Księga Wyjścia 6:14 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu zapis rodowodu, ale nie jest on bezcelowy, jak te, przed którymi ostrzega Paweł (Pierwszy List do Tymoteusza 1:4). Kończy się imionami dwóch wielkich przywódców, Mojżesza i Aarona, i pokazuje, że byli prawdziwymi Izraelitami, z krwi i kości należącymi do tego ludu, który mieli ocalić. Bóg powołał ich spośród ich własnych rodaków, tak jak później miał przyjść Chrystus — prorok, kapłan, Odkupiciel i prawodawca Izraela. Jego własny rodowód również został starannie zachowany.

Wymieniono tu naczelników rodów trzech plemion, zgodnie z wcześniejszym zapisem w Księdze Rodzaju 46. Dr Lightfoot uważa, że osobno wymieniono Rubena, Symeona i Lewiego, ponieważ ich życie nosiło piętno hańby związanej z ich ojcem, Jakubem. Ruben popełnił kazirodztwo, a Symeon i Lewi zabili mieszkańców Sychem. Jeśli rzeczywiście z tego powodu ich wymieniono, to Mojżesz oddaje im ten zaszczyt, aby ukazać Boże miłosierdzie wobec tych, którzy okazali skruchę i otrzymali przebaczenie, a także dać przykład przyszłym wierzącym. Być może jednak dwóch pierwszych wymieniono przede wszystkim ze względu na Lewiego, od którego pochodzili Mojżesz i Aaron, a także wszyscy kapłani Izraela.

Ród Lewiego został wybrany już na wczesnym etapie. Kehat, od którego pochodzili Mojżesz, Aaron i kapłani, nie był najstarszym synem Lewiego, lecz jednym z młodszych (Księga Wyjścia 6:16). Pokazuje to, że Boże dary nie zależą od kolejności urodzenia. Bóg często wybiera młodszych przed starszymi i odwraca zwykły porządek rzeczy.

Mojżesz zapisuje też wiek Lewiego, Kehata i Amrama, swojego ojca, dziadka i pradziadka. Wszyscy żyli długo: Lewi 137 lat, Kehat 133 lata, a Amram 137 lat. Sam Mojżesz żył znacznie krócej i później określił siedemdziesiąt lub osiemdziesiąt lat jako zwykłą długość ludzkiego życia (Księga Psalmów 90:10). Do tego czasu Izrael stał się już licznym narodem, a Mojżesz utrwalał Boże objawienie na piśmie, zamiast przekazywać je wyłącznie ustnie. To były dwa główne powody, dla których wcześniejsi patriarchowie żyli tak długo. Gdy przestały one mieć znaczenie, krótsze życie stało się wystarczające.

Aaron poślubił Eliszebę, której imię odpowiada imieniu Elżbieta, żony Zachariasza. Miriam to odpowiednik imienia Maria. Eliszeba była córką Amminadaba, jednego z przywódców plemienia Judy, a rody Lewiego i Judy często łączyły się przez małżeństwa (Księga Wyjścia 6:23). Mojżesz nie przemilcza również faktu, że jego ojciec Amram poślubił Jokebed, swoją ciotkę (Księga Wyjścia 6:20). Z Księgi Liczb 26:59 wynika, że była ona siostrą jego ojca albo przynajmniej jego przyrodnią siostrą. Później takie małżeństwo uznano za kazirodcze i zakazano go (Księga Kapłańska 18:12). Mogło więc wyglądać na skazę w rodowodzie, choć doszło do niego przed nadaniem tego prawa. Mojżesz jednak niczego nie ukrywa. Jest wierny prawdzie, nawet gdy nie stawia go ona w dobrym świetle.

Kończy ten rodowód szczególnym wyrazem uznania dla wymienionych mężczyzn, choć sam do nich należał (Księga Wyjścia 6:26, 27). To właśnie Mojżesza i Aarona Bóg wybrał na swoich najważniejszych posłańców. To do nich Bóg przemawiał i to oni przemawiali do faraona w imieniu Izraela (Księga Wyjścia 6:26, 27). Prawdziwym zaszczytem jest znać Boga i służyć Jego Kościołowi. Naprawdę wielcy są ci, do których Bóg przemawia i których wykorzystuje w swojej służbie. Mojżesz i Aaron dostąpili tego zaszczytu, a w pewnej mierze mają w nim udział wszyscy święci Boga, ponieważ uczynił ich królami i kapłanami dla naszego Boga.

Pod koniec rozdziału Mojżesz wraca do opowieści, którą przerwał nieco nagle (Księga Wyjścia 6:13). Ponownie przekazuje polecenie, by powiedział faraonowi wszystko, co Bóg mu nakaże (Księga Wyjścia 6:29). Jako wierny wysłannik miał niczego nie pomijać. Ci, których Bóg posyła z Jego sprawami, nie powinni zatajać żadnej części Jego przesłania.

Mojżesz ponownie przywołuje też swój wcześniejszy sprzeciw (Księga Wyjścia 6:30). Ci, którzy wcześniej powiedzieli coś pochopnie, powinni często wracać do tych słów ze smutkiem. Wydaje się, że właśnie tak czyni tu Mojżesz.