Księga Wyjścia 40:34 – znaczenie i zastosowanie

Tak jak Bóg dokończył dzieło stworzenia ziemi, przygotował ją do życia człowieka, a potem umieścił na niej człowieka, tak Mojżesz ukończył budowę przybytku, który miał być mieszkaniem Boga pośród ludzi. Wtedy Bóg przyszedł i objął go w posiadanie. Boska obecność, odwieczne Słowo, które jeszcze nie stało się ciałem, przyszła i zamieszkała pośród nich, zapowiadając to, co miało się wydarzyć później (Ewangelia Jana 1:14). Odtąd przybytek był miejscem tronu Boga i miejscem, na którym spoczywały Jego stopy (Księga Ezechiela 43:7). Tam mieszkał i stamtąd panował.

Widzialne znaki, które towarzyszyły przyjściu Boga, by objąć przybytek w posiadanie, pokazywały, że po utracie Jego przychylności z powodu złotego cielca znów cieszą się Jego łaską (Księga Wyjścia 33:7). Bóg pokazał też, że z radością przyjmuje wszystkie poniesione przez nich koszty, trud i troskę włożone w budowę przybytku. W ten sposób uznał ich za swoją własność, okazał zadowolenie z ich dzieła i hojnie ich wynagrodził. Bóg zamieszka z tymi, którzy przygotowują Mu miejsce.

Skruszone i pokorne serce, czyste i święte, przygotowane do służby Bogu i oddane Jego czci, będzie Jego mieszkaniem na zawsze. Chrystus zamieszka w nim przez wiarę (List do Efezjan 3:17). Tam, gdzie dusza ma tron i ołtarz dla Boga, znajduje się żywa świątynia. Bóg zawsze uzna i ukoronuje dzieło swojej łaski oraz przestrzeganie swoich przykazań.

Tak jak Bóg objawił się na górze Synaj, tak teraz objawił się w nowo zbudowanym przybytku. Czytamy, że chwała Pana spoczęła na górze Synaj, którą opisano jako miejsce podobne do pożerającego ognia (Księga Wyjścia 24:16–17). Obłok okrywał ją z zewnątrz, a chwała napełniała ją od wewnątrz. Może to zapowiadać słowa z Księgi Zachariasza 2:5, gdzie Bóg obiecuje, że będzie murem ognia wokół Jerozolimy. Słup obłoku nocą był zarazem słupem ognia, a chwała była pośród niej.

Obłok okrył namiot. Ten sam obłok, który wyprowadził ich z Egiptu jako rydwan czy namiot boskiej obecności i prowadził ich aż tutaj, osiadł teraz na przybytku i unosił się nad nim, nawet w najgorętszy i najpogodniejszy dzień. Nie był jednym z tych obłoków, które słońce szybko rozpędza. Dniem i nocą był stałym, widzialnym znakiem obecności Boga (Księga Wyjścia 40:38) dla całego Izraela, nawet dla tych, którzy obozowali najdalej. Nie mogli już rozsądnie pytać: „Czy Pan jest pośród nas, czy nie?”.

Ten sam obłok ukazał już swoją moc nad Morzem Czerwonym i na górze Synaj, dając wystarczające dowody, by nie było wątpliwości, że Bóg jest w nim obecny. Pozostawał widoczny dla całego Izraela podczas wszystkich wędrówek, tak aby nikt nie mógł się usprawiedliwić, gdyby nie uwierzył temu, co widział na własne oczy. Zarazem skrywał przybytek i mieszkającą w nim chwałę Boga. Bóg naprawdę był pośród nich, a jednak mieszkał w obłoku: „Zaprawdę, Ty jesteś Bogiem, który się ukrywa” (Księga Izajasza 45:15). Chwała Bogu za Ewangelię Chrystusa, dzięki której wszyscy oglądamy chwałę Pana jak w zwierciadle, z odsłoniętym obliczem, a nie skrytą w obłoku.

Obłok chronił także przybytek. Pokryto go wieloma warstwami materiału, ale ostatecznie najlepszą osłoną był obłok. Ci, którzy mieszkają w domu Pana, znajdują tam schronienie i są bezpieczni pod Jego opieką (Księga Psalmów 27:4–5). To, co było wówczas szczególnym przywilejem przybytku, zostało obiecane każdemu domostwu na górze Syjon: nad całą chwałą będzie osłona (Księga Izajasza 4:5).

Obłok prowadził też obóz Izraela podczas wędrówki przez pustynię (Księga Wyjścia 40:36–37). Gdy pozostawał nad przybytkiem, Izraelici odpoczywali. Kiedy się przemieszczał, ruszali za nim, bo byli prowadzeni bezpośrednio przez Boga. Pełniej wyjaśniają to Księga Liczb 9:19, Księga Psalmów 78:14 i Księga Psalmów 105:39. Zanim wzniesiono przybytek, obłok prowadził Izraelitów, ukazując się raz tu, raz tam. Odtąd spoczywał na przybytku i tylko tam można go było znaleźć. Podobnie wspólnota Boża od początku otrzymywała objawienie, które ją prowadziło, zanim jeszcze spisano Pismo Święte. Gdy Biblia została ukończona, objawienie spoczywa w niej jak w przybytku i tylko tam należy go szukać. Przypomina to światło stworzone pierwszego dnia, które czwartego dnia skupiło się w słońcu. Chwała Bogu za Prawo i świadectwo!

Chwała Pana napełniła przybytek (Księga Wyjścia 40:34–35). Boska obecność wkroczyła do przybytku w majestatyczny sposób, budząc głęboką cześć i trwogę. Przeszła przez zewnętrzną część i weszła do Miejsca Najświętszego, niczym do królewskiej komnaty, po czym zajęła miejsce między cherubami. O ile możemy to stwierdzić, boska obecność stała się widzialna jako światło i ogień, ponieważ Bóg jest światłością, a nasz Bóg jest ogniem pochłaniającym. Przybytek napełniły światło i ogień, lecz zasłony nawet się nie nadpaliły, tak jak wcześniej nie spłonął krzew. Dla tych, którzy otrzymali namaszczenie od Boga, Jego budzący trwogę majestat nie jest niszczycielski.

Światło było jednak tak jasne, a ogień tak przerażający, że Mojżesz nie mógł wejść do Namiotu Zgromadzenia. Stał przy wejściu, dopóki blask nieco nie osłabł, a chwała Pana nie cofnęła się głębiej, za zasłonę (Księga Wyjścia 40:35). Pokazuje to, jak budząca trwogę jest chwała i majestat Boga oraz jak nikt, nawet największy i najlepszy, nie jest w stanie stanąć przed Nim o własnych siłach. Gdyby światło i ogień Boga ukazały się w całej pełni, przytłoczyłyby najtęższy umysł i najczystsze serce. Tego, czego Mojżesz nie mógł dokonać, osłabiony ludzką naturą, dokonał nasz Pan Jezus.

Bóg sprawił, że Jezus zbliżył się do Niego i jako Ten, który nas poprzedził wszedł tam za nas. Zaprosił nas też, byśmy z ufnością zbliżali się do tronu miłosierdzia. Mógł wejść do świętego miejsca, które nie jest dziełem ludzkich rąk (List do Hebrajczyków 9:24). Co więcej, On sam jest prawdziwym przybytkiem, napełnionym chwałą Boga (Ewangelia Jana 1:14), pełnym boskiej łaski i prawdy, które zapowiadały tamte ogień i światło. W Nim boska obecność znalazła mieszkanie na zawsze, bo w Nim cała pełnia Bóstwa zamieszkuje cieleśnie. Chwała Bogu za Jezusa Chrystusa!