śmierci. Ci, których słowo Boże i Boże działanie nie przemieniają na lepsze, często stają się przez nie jeszcze gorsi.