Księga Wyjścia 6:10 – znaczenie i zastosowanie

Tutaj Bóg po raz drugi posyła Mojżesza do faraona z tą samą misją: ma zażądać, by faraon wypuścił Izraelitów, narażając się przy tym na niebezpieczeństwo (Księga Wyjścia 6:11). Bóg często ponawia ostrzeżenia, zanim zacznie karać. Ludzi, którzy wielokrotnie byli wzywani do porzucenia grzechów, lecz odmawiali, trzeba wzywać raz za razem, niezależnie od tego, czy słuchają (Księga Ezechiela 3:11). Mówi się, że Bóg przez swoich proroków „ścina” grzeszników (Księga Ozeasza 6:5), co sugeruje, że zadaje im kolejne ciosy. „Ileż razy chciałem was zgromadzić!”.

Mojżesz sprzeciwia się jak człowiek zniechęcony, gotowy porzucić powierzone mu zadanie (Księga Wyjścia 6:12). Po pierwsze, mówi, że faraon raczej go nie posłucha. Izraelici go nie słuchali, nie zwracali uwagi na jego słowa i mu nie zaufali. Jak więc może oczekiwać, że faraon go usłucha? Skoro Izraelici są tak udręczeni, że nie potrafią słuchać słów, które mają ich pocieszyć, tym bardziej faraon, ogarnięty gniewem, dumą i uporem, odrzuci słowa, które tylko go rozdrażnią. Jeśli lud Boży nie słucha Jego posłańców, trudno oczekiwać, że usłucha ich Jego jawny wróg. Upór ludzi podających się za chrześcijan często zniechęca duszpasterzy i sprawia, że tracą nadzieję, gdy próbują dotrzeć do osób otwarcie odrzucających wiarę i czyniących zło. Pragniemy pomagać ludowi Bożemu jednoczyć się, oczyszczać się, znajdować pociechę i żyć w pokoju. Jeśli jednak ludzie ci nas nie słuchają, trudno oczekiwać, że przekonamy tych, na których mamy jeszcze mniejszy wpływ. U Boga jednak wszystko jest możliwe.

Po drugie, Mojżesz powołuje się na własną słabość w mówieniu: „Mam nieobrzezane wargi”. Powtarza to później (Księga Wyjścia 6:30). Wiedział, że nie mówi dobrze i nie ma daru wymowy. Nie była to jego mocna strona. Bóg już wcześniej odpowiedział na ten zarzut, więc Mojżesz nie powinien był do niego wracać. Łaska Boga zawsze wystarcza, by uzupełnić to, czego nam brakuje z natury. Nasze słabości powinny nas uczyć pokory, ale nie powinny powstrzymywać nas od jak najlepszego wykonywania każdego zadania, które daje nam Bóg. Jego moc najpełniej objawia się w naszej słabości.

Bóg ponownie wyznacza Aarona do wspólnej misji z Mojżeszem, a spór kończy, przemawiając z własnym autorytetem. Nakłada na obu poważny obowiązek: jako słudzy winni pełną lojalność swojemu wielkiemu Panu mają wykonać zadanie szybko i wiernie. Gdy Mojżesz ponawia argumenty człowieka pokonanego, Bóg nie prowadzi z nim dalszej dyskusji. Wydaje polecenie Mojżeszowi i Aaronowi, by przekazali je Izraelitom i faraonowi (Księga Wyjścia 6:13). Autorytet Boga wystarcza, by odpowiedzieć na każdy zarzut, i wzywa nas do posłuszeństwa bez narzekania i sporów (List do Filipian 2:14). Sam Mojżesz potrzebował takiego napomnienia, podobnie jak Tymoteusz (Pierwszy List do Tymoteusza 6:13; Drugi List do Tymoteusza 4:1).