Księga Wyjścia 6:1 – znaczenie i zastosowanie

Bóg ucisza skargi Mojżesza, obiecując mu powodzenie w tej trudnej rozmowie. Powtarza obietnicę daną już wcześniej: faraon w końcu pozwoli Izraelitom odejść (Księga Wyjścia 3:20). Mojżesz był u kresu sił i być może żałował, że nie został w Midianie, zamiast przybywać do Egiptu i pogarszać sytuację. Właśnie wtedy Pan powiedział: „Teraz zobaczysz, co uczynię faraonowi” (Księga Wyjścia 6:1). Często właśnie wtedy, gdy wszystko wygląda najgorzej — faraon jest pełen pychy, a Izrael pogrążony w nędzy — Bóg ukazuje swoją moc. Zobacz też Księgę Psalmów 12:5: „Teraz powstanę”.

Przesłanie jest jasne: ludzka bezradność często staje się dla Boga sposobnością do wybawienia. Mojżesz czekał, by zobaczyć, co uczyni Bóg, a teraz miał ujrzeć to wyraźnie, jak mówi Hiob — w końcu zobaczyć Jego dzień (Księga Hioba 24:1). Mojżesz zrobił już wszystko, co mógł, ale nic nie przyniosło skutku. Bóg mówi więc w istocie: „Teraz zobaczysz, co Ja uczynię. Zostaw tego pysznego człowieka Mnie” (Księga Hioba 40:12–13). Wybawienie ludu Bożego często dokonuje się dopiero wtedy, gdy Bóg sam bierze sprawę w swoje ręce.

Bóg zapowiada też, że faraon wypuści Izraelitów pod wpływem silnej ręki. Oznacza to, że moc potężniejsza od jego własnej zmusi go do ich uwolnienia. Niektórzy zostają przywiedzeni do posłuszeństwa przez silną rękę Bożej łaski, bo Bóg sprawia, że stają się gotowi w dniu Jego mocy. Innych przygniata silna ręka Jego sprawiedliwości, która łamie tych, którzy nie chcą ustąpić.

Następnie Bóg podaje Mojżeszowi kolejne powody, by ufał, że sprawy dobrze się potoczą. Najpierw wskazuje na swoje imię — Jahwe (Księga Wyjścia 6:2–3). To samo imię, które oznacza: „Jestem, który jestem”, ukazuje Boga jako źródło wszelkiego istnienia, dobra i doskonałości. Patriarchowie znali to imię, ale nie poznali jeszcze Boga w tej sytuacji w całej pełni znaczenia tego imienia. Teraz Bóg miał dać się poznać jako Jahwe na dwa sposoby: jako Ten, który dotrzymuje obietnic, i jako Ten, który doprowadza do końca to, co rozpoczął.

W opisie stworzenia imię Jahwe pojawia się dopiero po ukończeniu nieba i ziemi (Księga Rodzaju 2:4). Podobnie, gdy zbawienie ludu Bożego dopełni się w życiu wiecznym, Bóg będzie w pełni poznany pod tym imieniem (Apokalipsa św. Jana 22:13). Do tego czasu Jego lud doświadcza Go jako El-Szaddaj, Boga wszechwystarczającego — Boga, który jest i zawsze będzie dla niego wszystkim, czego potrzebuje (Księga Micheasza 7:20).

Po drugie, Bóg przypomina o swoim przymierzu (Księga Wyjścia 6:4). Przymierze jest wiążącą obietnicą. Przymierza, które zawiera Bóg, ustanawia mocno i trwale. Są tak pewne, jak tylko mogą je uczynić Jego moc i prawda. Możemy bezpiecznie oprzeć na tym fundamencie wszystko.

Po trzecie, Bóg wskazuje na swoje współczucie (Księga Wyjścia 6:5). Mówi, że usłyszał jęk Izraelitów, którzy cierpieli z powodu nałożonych na nich nowych ciężarów. Bóg dostrzega, gdy udręki Jego ludu się nasilają, i widzi, jak jego wrogowie coraz mocniej go uciskają.

Po czwarte, Bóg przedstawia swoje obecne zamierzenie (Księga Wyjścia 6:6–8). Wielokrotnie powtarza, że wyprowadzi Izraelitów, uwolni ich, odkupi i zaprowadzi do ziemi Kanaan, a potem im ją da. Ludzka niewiara często potrzebuje powtarzanych obietnic — powinno nas to skłaniać do pokory. Zarazem te powracające zapewnienia, dane nam dla pocieszenia, pokazują, jak łaskawe jest serce Boga.

Po piąte, Bóg ukazuje dobre cele, które stoją za tym wszystkim (Księga Wyjścia 6:7). Pragnie szczęścia swojego ludu: „Wezmę was za mój lud i będę waszym Bogiem”. Niczego więcej nie potrzeba, by być naprawdę błogosławionym. Bóg zamierza też objawić swoją chwałę: „Poznacie, że Ja jestem Panem”. Bóg zrealizuje swoje zamierzenia, a my również będziemy mieć w nich udział, jeśli Jego chwałę uczynimy naszym najważniejszym celem.

Można by pomyśleć, że tak dobre i pokrzepiające słowa podniosą na duchu zniechęconych Izraelitów i pozwolą im zapomnieć o nędzy. Tymczasem cierpienie sprawiło, że nie zwrócili uwagi na Boże obietnice (Księga Wyjścia 6:9). Nie słuchali Mojżesza, bo byli przygnębieni. Częściowo tak bardzo pochłaniały ich kłopoty, że nie potrafili skupić uwagi. Częściowo byli tak rozczarowani tym, co już się wydarzyło, że mu nie uwierzyli. A częściowo tak bardzo obawiali się potęgi i gniewu faraona, że nie odważyli się nawet zrobić kroku ku własnemu ocaleniu.

Wniosek jest jasny. Przygnębione serca często odrzucają pocieszenie, które jest im dane, i same stają sobie na drodze. Zobacz Księgę Izajasza 28:12. Silne emocje mogą zamknąć nas na wielkie pocieszenie. Jeśli wciąż podsycamy niezadowolenie i rozdrażnienie, odcinamy się od pociechy, którą możemy czerpać zarówno ze Słowa Bożego, jak i z Jego opatrzności. Nie powinniśmy się wtedy dziwić, że wciąż nie znajdujemy pocieszenia.